Letters after Goodbye

CHAPTER 3 -Someday

MIKA'S POV

October 17 — 7:12 AM

Tatlong beses kong pinatay ang alarm bago ako tuluyang bumangon.

Masakit ang ulo ko.

Hindi dahil puyat ako.

Okay, puyat ako.

Pero mas masakit isipin na kagabi, halos isang oras akong nakaupo sa sahig ng kusina habang nakatitig sa isang mensaheng hindi ko maintindihan.

Kumain ka na ba?

Simple lang naman.

Tatlong salita.

Pero iyon din ang laging unang tanong ni Derek sa mga sulat niya.

At alam iyon ng taong nagpapadala sa akin ng mga mensahe.

Ibig sabihin, kilala niya si Derek.

O kilala niya ako.

Hindi ko alam kung alin ang mas nakakatakot.

Kinuha ko ang phone ko.

Walang bagong mensahe.

Mabuti.

Binlock ko rin kagabi ang pangalawang numero.

Kung gusto niya akong guluhin, magsasawa rin siya.

At kung hindi

Problema na iyon ng future Mika.

Ang problema ng present Mika ay kape.

Paglabas ko ng kwarto, dumiretso ako sa kusina. Binuksan ko ang coffee maker, kumuha ng tinapay at—

Napahinto ako.

Cream paper.

Nasa gilid ng dining table ang paper sample na nakita ko kagabi.

Nakalimutan kong ibalik.

Tinitigan ko iyon.

AURELIA PAPER CO.

Parehong brand ng papel na ginagamit sa sulat ni Derek.

Huminga ako nang malalim.

“Graphic designer ka.”

Normal na magkaroon ako niyan.

At kahit pareho ang papel, wala iyong pinapatunayan.

Maraming tao ang pwedeng bumili ng parehong brand.

Kasama na si Derek.

Tinupi ko ang sample at ibinalik sa drawer.

Tapos na.

Hindi ko na iisipin.

At dahil mahusay akong magsinungaling sa sarili ko, naniwala ako roon nang halos limang minuto.

Bandang alas-diyes, may video meeting ako sa client.

Normal ang trabaho.

Normal ang buhay.

At iyon mismo ang kailangan ko.

“Can we make the logo more elegant?”

Napakurap ako sa screen.

“Anong klaseng elegant po?”

“Minimalist.”

Tumango ako.

“But eye-catching.”

“Okay.”

“And playful.”

Huminga ako.

“Okay.”

“But premium.”

Pinatay ko saglit ang microphone.

“Pumili ka ng personality.”

Binalik ko.

“Noted po.”

Pagkatapos ng meeting, sumandal ako sa upuan.

Ito ang gusto ko sa trabaho.

May problema.

May solusyon.

Kapag pangit ang font, papalitan.

Kapag mali ang kulay, aayusin.

Kapag hindi pantay, itatama.

Sana ganoon din kadali ang memorya.

May mali?

Ayusin.

May kulang?

Ibalik.

Pero hindi ganoon.

Napatingin ako sa phone.

Wala pa ring message.

Good.

Binuksan ko ulit ang laptop.

May bagong email.

From: Paolo Villanueva

Napataas ang kilay ko.

Photographer.

Tatlong beses na akong niyayayang magkape.

Tatlong beses ko ring tinanggihan.

Binuksan ko.

Mika, sending the revised product shots. Also, fourth time's the charm? Coffee this weekend?

Napatawa ako.

Persistent.

Nag-type ako.

Thanks. Will check the photos.

I stopped.

Then:

About coffee

Burado.

Hindi ko alam kung bakit nahihirapan akong sagutin.

Hindi naman marriage proposal.

Kape lang.

Pero may kung anong mali sa pakiramdam.

Parang may pagtataksil.

Which was ridiculous.

Derek left me.

Three years ago.

Wala kaming relasyon.

Wala akong obligasyon sa kanya.

And yet

I closed the email without answering.

Coward.

Maybe Derek rubbed off on me.

Bandang tanghali, may kumatok.

Hindi ako gumalaw agad.

Another knock.

Lumapit ako sa pinto at sumilip sa peephole.

Lara.

Binuksan ko.

“May appointment ka?”

“Wow.”

May dala siyang dalawang iced coffee.

“Akala ko ba work ka?”

