โจ๊กร้อน ๆ คำแรกถูกส่งเข้าปากเล็กหลังจากที่ยักษ์เป่าไล่ความร้อนออกไป รสชาติของมันทำให้ฝันหวานต้องรีบเคียว และอ้าปากรอคำต่อไป ...ไม่รู้ว่าเพราะมันอร่อยหรือว่าหิวกันแน่ ตั้งแต่เมื่อคืนก็ยังไม่มีอะไรตกถึงท้องเลย ยกเว้นแอลกอฮอล์
“อร่อยไหม?”
คนตัวเล็กพยักหน้าพร้อมกับอมยิ้มทำให้พ่อครัวหัวใจเต้นแรงถึงเธอจะไม่ได้พูดเพราะข้าวเต็มปากอยู่ แต่มันก็คือคำชมนั่นแหล่ะ
“พี่ยักษ์ทำเองเหรอคะ?”
“อืม” ยักษ์รับสั้น ๆ
“แล้วพี่ยักษ์ไม่กินเหรอคะ?”
“ไม่อยากแย่งคนป่วยกิน”
ฝันหวานคงเป็นผู้หญิงที่โชคดีที่สุดแล้วที่ได้ทานอาหารฝีมือของเขา ยักษ์วางแผนไว้ในใจว่าจะต้องไปเรียนทำอาหารง่าย ๆ กับเมฆเสียหน่อยเอาไว้ทำให้คนตัวเล็กทาน
“ขอบคุณนะคะ”
ฝันหวานยื่นแก้วน้ำคืนให้ยักษ์หลังจากที่กลืนยาเม็ดโตลงไป เธอล้มตัวลงนอนเพราะอาการปวดหัวที่ยังไม่หาย ถึงจะทุเลาลงบ้างแล้วก็ตาม แต่ร่างกายของเธอยังต้องการการฟื้นฟูอีกสักหน่อย ยักษ์
