yazarın anlatımı..
Sorani’nin içindeki sancı, artık dayanılmaz bir acıya dönüşmüştü. Bu acının hiç bitmeyeceğini hissediyordu; sanki hayatı boyunca bu yangının içinde yanıp kül olacaktı. Kaburgalarının altındaki kalbi paramparça olmuştu. Acıdan durmak istiyor ama zihni bu kadarını reddediyordu.
Annesi ve babasından bahsedilince burnunun direği sızlıyor, tüm kemikleri aynı anda kırılıyormuş gibi hissediyordu.
Nasıl katlanılırdı ki? Çocukluktan kalmış bir anıyı yıllarca içinde taşıyıp, şimdi iliklerine kadar yaşamak...
Ruhu karanlığa gömülmüş, paramparça olmuştu.
Bu parçalar, şimdi bedenini yakıyordu.
Yıllarca biriktirdiği acı, sonunda gün yüzüne çıkmıştı.
Ve şimdi her şey, dayanılmaz hâle gelmişti.
Babasının evine gelmişti.
> “Babamın ve annemin gözümün önünde öldürüldüğü ev...”
