Bakasyon Sa Probinsiya BAKASYON SERIES #1

KABANATA SIYETE

KABANATA SIYETE

-

Joshua's POV

• • • • •

I was about to leave there nung pagharap ko ay may taong 'di ko namalayan na nasa likod ko lang pala. Nang dahil sa gulat ay sisigaw sana ako pero madaling tinakpan nito ang aking bibig upang 'di ako makasigaw.

Shet. That was close.

I was breathing heavily. Muntik na yon. Kung nagkataong sumigaw ako ay malalaman ng mga gumagawa ng makamundo na nagmamasid ako. Shet. Thank God.

"Shhhhh. Ako 'to, boss," bulong sa akin nung nagtatakip ng bibig ko. Medyo pamilyar ang boses n'ya. Di naman s'ya si Charles or even Caliber. Or isa sa barkada n'ya. Hmmm.

Tumango lang ako sa kanya. Tsaka nagsalita. "Pwemebv nov mang tagalin yum kamam mo?" I mumbled out in his palms. Nakatakip pa kasi ang kamay n'ya, eh.

"Ano yon, boss?" naguguluhan n'yang bulong sa'kin, kaya pinilit kong tanggalin ang kamay n'ya sa pagkakatakip sa bibig ko.

"I said pwede mo bang tanggalin ang kamay mo? Bwesit," bulong ko nitong pagalit, kaya napakamot naman ito sa buhok nito.

"Ahehe. Sorry. Tara na't umalis na tayo rito, boss. Baka malaman pa nilang nandirito ka. Patay na kung nagkataon," mahabang bulong sa akin nito, kaya tumango naman ako. Wait, ba't boss ang tawag nito sa'kin?

Kahit nagtataka kung sino yong pamilyar at bakit boss ang tawag n'ya sa'kin ay sinundan ko ito. We crouch while leaving that nasty scene. Shet. Di na talaga ako makakatulog nito ngayon. Ano na ba ang oras?

Lumayo kami run hanggang ang mga ungol ay mahina na lang nung malayo-layo na kami ruon. I super duper regret it when my curiosity said to go there. Di na ma-aalis sa ala-ala ko yong mga nakita at narinig ko. Shet. Magkakabangongot yata ako nito, eh. Shet.

Tumayo na kami nung masiguradong malayo na kami. Eh, naka-upo na naglalakad na parang pato/bibe kami nung uma-alis kami sa malagim na lugar na iyon, eh. Sa unahan namin ay may bukas ang ilaw na tent. D'yan yata ang tent nitong pamilyar na lalaki. Hmmm. Pamilyar talaga ang boses n'ya, eh. Di ko lang mawari kung kanino ito.

"Halika na, boss. Nasa loob si Angelo. Hehe," nahihiyang ani nito sa'kin.

Wait, I get it! Kaya pala pamilyar at boss ang tawag nito sa'kin kasi si Warren ito mismo. Shet. Anong ginagawa nila rito?

"Wait, Warren? A-anong ginagawa n'yo rito? Nandito rin kayo?" nagugulohan kong tanong sa kanya, kaya napakamot naman s'ya sa ulo n'ya.

"Mabuti pang sa loob na lang ng tent namin ito ipapaliwanag sa'yo," sabi nito tas hinigit na ako papunta sa maliwanag na tent raw kung na saan si Angelo. Tsk.

Binuksan naman nito ang zipper ng tent tsaka bumungad sa'kin si Angelo na naglalaptop at may Pepero yata sa bibig nito. Nung namalayan n'yang bumukas ang tent ay napadako ang tingin n'ya sa harap, nanlaki ang mata at sinirado ang laptop nito.

"Uy! Nandito ka na pala, bakla. Dalian n'yo at pumasok na kayo," pagpapasok nito sa amin, kaya inikotan ko lang ito ng mata tas pumasok na nga sa tent.

Bakit ba 'to nandito ang mga 'to nang di ko alam? Ah, so, di nila ako isasama tas sila lang dalawa magcacamping, ganun? Ang unfair naman nila. Tsk.

