“เขมเคยบอกคุณดิฐแล้วนะคะ ว่าเขาจะค้างกับคุณได้แค่คืนวันศุกร์กับเสาร์ วันอื่นเขมไม่สะดวกอีกอย่างวันนี้คุณก็ทำไปแล้วเพราะฉะนั้นเขมจะไม่ไปหาคุณที่คอนโดอีก”
“แต่ฉันสั่งแล้วเธอก็มีหน้าที่ทำตามคำสั่งของฉันก็เท่านั้น”สิ้นคำพูดทรงอำนาจของอีกฝ่ายก็ทำเอาคนตัวเล็กชะงักไปทันที เธอบีบมือเข้าหากันแน่น เริ่มรู้สึกว่าทุกอย่างจะไม่เหมือนที่เธอเคยคิดเอาไว้เสียแล้ว ทำไมถึงได้รู้อึดอัดมากขนาดนี้กับสิ่งที่อีกฝ่ายกำลังทำกับเธออยู่
“เขมอยากให้คุณทำตามที่เราตกลงกันไว้”
“เหอะ พอได้ในสิ่งที่ต้องการก็หาข้ออ้างมาตลอดเลยนะเขมจิรา ทางที่ดีเธอควรรู้หน้าที่ของตัวเอง อะไรที่ทำให้ฉันหงุดหงิดก็อย่าทำบ่อยจะได้ไหมก็แค่ตามใจฉัน ทำตัวน่ารักๆ มันยากตรงไหน”เป็นอีกครั้งที่เขมจิราเงียบไป ก่อนที่เธอจะพ่นลมหายใจออกมา
“ค่ะ”เขมจิราจำต้องรับคำสั้นๆ เพราะเธอไม่มีทางเลือกอื่นอีกแล้ว
ณ บ้านปูนชั้นเดียว
หลังจากที่เดินทางหอบสังขารกล
