Hamdullah Malagel' (Gölge)
Rodi’nin söylediği yalnızca aklıma değil, yüreğime de ağır gelmişti. Bir çocuk gibi oturup ağlamamak için kendimi zor tutarken, boğazıma oturan yumruyu yutkunarak bastırmaya çalıştım. Gözlerim dolmasın diye sıkıca yumup açtım. Annem nasıl yaşayacaktı bununla bilmiyorum ama asıl zorluk şimdi başlıyordu. Her şeyi kendi başına çekip çevirmeye alışmış bir kadındı o... Bizi bile toparlayan oydu hep. Şimdi ise kendi kendine su bile içemeyecekti.
Annem olsa, bizim böyle darmadağın olmamıza asla izin vermezdi.
Babam bir şeyler sorarken sessizce geri çekildim. Oysa içimdeki hüzün ve öfke ile şu an bu hastaneyi yerle bir etmem gerekirdi. Ama bazen, insan acısını anlatamadığında susuyordu işte.
Bir yanım, "Bak sağ, şükret!" derken, diğer yanım, "Annem bu halde nasıl yaş
