Güneş, yeni günün ilk ışıklarını, Elif ve Yusuf'un yatak odasına usulca gönderiyordu. Pencereden sızan ışık hüzmeleri, odanın içindeki huzurlu havayı daha da belirginleştiriyordu. Elif, Yusuf'un güçlü kolları arasında, derin bir uykudaydı. Yüzünde, dünden kalan mutluluğun izleri, tatlı bir tebessüm olarak belirmişti.
Yusuf, Elif'ten biraz daha önce uyanmıştı. Gözlerini açar açmaz, ilk gördüğü şey, Elif'in huzurla uyuyan yüzü oldu. İçinde, tarifsiz bir sevgi, şükran ve mutluluk hissetti. Elif'i, bu kadar çok sevmek, ona bu kadar bağlı olmak, bazen Yusuf'u bile şaşırtıyordu.
Yusuf, Elif'i uyandırmamak için, sessizce yatakta doğruldu. Elif'in alnına, küçük bir öpücük kondurdu. Sonra, yataktan kalktı ve pencereye doğru ilerledi. Perdeyi araladı ve dışarıyı izlemeye başladı.
Ankara, yeni bir