Umupo kami sa unan na nakalapag sa sahig ng tent. May nagkalat na iba't-ibang klase ng pagkain sa paligid. May gadgets rin na di ko alam kung ano. Tsk. Mga spy lang ang peg nila? Sa pagkakaalam ko, eh, hacker yong nakatatandang kuya ni Warren, eh. Tama. Si kuya Wilbert.

"So, bakit kayo nandito? Anong ginagawa n'yo rito?" pagsalita ko at tinignan sila ng mariin. Imposible namang alam nilang nandito ako tas sinundan nila ako. Di ba?

Nagtinginan muna silang dalawa bago nagsalita si Warren. "Wag kang mabibigla, boss, ha? Haha. Nilagyan kasi namin ng tracking device ang sarili mo. Tas nalaman na lang namin na papunta kayo rito sa Klavandro Island kaya sinundan ka namin rito. Marami kasing nangyayari rito na malagim at delikado. So, that's why," paliwanag nito sa akin. Wait, what? Tracking device? Sinundan nila ako kasi delikado raw rito?

"Anong tracking device ang pinagsasabi mo? Alin rito? Itong bracelet ba na binigay nyo?" tanong ko sabay taas sa kaliwang kamay ko na may beads bracelet. Binigay kasi nila ito sa'kin at sinabi na para magmatch kaming magkaibigan. May mga ganito nga rin naman sila. Hayst.

"Yes, boss. Tracking device yan kung sakaling alam mo na, may mangyari sa'yong di natin ina-asahan. Mahirap na sa panahong ngayon, boss," pagtango ni Warren at ani n'ya. Ah, okay. Maganda.

"Talaga? Kaya ba kayo nandito? Ang babait n'yo namang mga kaibigan. Kayo na talaga," puri ko sa kanila at binigyan ng maliit na ngiti. Ngumiti naman sila pabalik sa'kin.

"Ah, boss, may ipinabibigay sa'yo si kuya. Teka lang, kunin ko muna sa bag," ani ni Warren at dali-daling pumunta sa bag n'ya na nakasandal sa tabi.

May kinuha s'ya sa bag na isang paper bag. Eh? Anong laman n'yan? Wag mong sabihin binilhan ako ng kuya n'yang generous ng damit? Ang gago naman n'ya yata kung nagkataon. I mean, sobra-sobra kasi minsan mamigay si kuya Wilbert. Hayst.

"Ito, boss, oh," sabi n'ya sabay abot sa'kin nung paper bag. H-huh? Para sa'kin talaga 'to?

"Anong laman nito?" tanong ko nung kinuha ko na yong paper bag na mabigat-bigat. Mukhang di nga damit ang laman nito. Thank God.

"Nothing much. Gadgets na gusto ipapabigay sa'yo ni kuya. Ewan ko ba bakit di n'ya na lang ito ibigay sa'yo ng personal. Namula nga yon nung binanggit ko ang pangalan mo, eh. Weird," he shrugged tas ngumiti sa'kin.

"Buksan mo na, bakla. Sana all na lang sa'yo kasi di talaga ako binibigyan ng gadgets ni kuya Wilbert, eh, noh. Tsk," ani Angelo habang nagdadabog. Ah, whatever.

Binuksan ko naman ang shopping bag tas bumungad sa'kin ang iba't-ibang klaseng bagay. Unang inilabas ko ay yung hulmang spray yata. Ano 'to, perfume?

"Ah, that's pepper spray. Self defense kung may magtangkang manakit sa'yo. I-spray mo lang yong biktima sa mata tas—" di ko na pinatapos ang sabihin ni Warren kasi pumagitna ako.

"Alam ko. Ano ako, bata? Hmmm. Ba't ito ang isa sa pinabibigay ni kuya Wilbert sa'kin? Weird," ani ko sabay lapag nung pepper spray daw tas kinuha pa ang isang maliit na kahon.

Hmmm. Ano naman 'to? Engagement ring? Char, haha. Pagbukas ko ay may dalawang USB ang nandoon, kulay pilak at ginto. Para saan naman 'to? Kailangan ko ba nito? Makakatulong 'to sa reporting ko sa school, dun sa Hunsfield University. Haha.

