มาเฟียร้ายพ่ายรักยัยเฉิ่ม

ตอนที่ 5 หมัดพิฆาต

ความมืดสลัวของซอยตันแคบๆ ยามเย็นถูกปกคลุมด้วยบรรยากาศตึงเครียดและน่าหวาดกลัว

เสียงฝีเท้าหนักหน่วงที่จู่ๆ ก็พุ่งเข้ามาพร้อมกับเสียงตะโกนก้องด้วยความโกรธเกรี้ยว

ทำให้ทั้งแก๊งอันธพาลข้างถนนและโรส

ที่กำลังขดตัวด้วยความหวาดกลัวถึงกับต้องสะดุดหันไปมองเป็นตาเดียว

"เฮ้ย! พวกมึงทำห่าอะไรกันวะ! อยากลองดีกับตีนกูนักใช่ไหมไอ้พวกสาส!"

เสียงทุ้มต่ำทรงพลังที่คุ้นหูอย่างประหลาดดังก้องกังวานทะลุความมืดเข้ามา

เลโอ ในชุดเสื้อฮู้ดสไตล์สตรีททับยูนิฟอร์มโรงเรียนก้าวเข้ามาด้วยความเร็วราวกับพายุ

ใบหน้าหล่อเหลาดั่งของเขาบึ้งตึงดุร้าย

แววตาคมกริบฉายแววรังสีอำมหิตพุ่งตรงเข้าใส่กลุ่มโจรผู้เคราะห์ร้ายทันทีโดยไม่ต้องคิดอะไรให้มากความ

ไอ้โจรหัวหน้าแก๊งที่กำลังยื้อยุดฉุดกระชากกระเป๋าของโรสอยู่ชะงักค้าง

มันหันขวับมามองผู้มาใหม่ด้วยท่าทีเหิมเกริม

"อะไรวะไอ้คุณหนูสำอาง หน้าตาอย่างมึง... โอ๊ย!"

ยังไม่ทันที่มันจะได้พูดจบประโยค

เลโอก็พุ่งเข้าประชิดตัวด้วยความเร็วแสง

หมัดหนักๆ สไตล์นักกีฬาบาสเกตบอลตัวท็อป

ถูกซัดเข้าที่กรามของโจรคนนั้นเต็มแรงจนเกิดเสียงดังสนั่น ผวะ!

ร่างหนาของโจรเซถลาล้มคว่ำลงไปนอนกองกับพื้นดินฝุ่นตลบ

เลือดกำเดาไหลซึมออกมาทันที

ลูกสมุนโจรอีกสองคนที่เหลือเห็นลูกพี่โดนซัดจนหมอบ

ก็พากันหน้าซีดเผือดด้วยความตกใจ พวกมันพากันปล่อยมือจากกระเป๋าของโรส

แล้วคว้าท่อนไม้ข้างทางวิ่งเข้ามาหมายจะรุมทำร้ายเลโอเพื่อเอาคืน

"ระวังทางนั้นเลโอ!"

โรสที่นั่งกองอยู่กับพื้นกรีดร้องเตือนด้วยความตกใจสุดขีด

หัวใจของเธอเต้นรัวระรัวจนแทบกระเด็นออกมานอกอก

ความกลัวที่เคยมีต่อพวกอันธพาลแปรเปลี่ยนเป็นความห่วงใยและลุ้นระทึกแทน

แต่เลโอหาได้สะท้านสะเทือนไม่

เขาก้มตัวหลบไม้พลองที่ฟาดเฉียดหัวไปอย่างฉิวเฉียด

ก่อนจะหมุนตัวเตะตัดขาโจรคนแรกจนล้มฟุบลงไปนอนร้องครวญครางด้วยความเจ็บปวด

และซัดหมัดฮุคขวาเข้าที่เบ้าตาของโจรคนที่สอง

จนกระเด็นติดกำแพงปูนหมดสภาพการต่อสู้ในเวลาไม่ถึงสองนาที

เหตุการณ์ชุลมุนจบลงอย่างรวดเร็วราวกับฉากแอ็กชันในภาพยนตร์ฮอลลีวูด

ท่ามกลางความเงียบงัดและเสียงหอบหายใจเบาๆ ของเลโอ

ร่างสูงใหญ่ยืนจัดเสื้อผ้าให้เข้าที่เล็กน้อย

ใบหน้าหล่อเหลามีเหงื่อซึมตามไรผมเล็กน้อย

แต่ยังคงความเท่และแบดบอยไว้ได้อย่างครบถ้วน

"แฮ่ก... พวกสาส เอ้ย! ฝีมือกระจอกสิ้นดี กล้าดียังไงมาปล้นชาวบ้านแถวนี้วะ ไสหัวไสหัวไปให้พ้นหน้าฉันเดี๋ยวนี้ ไม่งั้นฉันเอาเรื่องพวกแกให้ถึงที่สุดแน่!"

