Hamdullah’ın Solin’e söyledikleri, sanki buzdan bir kaleyi yıkmış,
ardından ateşe dönüşmüş gibiydi. İkisi için de bu an, sessizliğin en çok konuştuğu andı.
Solin’in suskunluğu, Hamdullah’a her şeyden daha çok şey anlatıyordu. Artık işler çok daha zordu. Belki de imkânsızdı ama Hamdullah ondan vazgeçmeyecekti. Öyle bir şeyi aklının ucundan bile geçirmemişti.
Ne demişse, ne yaptıysa… Solin ne onu duymuştu ne de görmüştü.
Hamdullah, sonda söylemesi gereken şeyi pat diye başta söylemişti.. Ama bu ağır yükten bir an önce kurtulmak da istemişti. Çünkü Solin, onun evli olduğunu başkasından duysaydı, bu kez gerçekten onu vururdu.
Ama Hamdullah, vurulmaktan değil, onun güvenini yitirmekten korkuyordu. O güven kırıntısı bile binlerce parçaya bölünmüş gibiydi.
Solin her Hamdullah’a baktığında,
