---
Ben eve doğru geldiğimde, boş olan bahçeye girerken ,
Aklım almıyordu, çok zoruma gidiyordu.
Ne yapacağımı bilmiyordum.
Hayatımda ilk defa bir şey zoruma gidiyordu herhalde.
İlk defa biri bu kadar haksızlığa uğrarken kendimi ona geç kalmış gibi hissediyordum.
"Bilmiyordum savaşın kızı bilmiyordum? eğer Bilseydim seni yerin altında bile bulurdum."
Kendi kendime konuşurken "Keşke onu orada bırakmasaydım" diyen iç sesim haklıydı.
Çok uzun olmayan mesafede gelirken adamları kaç defa aradım, çünkü dikkatli olmaları gerekiyordu.
O şerefsiz it durmayacaktı, belliydi.
Sıkıntılı bir nefes verip ilk Dilzar’a söyleyecektim sorani ile kardeş olduklarını.
Aslında Sorani’nin bu durumunu öğrenmemiş olsaydık, ben bu sabah onunla konuşacaktım.
Ama hem kafasını biraz dinlemesi hem de yaşan
