Dilzar, kız kardeşini göreceği düşüncesiyle o kadar heyecanlıydı ki, telefonunu bile almayı akıl etmemiş, gelenlere doğru düzgün soru bile sormamıştı. İçini bir heyecan kaplamıştı; ama gittiği yer bambaşkaydı.
Adamlar, sanki gerçekten de onu kocasına götürüyorlarmış gibi çarşıdan geçip sessiz ve tenha bir yola girdiklerinde, Dilzar etrafına bakarak şüphelendi ama ilk başta bir şey söylemedi.
— Ne zaman Ravend'in yanına varacağız?
— Birazdan efendim. Kocanız, sizi başka bir yere götürmemizi söyledi...
Amaçları yalnızca zaman kazanmaktı. Dilzar, içini kaplayan korkuya rağmen sessizce başını salladı. Ardından titrek bir sesle konuştu:
— Telefonunuzu verir misiniz? Benimki evde kaldı, aileme haber vermem gerek...
Gözlüklerini çıkarmadan ona bakan adam, soğukkanlı bir ifadeyle cevap verd