เลโอตะโกนไล่หลังขู่ขวัญ

พวกโจรที่สะบักสะบอมพากันล่ำลั่นลุกขึ้นวิ่งหนีตายเตลิดเปิดเปิงหายลับไปในความมืดอย่างรวดเร็ว

เมื่อสถานการณ์ปลอดภัยแล้ว เลโอจึงถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่อย่างหัวเสีย

เขาสบถเบาๆ ในลำคอ ก่อนจะหันกลับมามองร่างบางที่ยังคงนั่งสั่นเทาอยู่กับพื้น

โรสกอดเข่าตัวเองแน่น แว่นตาหนาเตอะที่เคยสวมอยู่หลุดกระเด็นแตกละเอียดไปตั้งแต่ตอนโดนฉุดกระชาก

ทำให้เธอมองเห็นหน้าเลโอเป็นเพียงเงาเบลอๆ รางเลือน

เลโอก้าวเท้าเดินเข้าไปใกล้ๆ เขาย่อตัวลงนั่งยองๆ ตรงหน้าเธอ

ใบหน้าหล่อเหลาฉายแววความหงุดหงิดระคนเป็นห่วงเล็กน้อยแต่ปากแข็งตามนิสัย

"นี่... เธอนี่มันซุ่มซ่ามและหาเรื่องใส่ตัวเก่งเป็นบ้าเลยนะยัยเฉิ่ม เดินคนเดียวในซอยเปลี่ยวๆ แบบนี้ สมองเธอคิดอะไรอยู่เนี่ยฮะ?"

เสียงดุๆ ที่คุ้นเคยทำให้โรสสะดุ้งเล็กน้อย

เธอเงยหน้าขึ้นสบตากับเขา (แม้จะเห็นไม่ค่อยชัดก็ตาม)

หยาดน้ำตาแห่งความหวาดกลัวเอ่อคลอเบ้าไหลรินอาบแก้มเนียนอย่างห้ามไม่อยู่

"ฮือ... ฉัน... ฉันไม่ได้ตั้งใจนี่คะ พอดีฉันต้องแวะซื้อของให้แม่... ขอบคุณนะคะเลโอที่ช่วยฉันไว้..."

เสียงหวานเอ่ยสั่นเครือด้วยความซาบซึ้งใจ

ในจังหวะที่โรสกำลังพยายามเอื้อมมือคลำหาแว่นตาที่แตกอยู่บนพื้น

เลโอก็ขยับเข้าไปใกล้เธอมากขึ้นเพื่อช่วยหยิบสิ่งของที่กระจัดกระจายใส่กระเป๋าให้

ทว่า... ในเสี้ยววินาทีนั้นเอง แสงไฟสลัวจากเสาไฟฟ้าริมทางก็สาดส่องลงมาทาบทับใบหน้าของโรสพอดิบพอดี

เมื่อแว่นตากรอบหนาถูกถอดออกและไม่มีอะไรมาบดบังใบหน้า

โรสในยามที่ปล่อยผมสยายยาวเคลียไหล่บาง

ใบหน้าหวานรูปไข่ ดวงตากลมโตสุกสกาวดั่งลูกกวางที่เปียกชื้นไปด้วยหยาดน้ำตา

ริมฝีปากอิ่มสีระเรื่อธรรมชาติที่เม้มเข้าหากันด้วยความตื่นตระหนก...

ภาพความงามที่ถูกซ่อนเร้นไว้ภายใต้ความเชยเฉิ่มมาตลอดหลายปี

ปรากฏชัดเจนสะท้อนอยู่ในสายตาของเลโอ

หัวใจของหนุ่มแบดบอยกระตุกวูบตกลงไปอยู่ที่ตาตุ่ม

เลโอชะงักค้างไปชั่วขณะ ลมหายใจสะดุดกึกราวกับถูกมนต์สะกด

ให้ตายเถอะ... ผู้หญิงคนนี้ เวลาที่ถอดแว่นและปล่อยผมแบบนี้ ทำไมถึง... สวยขนาดนี้วะ?

ความรู้สึกแปลกประหลาดที่ไม่เคยเกิดขึ้นกับใครมาก่อนพุ่งทะยานเข้าสู่กลางใจของเลโออย่างรุนแรง

ใบหน้าหล่อเหลาขึ้นสีแดงระเรื่อเล็กน้อยด้วยความเขินอายที่เขาพยายามซ่อนไว้ภายใต้มาดนิ่ง

เลโอรีบสะบัดหัวไล่ความคิดบ้าๆ นั้นออกจากสมองอย่างรวดเร็ว

เขารีบยัดกระเป๋าใส่มือโรสแล้วลุกขึ้นยืนเต็มความสูงทันที

พยายามทำเสียงดุกลบเกลื่อนความประหม่าในหัวใจ

"อะ... เอาล่ะ! ของก็เก็บให้เรียบร้อยแล้วนะ เลิกทำตัวเป็นภาระชาวบ้านเขาสักที รีบๆ กลับบ้านไปซะ อย่าให้ฉันต้องมาช่วยเธอรอบสองล่ะ!"

เลโอเอ่ยเสียงแข็งกลบเกลื่อนอาการใจเต้นแรงของตัวเอง

โรสเงยหน้าขึ้นมองร่างสูงที่ยืนค้ำหัวเธออยู่

แม้จะมองไม่ค่อยชัดแต่เธอก็รับรู้ได้ถึงความใส่ใจที่ซ่อนอยู่ภายใต้คำพูดดุๆ นั้น

เธอกลืนน้ำลายลงคอเบาๆ แล้วพยักหน้ารับคำอย่างนอบน้อม

"ค่ะ... ขอบคุณ เลโอ อีกครั้ง นะคะ สำหรับความช่วยเหลือ..."

เลโอไม่ตอบอะไร เขารีบหันหลังเดินจัมอ้าวกลับไปที่รถสปอร์ตของตัวเองทันที

หัวใจเจ้ากรรมยังคงเต้นโครมครามไม่เป็นจังหวะตลอดทางขับรถกลับบ้าน

ภาพของยัยเฉิ่มเมื่อครู่กำลังตามหลอนในหัวเขาจนสลัดไม่หลุดเสียแล้ว... นี่เขา... กำลังบ้าไปแล้วแน่ๆ!