"Ah, nung ini-isip mong makakasave ka ng reports or movies d'yan ay nagkakamali ka, bakla. Para yan sa hacking. Kaya wag mo talaga yang isaksak sa laptop mo, lalo na yang gold. Tagabura ng mga files at laman ng laptop yang kulay ginto na USB. As in, burado lahat.

Yang kulay silver naman ay password breaker. Kung isasaksak mo naman yan sa gadget na may password ay makaka-access ka nito ng madali kasi automatic na mawawala ang password as soon na isinaksak mo na ito sa kahit anong gadget. Di ba, nakakasana-all ka talaga, bakla. Kahit isa nga d'yan di ako binigyan ni kuya Wilbert, eh. So unfair," mahabang salaysay ni Angelo giving the purpose nung mga USB. Ah, wew. Ang gagaling naman ng mga nito. Nagdadabog na naman s'ya, kaya tinawanan lang namin ito ni Warren.

Inilapag ko muna yon sa tabi nung pepper spray tas kinuha yong isang pouch na parang pang school supplies. Hmmm. I wonder anong kaka-ibang bagay ang nandirito. Binuksan ko na iyon at tumambad sa'kin ang mga fountain pen, eraser, clicking pen, correction tape at correction fluid. Hmmm. Ano kaya ang mga 'to?

Inangat ko naman una yong fountain pen para masabi nila kung anong purpose nito. "That's a tranquilizer. Makes people unconscious for 30 minutes. Easy lang gamitin yan, boss. Itutok mo yang edge ng pen, boss, tas pinditin yang maliit na button malapit sa hook ng takip. And that's it," explain sa akin ni Warren. Wow. Tranquilizer pala 'to. Ang galing.

"Wow. Eh, itong clicking pen?" tanong ko nung inangat ko ang clicking pen sa pouch.

"Oh, if I were you, di ko yan pipindotin ng tatlong segundo. That's a powerful hand grenade. Kayang pumutok ng 5 meters expansion within the spot. Kaya be careful sa pag-handle n'yan, boss," pahayag n'ya sa'kin. Holy shet, no way.

"Talaga? Ang galing naman nito. Armado na akong tao, ganun? Shet," di makapaniwalang ani sa kanya. Tumango-tango lang ito sa'kin na nakangisi. Shet.

Why would kuya Wilbert trust me on handling these kind of stuffs? Isn't it dangerous and harmful? I mean, I can keep and handle these kind of things naman, eh. It's just, I don't know the reason why he gave these to me. Hayst.

Inilapag ko agad ang clicking pen tas kinuha ang eraser. "Eh, ito? Wag mong sabihing granada rin ito?" sabi ko sabay pakita nung eraser.

"Hindi yan granada, bakla. Isa yang sleeping paralysis gas, inshort SPG. Nagpapatulog yan kapag pinindot mo ya, tsaka invisible ang usok yan kaya di mamamalayan ng biktima na uma-alingasaw yan kaya tulog ang bagsak nila. Boogsh," Ani ni Angelo kaya tinangoan ko 'to. Wew.

"Wag mo na namang sabihin na nakakasana-all ako, I'm warning you," mariin ko s'yang tinignan at sinabihan n'yan. Nabwebwesit na talaga ako sa kakasabi n'ya ng ganun.

"Shuta, oo na. Di na nga ako magpaparinig," ikot n'ya ng mata sa'kin. Hayst.

"Itong mga correction tape at fluid, para saan 'to?" tanong ko kay Warren. Kasi kung kay Angelo ako magtatanong may sanaol na naman akong maririnig. Nakakarindi lang, nakaka-ilang.

"Yang correction fluid ay panglason. Ilagay mo yan sa inomin or pagkain ng kahit ano ay siguradong tigok agad ang biktima. Yang correction tape ay sa ganun na rin. Just slide it to a plate or glass para paglagay ng pagkain or inomin dun ay eepekto na ito. Delikado rin yan, boss," salaysay n'ya sa'kin tungkol sa correction tape at fluid. Ah, panglason pala 'to. Shet.

"Okay. Ang delikado naman ng mga ibinigay ni kuya Wilbert sa'kin. Naku," kamot-ulo kong ani sa kanya.

