Serdar’ın ameliyatı saatlerdir sürüyordu. Hastane koridoruna sinmiş endişe, herkesin yüzüne aynı gölgeyi düşürmüştü. Elif, Yusuf, Zeynep, Osman… Hepsi sessiz dualarla, gözyaşlarına karışan umutlarla Serdar’ın ameliyattan sağ salim çıkmasını bekliyordu. Zeynep ve Elif, gözyaşlarını saklamaya çalışmadan ağlıyordu. Yusuf ise yavaş yavaş kendine gelmeye başlamıştı. Ancak Zeynep’in bu kadar sarsılmış olması, Yusuf’un içinde bir şüphe kıvılcımı yakmıştı.
Zeynep aniden yerinden kalktı. İçeride daha fazla duramıyordu.
-“Nereye?” diye sordu Yusuf, onun peşinden gözleriyle yürürken.
-“Bahçeye çıkacağım biraz. Hava almam lazım,” dedi Zeynep, boğazını tutarak, sanki içinden geçenleri bastırmak istercesine.
-“Yalnız çıkma, ben de geleyim,” dedi Yusuf ve Elif’e döndü. Elif başıyla onay verince birli
