yazarın anlatımı.
Hamdullah onun gözlerini araladığını görünce bir an nefesi kesildi. Solin, gözlerini açar açmaz onu gördü… ve gülümsedi. Rüya sanıyordu. Annesinden sonra rüyalarında en çok gördüğü kişiydi Hamdullah. Yanından hiç ayrılmıyordu sanki. Hep oradaydı.
Hamdullah, kan çanağına dönmüş gözlerinde sadece umut ve sevinç taşıyordu. Solin’in elini hafifçe sıktı. Gözlerinin içine bakarak usulca gülümsedi.
— “İyi misin? Sidra’yı çağırayım mı?” diye fısıldadı.
Kalkmak için hamle yapan Hamdullah’ın elini Solin bırakmadı. Kaşlarını hafifçe kaldırıp “Gerek yok” der gibi baktı yorgun gözleriyle. Göz kapaklarının ağırlığına rağmen ona bakıyordu hâlâ. Hamdullah, o yumuşak ses tonuyla yeniden eğildi.
— “Savaşın kızı… hoş geldin.”
Solin, ağzındaki maskeyi çıkarmak istedi ama eli havada güç