So, yun nga, may ibang bagay pa ang nandun sa shopping bag na parang pang spy talaga ang dating. Saan kaya 'to kinuha or paano ginawa 'to ni kuya Wilbert? Ang galing n'ya talaga. He's the best. May isang bagay nga rito na kasing liit ng pellet bullet na akalain mo pala na kamera iyon. Tas may kasing laki ng jolen na pang hacking pala iyon ng CCTV at spying cameras sa paligid. Just press the button then bahala na itong gagawa sa trabaho n'ya. Basta within 10 meters range ng gadget at mahahack n'ya ito. Made-dead lahat ng camera kung gagamitin mo iyon.

Ang cool talaga ng mga gadgets na inimbento ni kuya Wilbert. S'ya na talaga. Gusto ko na s'yang makita ulit. Kasi since bata pa ako noon nung nagkita kaming dalawa. Mga 23 na ngayon si kuya Wilbert, eh. Hayst.

.

.

.

Shet. I got the weirdest dream. Brrrrr. I cannot seemed to get over it, though. Argh. Resulta yon dahil sa nakita ko kagabi, eh. Yong nabosohan ko na nagkakantotan. Brrrrr. Di na talaga yin matatanggal sa utak ko. I mean, what the heck?! Ako, si Charles and Caliber, nagthreesome? How ironic that would be? What a weird dream it is. Brrrrr.

They say dreams are predictions that'll gonna happen in the future. But I don't believe that belief in my situation. The heck. Kaming tatlo talaga? Tas sa panaginip ko pinagsabay nila akong pasokan, kagaya nung nabusuhan ko. Yuck. Not gonna happen. I guess not all dreams are predictions.

Anyways, naka-uwi na kami rito sa bahay. Thank God for that. Nothing happened weird naman maliban nga dun kagabi. Tas yong cool and awesome na pang spy na ang dating na things and gadgets na ibinigay ni kuya Wilbert. I'm grateful for that, kaya naman I'll pay him a visit tomorrow. Pasalamatan s'ya ng personal, tas mag-bonding.....? I don't know. I'm not that person na makipag-bonding or catch up with somebody. Pero exceptional si kuya Wilbert. Hehe.

I mean, he's part of my childhood. There are things that are special between us. Isa s'ya sa tao na babalikan ko ano mang mangyari sa buhay ko. He's that special to me. Para na nga s'yang nakatatandang kapatid sa'kin, eh. Ma-alaga talaga sa'kin si kuya Wilbert noon pa man. May time pa ngang nasa gitna s'ya ng date ng kanyang jowa noon tas tinawagan ko s'ya dahil may emergency tungkol sa'kin. Tas to the rescue agad s'ya sa'kin. Ayun, iniwan ang ka-date tas inuna ako. Ganun ako ka espesyal sa kanya. And he is to me.

And tomorrow ba(?), or the day after that ay darating na ang ibang miyembro ng pamilya Urbiztondo. La familia Urbiztondo in Spanish [P.S. I'm currently learning Spanish/Español now for two main purposes. One, for self intelligence and knowledge. Two, for my story series next next next next next to this entitled Bakasyon Sa Spanya Bakasyon Series #10. Okay, ang daldal ko na. AHAHAHAHA. I'm so f*****g nosy right now.]

I'm not quite excited about it, though. Why? It's not like I'm close to them or something, right? I prefer being alone but pansin ko lang, these past few days ay medyo nakikisalamuha na ako. Weird, but I liked it. Their presence makes me comfortable and contented na nandyan sila. Lalo na ang dalawang ugok, na sina Warren at Angelo. Yeah, I'm considering them friends naman since the very beginning, eh. I just kept denying it.

Then there's Apollo and Charles. I don't know what they are in my life. A friends or lovers or suitors or courters or just strangers? Or even a foe?

I'm being paranoid here. Hayst. Ba't ba kasi parang robot ang pusong 'to, eh? Ba't ba kasi di nagtitiwala at ang negative nitong pusong 'to, eh? Ba't ba kasi kahit isang pag-ibig walang nararamdaman ang pusong 'to, eh? Ba't ba kasi tingin ko sa lahat ng tao ay manloloko, lalo na ang mga lalaki? Which is totoo naman.

