O gün akşam, evdeki sessizlik başka bir tondan çalıyordu. Günlerce fırtına gibi esen acının ardından gelen bu sessizlik; kabullenişin değil, tükenişin sessizliğiydi.
Elif’in odası, battaniyenin altına saklanmış bir mezar kadar soğuk ve ışıksızdı. Perdeler kapanmış, ışık açılmamıştı. Sadece pencerenin kenarından süzülen ay ışığı, odanın köşelerinde solgun bir gümüş iz bırakıyordu.
Yatağında doğrulmadan, saatlerdir aynı pozisyonda uzanıyordu. Yastığına sönmüş gözyaşlarının izleri sinmişti. Uyuyamamıştı, uyumayı da istememişti. Gözlerini kapatsa bile her şey zihninde hâlâ canlıydı. Doktorun yüzü, Yusuf’un elleri, Serdar’ın sesi, kızının hiç atmayacak kalp atışı…
Ama bu akşam bir fark vardı. Başucunda, açılmamış bir zarf vardı.
Serdar, akşamüstü gelip giden Zahit Bey’in ardından odadan çık
