Zeynep’in çığlığı tüm sokakta yankılandı. Bir anlığına her şey durdu. Kuşlar bile havada asılı kalmış gibiydi. Serdar, dizlerinin üzerine çökmüş, bir elini yarasına bastırıyor, diğer eliyle yere tutunmaya çalışıyordu. Gömleği bir anda kana bulanmıştı. Solukları sığlaşmış, gözleri kararmaya başlamıştı.
Apartmanın üçüncü katındaki açık pencereden, sesleri duyan Züleyha başını uzattı. Sokağın ortasında Zeynep’in dizlerinin üstünde çığlık atarak eğildiğini ve Serdar’ın kanlar içinde kıvrandığını gördü. Kalbi sıkıştı, ama asıl endişesi Aybars içindi. Hızla pencereyi kapatıp, Aybars’ın yanına koştu.
-“Aybars, hadi güzelim. Gel benim evime gidelim şimdi. Annen seni birazdan görmeye gelir.” dedi yumuşak bir sesle.
Aybars gözlerini iri iri açmış, olan biteni tam çözememişti ama annesinin sesini