“Lunch break.”

“Ang layo ng lunch break mo.”

“Miss mo lang ako.”

“Hindi.”

Inabot niya ang isang kape.

Tinanggap ko.

“Konti.”

“Liar.”

Pumasok siya.

Diretso sa sofa na parang bahay niya.

Napansin kong tumingin siya sa paligid.

“Anong hinahanap mo?”

“Wala.”

“May magnanakaw ba?”

“Mika.”

“Tinatanong lang.”

Umupo ako sa tapat niya.

“May message ulit kagabi.”

Nawala ang ngiti niya.

“Ano?”

“Different number.”

“Ano'ng sabi?”

Tiningnan ko siya.

“Bakit?”

“Anong bakit?”

“Bakit parang takot ka?”

“Hindi ako takot.”

“Lara.”

She looked away.

“Anong sabi?”

Kinuha ko ang phone at ipinakita.

Binasa niya.

Ask yourself why you remember Canada but not the airport.

Then:

Goodnight, Mika.

Kumain ka na ba?

Bumigat ang mukha niya.

“Block mo.”

“Already did.”

“Good.”

“That's all?”

“Ano pa bang gusto mo?”

“Hindi ko alam. Maybe sabihin mong tatawag tayo sa police?”

“May threat ba?”

“Wala.”

“Then baka prank.”

“Very specific prank.”

Hindi siya sumagot.

“May ibang nakakaalam ba tungkol sa letters?”

Tanong ko.

She looked at me.

“Anong ibig mong sabihin?”

“May pinagsabihan ka?”

“No.”

“Sure?”

“Yes.”

“Paano niya alam yung ‘kumain ka na ba?’”

Her fingers tightened around the cup.

“Mika, baka nakita niya yung letter.”

“Paano?”

“I don't know.”

“Exactly.”

Tahimik.

Then Lara noticed something beside my laptop.

Derek's old sketch.

Hindi ko alam kung bakit ko inilabas kaninang umaga.

Siguro dahil sa Paper Moon.

Kinuha niya.

The house.

Two floors.

Balcony.

Tree.

Two stick figures.

Someday.

“Tinago mo pa rin.”

“Obviously.”

She ran her thumb over the paper.

“Ang pangit talaga niyang mag-drawing ng tao.”

Napatawa ako.

“Architect pero stick figure.”

Ngumiti rin siya.

For once, hindi tense ang mukha niya nang mabanggit si Derek.

“Naalala mo nung pinakita niya sa akin 'to?” tanong niya.

I frowned.

“Pinakita niya sa'yo?”

“Yeah.”

“When?”

She froze.

I noticed.

“Kailan?”

“Before.”

“Before what?”

“Basta dati.”

“Lara.”

She put the sketch down.

“Hindi ko maalala.”

“You literally just said naalala mo.”

“I mean hindi ko maalala kung kailan.”

I stared.

She sighed.

“Please don't turn everything into an investigation.”

“Hindi naman.”

“Ginagawa mo.”

Maybe she was right.

Napabuntong-hininga ako.

“Sorry.”

Her expression softened.

“Okay lang.”

I picked up the sketch.

“Alam mo, minsan gusto kong itapon 'to.”

“Bakit hindi mo ginawa?”

I smiled bitterly.

“Because I'm weak?”

“No.”

“Sentimental?”

“Definitely.”

“Mas maganda pakinggan.”

For a few seconds, pareho kaming tahimik.

Then Lara asked, “Do you still want that?”

“The drawing?”

“The someday.”

Hindi ako agad nakasagot.

Tiningnan ko ang bahay.

Balcony.

Tree.

Two people.

“I don't know.”

“Mika.”

“Akala ko kasi dati, kapag may plano kayo, automatic na may future.”

She listened.

“Pero hindi pala.”

“Minsan nagbabago ang plano.”

“Yeah.”

“Minsan kailangan din.”

I looked at her.

“Are we still talking about the house?”

Hindi siya ngumiti.

“Siguro.”

Pagkaalis ni Lara, hindi ko naibalik agad ang sketch.

Naiwan iyon sa mesa.

At habang nagtatrabaho ako, paulit-ulit na napupunta roon ang tingin ko.

Someday.

Naalala ko tuloy ang araw na sinabi ni Derek na baka tanggapin niya ang Canada.

