ไม่รัก...ไม่ได้

บทนำ

บทนำ

หญิงสาวร่างเล็กท่าทางทะมัดทะแมงสวมเสื้อหนังสีดำขนาดพอดีตัวและกางเกงยีนส์รัดรูปสีเดียวกันผลักบานประตูก้าวออกจากอพาร์ตเมนต์ แหงนมองผืนนภายามค่ำคืนก่อนชะเง้อหาแท็กซี่เหลือง ใจไพล่นึกถึงบทสนทนาทางโทรศัพท์กับบิดาบังเกิดเกล้าไม่กี่นาทีเมื่อครู่

เกิดเหตุร้ายกับพี่สาวคนโตที่เมืองไทย[1]

“หา! แล้วพี่ลิลาเป็นไรมากไหมคะพ่อ" สลินากลั้นหายใจรอฟังด้วยความเป็นห่วง

“ค่อยยังชั่วที่ปลอดภัยทั้งแม่ทั้งลูก"

“แต่ว่า…พี่ลิลาใกล้คลอด พอคลอดแล้วก็จะลายาวอีก พ่อดูคนเดียวไหวเหรอคะ" ขนาดมีลูกช่วย ภาระงานพ่อยังล้นมือพอสมควร

“ไหวสิ วีซ่าลินายังอยู่ทำงานต่อได้อีกปีนี่ ถือเสียว่าหาประสบการณ์ละกัน"

เธอขบริมฝีปากครุ่นคิด ชั่งน้ำหนักระหว่างกลับไปช่วยพ่อทำโรงพยาบาลหรือหางานทำต่อที่นี่อีกสักปีดี หลังถูกส่งมาเรียนปริญญาโทที่สหรัฐอเมริกา และเพิ่งจบการศึกษาสดๆ ร้อนๆ ด้วยเกรดน่าพอใจ ตามแผนเดิมจะหางานทำเพิ่มพูนทักษะ ทางบ้านก็เกิดเรื่องขึ้นเสียก่อน

จริงๆ แล้วก็พอจะเห็นเมฆตั้งเค้ามาพักใหญ่ พี่ลิลาหลงรักหมอน่านฟ้ามาเกินครึ่งชีวิต ยังไงก็จะเอาให้ได้ วันที่มัดมือชกได้แต่งกับเขา พานให้เธอน้ำท่วมปาก ฝืนอวยพรแกนๆ รู้อยู่แก่ใจว่าไม่ยืดหรอก ทว่านอกจากไม่ยืดแล้วยังมีสายใยพัวพันกันมาถึงปัจจุบัน

สงสารพ่อกับแม่ แล้วก็สงสารตัวเองด้วย พี่ลิลาจะรู้ไหมว่าโยนหินก้อนเดียวลงน้ำ ส่งผลกระทบเป็นวงกว้าง

“พ่อคะ…” น้ำเสียงอิดออด

“ตามใจลินาค่ะลูก ลิตาไปเรียนอังกฤษปีเดียวเดี๋ยวก็กลับแล้ว" ระยะเวลาเรียนตามหลักสูตรของอังกฤษสั้นกว่า สลิตา น้องสาวฝาแฝดมีโอกาสกลับไทยก่อน

“ขอบคุณค่ะพ่อ ขอเวลาลินาหน่อยน้า สัญญาว่าจะรีบกลับไปกอดพ่อ ฝากกอดแม่ด้วยนะคะ" ลูกสาวอ้อน

ปรวีร์คุยต่ออีกสองสามประโยค ลูกสาวฝาแฝดคู่นี้เสมือนยาใจพ่อ แต่เล็กจนโตไม่เคยสร้างความเดือดเนื้อร้อนใจให้ รักพี่น้องแต่ไม่ถือหางเข้าข้างกันจนเกินไปนัก

ขณะเงยหน้ามองฟ้า กวาดสายตาเรื่อยเปื่อยจนวนมาหยุดที่อพาร์ตเมนต์ตนพลันจุดความรู้สึกผิดเล็กๆ ขึ้นในใจ ห้องพักนี้มีขนาดพออยู่ผิดกับราคาเช่าสูงลิบลิ่วตามวิถีป่าคอนกรีตที่ชื่อ มหานครนิวยอร์ก บ้านชั่วคราวระหว่างเรียนที่มหาวิทยาลัยโคลัมเบีย

ถามว่าทำไมต้องที่นี่?

ก็เพราะลูกสาวโดนัลด์ ทรัมป์ จบโคลัมเบีย พ่อจึงอยากให้ลูกสาวตัวเองเข้าบ้างโดยอาศัยเส้นสายขอให้นักการเมืองผู้ทรงอิทธิพลคนหนึ่งเขียนจดหมายแนะนำเธอแก่มหาวิทยาลัย แม้สลินาจะเอนเอียงไปทางมหาวิทยาลัยชั้นนำในแคลิฟอร์เนีย อย่าง UC หรือ UC Berkeley ด้วยชอบวิถีชีวิตฝั่งโน้นมากกว่า แต่ปรวีร์หวังว่าเธอจะได้ซึมซับวิถีชีวิตและแนวคิดเยี่ยงชนชั้นนำในนิวยอร์ก

พ่อทุ่มเทให้ถึงเพียงนี้ ในยามต้องการคนช่วย เธอกลับไม่พร้อม การฝึกงานในบริษัทดังต้องเตรียมโปรไฟล์เป็นปีๆ หากทิ้งไปตอนนี้ก็เท่ากับที่ทำมาสูญเปล่า เธอสะบัดหน้าเลิกคิดต่อให้ปวดหัวแล้วโบกเรียกแท็กซี่ไปยังอพาร์ตเมนต์รุ่นพี่คนไทย

[1] ติดตามได้ใน ไม่รักก็ไม่รัก