You see here, kahit mahal ka pa n'yang kasintahan mo ngayon, di talaga n'yan ma-iiwasan tumingin sa iba, magnasa ng iba, tumikim ng iba, lumapit sa iba. Do you wanna know why? Kasi that's their nature. Malilibog sila, eh. Ganyan na sila. Sabi nga nung napanood ko na "Ang babae parang putahe, kung na-uumay ka na sa isa ay titikim ka na naman ng bago" or "Dapat dalawa ang jowain mo, pare, para kung magsawa ka na sa isa, atleast may pupuntahan ka pang iba" ganyan. Tsk.

I'm sorry, tumatakbo na naman ang pagiging bitter ko. That's myself, eh. Sinasabi ko lang ang katotohanan na minsan ang bulag n'yo. I don't say na lahat ng jowa n'yo ngayon ay manloloko, pero yon nga. Lahat sila mandurugas, manggagamit, manloloko at walangya. Ganito na ako, eh, insecure at napakabitter sa tao or lalaki. Pero may punto naman ako, di ba? Am I right?

So if ever—

May biglang kumatok sa pintoan ng kwarto ko na sinubukan pang ipihit ang siradola pero naka-lock ito. Haha. Sino kaya 'to? Kumatok pa ito ulit at sumigaw sa kabilang side ng pinto.

"Baby ko, buksan mo 'to!" sigaw nung boses. Hmmm. Let me guess, si Reign 'to. Oo.

You see, baby ko ang tawag sa akin ni Reign habang baby lang ang tawag sa'kin ni Rain. Nakakagago lang, noh.

Oh, nandito na pala ako sa silid ko, kanina pa. Oh, well. I shrugged before heading to the door. Ano namang mangyayari kapag buksan at papasukin s'ya, noh? Tsk. Agad kong binuksan ang pinto nung makarating na ako sa harap nito.

Pagbukas ko ay bumungad sa akin si Reign na malungkot, na masaya, na I don't know. Basta, halo halo ang ekspresyon sa mukha n'ya. Di ko mawari.

"Anong atin—" shet. Di ko na na-ituloy ang sasabihin ko nung bigla na lang n'ya akong sinunggaban ng halik. PUKING INA!

Dahil sa gulat ay di ako makagalaw. Di mag-process sa utak ko ang nangyayari. Hanggang sa namalayan ko na lang na humahalik ako pabalik sa kanya. Shet. Pagsisihan mo talaga 'to, Joshua. Bad bad self. Tsk.

Dahil dun ay napa-atras kami at narinig ko na lang na isinarado n'ya ang pintoan. Patuloy pa rin kaming naghahalikan na parang ngayon lang kami nagkita sa loob ng ilang taon. Mag-jowa lang ang peg? Naramdaman kong gustong pumasok ang dila ni Reign sa aking bibig. Kahit labag ay isiniwang ko ang bibig ko at pina-ubaya s'yang pasokin ito. He roamed his tongue across my mouth leaving no spot behind.

And naglalaplap na nga kami. Hayst. Dila sa dila. Laway sa laway. Mga labi naming nagpapalitan ng init. I don't know if I'm feeling hot or got turned on with it. I just can't tell. I still don't know why I allowed it to happened between us. Sure we did this the last time. And muntik na akong magahasa nila nun. But I forgave them already. But something is wrong about this. Magpinsan kami, yeah. Kaya bawal talaga ito sa lipunan. Lalo na't magkadugo lang kaming dalawa.

Dahil sa realization ay napakalas ako sa laplapan namin. Shet. Pinsan ko s'ya. Di dapat ito nangyayari. Malaking kasalanan 'to, eh. Paano na lang kung malaman nina mommy Alexandria, daddy Jackson, tito Jonathan, tita Melanie na ito, may nangyayari sa'min? I'm sure ikamumungian nila ako. Or even si Reign.

"What's wrong, baby ko?" naguguluhang tanong sa akin ni Reign, kaya tinignan ko ito mata sa mata.

"Di 'to tama, Reign. Magpinsan tayo, magkadugo, yet here we are, enjoying each other's mouth. Di talaga 'to tama, eh," paliwanag ko sa kanya being hysterical. Umamo ang kanyang mata sa narinig sa'kin.

