บทนำ
749 Words
INTRO
"กรี๊ดดด!ปล่อยหนูไปเถอะนะพี่ ฮืออ!อย่าทำอะไรหนูเลยหนูกลัวแล้ว"ร่างบางกรีดร้องยกมือขึ้นไหว้ขอร้องคนตรงหน้า
หลังจากที่เธอถูกจับแยกกับไดน่าวันนั้นนี่ก็ปาไปสามสี่แล้วยังไม่มีใครคิดจะมาช่วยเธออีก
"เธอคิดว่าฉันจะปล่อยเธอไปง่ายๆหรอดาริน เธอรู้ไหมวันแรกที่ฉันเจอเธอเดินกับเพื่อนเธอ เธอสะดุดตาฉันมากเลยนะฉันเฝ้าตามดูเธอมาตลอดแต่พอมารู้ว่าเธอคือลูกของศรัตรูฉันมันยิ่งทำให้ฉันทำใจยากที่จะปล่อยเธอไปถึงแม้ว่าฉันจะถูกชะตากับเธอก็จริงแต่ตอนนี้เธอก็คือหมากตัวสำคัญสำหรับความแค้นของฉัน ดีใจด้วยนะคะสาวน้อย"
เสียงอันทรงพลังดังขึ้นมาเมื่อมาเฟียแถบอังกฤษประกาศก้องทำให้ร่างบางหุ่นดีที่มีอาการสั่นกลัวกับคนตรงหน้าเธอตกใจแล้วกลัวจนไม่กล้าเงยหน้าสบตากับเขาภายในใจก็ขอร้องให้มีใครมาช่วยเธอเร็วๆ
หมับ!
"อ๊ะ!จะทำอะไร"คนตัวเล็กถูกจับให้ลุกขึ้นยืนก่อนจะถูกเหวี่ยงไปที่เตียงขนาดใหญ่
อัก!
"อื้อ!ฮือออ อย่าทำอะไรหนูเลยนะหนูไม่ได้รู้เรื่องอะไรด้วยเลยปล่อยหนูไปเถอะ"ร่างบางยังคงร้องไห้อ้อนวอนขอร้องเขา
"ได้ฉันปล่อยแน่ แต่ปล่อยในนะ"
พรึบ!
แคว่ก!
"กรี๊ดดดดดด!อย่านะออกไป ฮือออ''สองมือปัดป่ายไปมาเพื่อไม่ให้เขาฉีกเสื้อผ้าเธอขาดแต่ด้วยแรงของเธอกับเขามาต่างกันจนเธอไม่สามารถสู้ได้
"หึ!หยุดกรี๊ด หยุดร้องไห้เพราะยังไงฉันก็ไม่มีทางปล่อยเธอไปแน่นอน"พูดจบมือหนาก็ล้วงเข้าไปในกางเกงขายาวสีดำแล้วจับควักแก่นกายออกมาถูไถที่ร่องรักร่างบางที่เห็นแบบนั้นก็ตกใจกลัวพยายามถอยตัวหนีแต่
หมับ!
"กรี๊ดดดด! ไม่เอานะออกไป"ดารินถูกจับที่ข้อเท้าลากให้ลงมาถึงปลายเตียงจากนั้นก็ถูกผลักให้นอนลงราบไปกับที่นอน ขาเรียวถูกยกขึ้นพาดบ่าแกร่งก่อนที่จะ
สวบ~
กึก!
"กรี๊ดดดดดด!"แก่นกายถูกจับยัดใส่ร่องรักคับแคบทีเดียวจนมิดลำทำให้กายสาวฉีกขาดเป็นทางยาวด้วยขนาดของเขาที่ใหญ่โตทำให้ร่องรักคับแคบไม่สามารถรองรับความใหญ่โตของเขาได้
"อ่าาา! แน่นมาก"เสียงครางออกมาจากลำคอหนาอย่างเสียวซ่านสุขสมผิดกับอีกคนที่นอนร้องไห้แทบจะหายใจ
ปึก'
"กรี๊ดดดด!เจ็บเอาออกไป"ดารินร้องไห้โวยวายส่วนอีกคนก้มลงมองจุดเชื่อมของทั้งสองเข้ากันพร้อมกับเลือดบริสุทธิ์ที่ไหลออกมายิ่งทำให้เขาแทบคลั่ง
"อ่าาา โคตรแน่นจำไว้ดารินต่อไปนี้ฉันคือผัวเธอ"แดเนียลพูดขึ้นก่อนจะขยับเอวสอบอัดแรงกระแทกใส่ร่องของเธอจนกลีบกุหลาบผลุบเข้าผลุบออกเลือดสีสดไหลย้อนออกมา
ร่างกายของเธอเหมือนถูกฉีกออกจากตัวเป็นชิ้น เขาไม่คิดที่จะฟังอะไรเธอเลย
ปึก ปึก ปึก
"จำไว้ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นฉันจะตามเธอกลับมา อ่าาา กลับมาอยู่ในกรงทองที่ฉันสร้างให้ ดาริน" คำพูดของเขาทำเอาคนตัวเล็กที่นอนรับแรงกระแทกใส่เข้ามาจนน้ำตาไหลท่วมทั้งสองแก้ม
เธอไม่มีวันที่จะหนีเขาพ้น ไม่ว่าต่อให้ใครคิดจะมาช่วยเขาก็จะตามตัวเธอกลับมาถ้าเขายังไม่หายแค้นถ้าคนที่ทำให้พ่อเขาต้องตายยังไม่ได้รับความเจ็บปวดอย่างสาสมเขาก็ไม่มีวันเลิกแค้น
?แปะคำเตือน?
เรื่องนี้มีเนื้อหารุนแรง ข่มเหง ไม่สมยอมใครรับไม่ได้เลื่อนผ่านได้นะคะ นิยายแต่งมาเพื่อความบันเทิงไม่เน้นสาระความรู้ นิยายเกิดขึ้นจากจินตนาการของไรท์ สถานที่หรือตัวละครไม่มีอยู่จริงเป็นเพียงแค่สมมุติขึ้นมาเท่านั้น
ส่วนใครชอบฝากกดเพิ่มเข้าชั้นและหัวใจคอมเม้นเป็นกำลังใจให้ไรท์ด้วยนะคะ
- Writer
