1 AY SONRA...
Elif hastaneden çıkalı bir hafta olmuştu. Hastanenin beyaz duvarlarının, serum kokularının, gece gündüz çınlayan cihaz seslerinin yerini şimdi evin sessizliği almıştı. Ama bu sessizlik huzur değil, aksine ağır bir matem gibiydi.
Aslı ve Nezaket Hanım hemen gelip yanlarında onlara destek olmaya çalışıyorlardı. Elif, bir daha çocuğu olmayacağını, ayrıca ailesinden geriye kalan tek kişiyi de kaybettiğini öğrendiğinde önce etrafı yakıp yıkmaya çalışmış, büyük bir sinir krizi geçirip dikişlerini patlatmıştı. Öfke ile acı arasında savrulan o anlarda, hiçbir söz, hiçbir sarılma ona teselli olamamıştı. Elifi sakinleştirmek mümkün olmamış, ancak acısına yenilip bayıldığında tutabilmişlerdi.
Eve geldiğinden beri ağzından tek bir kelime çıkmamış, suskunluk yemini etmiş gibi yalnızca