"Baby ko, I'm sorry. Nadala lang ako nung nakita kita. It's been a day nung umalis kayo ni kuya Caliber kaya namiss kita. I'm sorry. I-I..... I......," ani n'ya sa'kin. Di ko mawari kung anong sasabihin n'ya sa huling sentence. Tsk.

"It's alright, Reign. Let's just forget that this happened and act like nothing happened, okay?" sabi ko sa kanya na hinawakan ang kanyang kanang pisngi.

Wait, anong ginagawa ko? It's really weird na hinahawakan ko ang pisngi ng isang tao. Kinda bit my first time on it.

Hinawakan n'ya ang kamay ko at nagsalita. "No, please. I-I love you, Josh. And I mean it. May something lang sa'yo na di ka mawala sa isip ko. Everytime na nandyan ka, contented na ako. Gumaganda ang araw ko kapag nakikita ko ang presensya mo. Gets mo ko?" malambing at nakangiting ani n'ya sa akin. Wait, what? He has feelings towards me? But why?

"Magpinsan tayo, Reign. Mali talaga 'tong ginagawa natin. I don't know how to feel love pero alam kong libog lang yang nararamdaman mo towards me. Tigang ka, so, gusto mo akong gawing para-usan. Tas the fact na society won't accept us even if we love each other. Kasi sobrang mali na magmamahalan ang magpinsan," malungkot kong ani tas nginitian ko s'ya ng maliit. I felt sorry for him.

"No, hindi libog ang nararamdaman ko para sa'yo, Josh. Mahal kita, at alam ko sa sarili yon. Ikaw, ikaw ang unang lalaki na nagpabihag ng puso ko. I'm not into guys, pinapara-usan ko lang sila pero ikaw, you're different. You're special and cannot be replace by someone. Ganun kita kamahal at ka-espesyal sa'kin, Josh.

"s**t. I would even surrender everything just to have you in my arms. Kung maging akin ka man ay lalayo tayo kung saan walang manghuhusga at nakakikilala sa'tin," mahabang pahayag nito sa'kin, full of seriousness is evident on his face. Hayst.

"Anong sinasabi mo ngayon? Anong pinapahiwatig mo?" tanong ko sa kanya.

"I'm saying na let us be together. Magrelasyon tayo, tayo na lang dalawa, Josh. Please? Akin ka na lang, please," uma-asa n'yang ani sabay halik dun sa kamay ko, yong nakahawak sa kanang pisngi n'ya. Shet. It's not that easy, you know.

"Reign, di talaga pwede. Magpinsan tayo. Marami ka pang makikilala na mas higit pa sa'kin. Maybe it's not me pero mamahalin mo s'ya ng lubos. Di tayo para sa isa't-isa. I felt sorry towards you pero di talaga, eh. It won't work between us. I'm sorry," nalulungkot kong ani sa kanya. May nagbabantang namumuong luha sa kanyang mga mata ngayon.

"No, I only want you. Ikaw ang gusto ko, Josh. Wala na akong paki sa dadating d'yan na mas higit pa sa'yo, pero ikaw lang ang gusto kong makasama habang buhay. Ikaw lang. Ikaw lang. Ikaw lang. IKAW LANG! Please," sabi n'ya na umi-iyak na ngayon. Shet. It's my first time seeing a guy crying in front of me.

Ang mga lalaki kasi ay di nila pinapakita na mahina sila, na umiiyak sila. Kung ang lalaki man ay iiyak ay he's just being genuine by his feelings. Pinapalabas lang nila ang katotohan ng nararamdaman nila. Gets n'yo ko?

"I'm really sorry, Reign, but we can't. There's nothing I can do about it. Kung di lang tayo magpinsan ay sinagot na kita. Pero di, eh, we're cousins. Kaya I'm saying no," malungkot kong ani habang pinapahiran ang uma-agos n'yang luha. Nakaka-awa s'yang tignan ngayon.

I know breaking someone's heart will heal for a long time. The burden of being rejected will remain there until they gets over it then move on.

Di ko alam ba't ba maraming nagkakagusto sa'kin. Di ko alam these past few days maraming lalaking nagkakagusto sa'kin, maraming bagay na nangyayaring di ko inaasahan. I guess life is really a mystery.

Itutuloy............