“Six months lang.”

“Six months becomes one year.”

“Mika.”

“One year becomes permanent.”

Nakatayo siya noon sa kusina ko.

Ako naman, nakasandal sa counter.

“Hindi pa nga ako umaalis.”

“But you want to.”

“It's a good opportunity.”

“Then go.”

“Mika.”

“Ano?”

“Don't do that.”

“Do what?”

“Yung sasabihin mong go tapos galit ka kapag umalis ako.”

“Hindi ako galit.”

“You're reorganizing the spice rack.”

Napatingin ako sa kamay ko.

Hawak ko ang paprika.

Dahan-dahan ko iyong ibinalik.

“I'm not.”

Derek almost smiled.

“Baby—”

“Don't.”

Lumapit siya.

“Six months.”

“Stop saying six months like guaranteed.”

“I'll come back.”

“How do you know?”

“Because you're here.”

I looked at him.

Napakadali para sa kanya sabihin.

As if enough ang pagmamahal para pigilan ang lahat ng pwedeng magbago.

“Hindi ko gustong maging dahilan para hindi ka umalis.”

“You're not.”

“But I also don't want you to go.”

“I know.”

“Ang unfair.”

“I know.”

“Stop agreeing with me.”

This time he laughed.

Nainis ako lalo.

“Derek!”

“Sorry.”

Lumapit siya at hinawakan ang kamay ko.

“I haven't accepted anything.”

“Yet.”

“Yet.”

“See?”

“Mika.”

“What?”

“If I go…”

He hesitated.

“If?”

“When.”

I pulled my hand away.

His face fell.

Then he said quietly, “I'll come home.”

I wanted to believe him.

Maybe I did.

Maybe that was the problem.

Bumalik ako sa kasalukuyan nang tumunog ang phone.

Napatingin ako agad.

Hindi unknown number.

Email notification.

Huminga ako.

Nakakainis.

Dalawang araw lang ng messages at parang tinuturuan na ako ng phone kong matakot.

I closed the notification.

Then my eyes returned to the sketch.

Canada had been real.

The opportunity was real.

That conversation happened.

So bakit ko kailangang pagdudahan?

Derek wanted to go.

We fought.

He left.

Simple.

Maybe the anonymous sender was counting on me forgetting ordinary details.

Airport?

Of course I didn't remember.

I wasn't there.

End of story.

Kinuha ko ang sketch para ibalik sana sa drawer.

May nahulog mula sa likod nito.

Isang maliit na papel.

I frowned.

Parang lumang resibo.

Pinulot ko.

May sulat-kamay ni Derek sa likod.

For M..

If someday gets too far away, remind me why I started.

Napaupo ako.

Hindi ko maalalang nakita ko na iyon.

Binaliktad ko ang papel.

Resibo mula sa Paper Moon Café.

Date--

Three years ago.

Two weeks before our fight.

My chest tightened.

I read his note again.

If someday gets too far away, remind me why I started.

“Idiot,” bulong ko.

My eyes burned.

For three years, galit ako sa kanya dahil umalis siya.

Pero ang pinakamasakit?

Mahal ko pa rin siya.

Kahit hindi ko maintindihan kung bakit nagsusulat siya pero ayaw umuwi.

Kahit hindi ko alam kung bakit parang sapat sa kanya ang isang sulat bawat buwan.

Kahit hindi ko alam kung bakit ako ang kailangang maghintay.

Kinuha ko ang phone.

Binuksan ang email ni Paolo.

Fourth time's the charm? Coffee this weekend?

This time, I answered.

Okay. Coffee.

I stared at it.

Then pressed send.

My heart raced as if I'd done something wrong.

“It's just coffee.”

I repeated it.

“Just coffee.”

Pero nang ibaba ko ang phone, napatingin ulit ako sa sulat ni Derek.

At sa unang pagkakataon, may kakaibang tanong na pumasok sa isip ko.

Hindi kung kailan siya babalik.

Hindi kung sino ang nagpapadala ng anonymous messages.

Mas simple.

Mas masakit.

Kung mahal pa rin niya ako--

bakit tatlong taon na, pero hindi pa rin siya umuuwi?

At sa pagkakataong iyon, wala akong maibigay na dahilan para sa kanya.

Kahit gaano ako kagaling magpaliwanag ng lahat.