มาเฟียร้ายพ่ายรักยัยเฉิ่ม

ตอนที่ 2 ควีน

บรรยากาศความคึกคักและเสียงหัวเราะเอิกเกริกภายในห้องรับรองวีไอพี

ที่ถูกจัดขึ้นโดยนักเรียนชมรมเกมส์การ์ดของเหล่าเลโอและเพื่อนๆ

แหล่งกบดานลับประจำแก๊งหนุ่มฮอตตัวท็อปของโรงเรียน

เต็มไปด้วยควันบุหรี่ไฟฟ้ารสผลไม้อ่อนๆ

และเสียงเพลงบีทฮิปฮอปหนักๆ

ที่เปิดคลอเคล้าเคลียบรรยากาศไว้เบาๆ

เพื่อสร้างความผ่อนคลายหลังคาบเรียนภาคเช้าอันน่าเบื่อหน่าย

ภายในห้องหรูหรากว้างขวาง แม็กซ์นัส, ไทป์ และ โอม

กำลังจับกลุ่มสุมหัวล้อมวงเล่นเกมการ์ดอย่างเอาเป็นเอาตาย

เสียงตะโกนเชียร์และเสียงสบถเบาๆ

ดังขึ้นเป็นระยะเมื่อมีคนเดินเกมพลาด

ขณะที่ เลโอ กำลังนั่งไขว่ห้างเอนแผ่นหลังพิงกับพนักโซฟาหนังแท้สีดำสนิท

เขากำลังจดจ่ออยู่กับการไถหน้าจอเพื่อตรวจเช็กกระแสตอบรับทั่วไป

ทว่าความสงบสุขชั่วคราวในอาณาจักรส่วนตัวของกลุ่มแบดบอยก็ต้องสะดุดหยุดลงอย่างกะทันหัน

เมื่อบานประตูไม้ถูกผลักเปิดออกด้วยแรงเหวี่ยงจากภายนอกจนเกิดเสียงดังสนั่น

แกร๊ก! ปัง!

ทุกสายตาภายในห้องต่างพากันหันขวับไปมองที่ทางเข้าเป็นตาเดียว

และภาพที่ปรากฏเด่นชัดต่อหน้าต่อตาก็ทำเอาหนุ่มๆ ในห้องถึงกับเบื่อนหน้าหนีเล็กน้อยอย่างที่เคย

"แอลลี่"

ดาวโรงเรียนสุดฮอตและควีนเบอร์หนึ่งแห่งแก๊งเซเลบหญิง

ก้าวเข้ามาด้วยท่าทีเชิดฉายมั่นอกมั่นใจ

เธอยืนเด่นเป็นสง่าในชุดยูนิฟอร์มปรับแต่งพิเศษตามใจชอบ

กระโปรงสั้นจุ๊ดจู๋เหนือเข่า

เสื้อเชิ้ตสีขาวเข้ารูปจนเห็นทรวดทรงองค์เอวชัดเจน

ใบหน้าสวยเฉี่ยวแต่งแต้มด้วยเครื่องสำอางแบรนด์ดังระดับไฮเอนด์

ริมฝีปากอิ่มสีแดงสดระเรื่อเชิดขึ้นเล็กน้อย

ด้วยความถือดีว่าตนเองคือผู้หญิงที่ทรงอิทธิพลที่สุดในหมู่เพื่อนฝูง

ข้างกายของแอลลี่มีกลุ่มลูกสมุนสาวสวยสุดแซ่บอีกสองคนเดินตามติดประกบซ้ายขวาอย่างรู้หน้าที่

ได้แก่ "พิมพ์" และ "ฟาร่า"

ทั้งคู่แต่งกายด้วยชุดยูนิฟอร์มดัดแปลงและประดับเครื่องประดับราคาแพงแข่งกันเต็มที่

เรียกว่ายกขบวนความมั่นหน้ามาเต็มพิกัดจนห้องโถงรับรองวีไอพี

กลายเป็นสนามประชันความฮอตขนาดย่อมในพริบตาเดียว

"โอ๊ะ... ตายจริง! เลโอ มานั่งทำอะไรกันอยู่ตรงนี้คะ ปล่อยให้แอลรอนานตั้งเกือบครึ่งชั่วโมงจนเบื่อแย่แล้วนะรู้ไหมเนี่ย"

แอลลี่ส่งเสียงหวานเยิ้มเคลือบรอยยิ้มพราวเสน่ห์จอมปลอม

เธอก้าวเดินตรงดิ่งเข้าไปหาร่างสูงของเลโอทันที

โดยไม่สนใจสายตาของเพื่อนในกลุ่ม

แอลลี่ทิ้งตัวลงนั่งเบียดชิดติดแนบแน่นกับเลโอบนโซฟาตัวยาว

แขนเรียวเนียนเกี่ยวรวบเข้าที่ท่อนแขนแกร่งของเขาอย่างถือวิสาสะ

ใบหน้าสวยเฉี่ยวจงใจขยับเข้าไปใกล้จนปลายจมูกของเลโอ

พร้อมกับส่งสายตาวิงเวียนออดอ้อนชวนฝัน

"คืนนี้มีปาร์ตี้วันเกิดยัยเจสสิก้าที่ผับหรูนะเลโอ... แอลบอกไว้ก่อนเลยนะว่า ห้ามเบี้ยวแอลเด็ดขาด ไม่งั้นแอลโกรธและงอนจริงๆ ด้วยนะ!"

เลโอถอนหายใจออกมาเบาๆ อย่างนึกรำคาญใจลึกๆ

เขาดึงท่อนแขนของตัวเองออกจากอ้อมแขนแนบชิดของแอลลี่อย่างสุภาพแต่เด็ดขาดและไร้เยื่อใย

ใบหน้าหล่อเหลานิ่งเรียบสนิทไร้อารมณ์

ดวงตาสีน้ำตาลเข้มมองตรงไปข้างหน้าโดยไม่แสดงความตื่นเต้นเร้าใจใดๆ

กับความเซ็กซี่ที่แฟนสาวพยายามนำมาเสนอขายเลยแม้แต่น้อย

"คืนนี้ฉันไปไม่ได้หรอก... พอดีที่บ้านมีเรื่องปวดหัว พี่ชายฉันโทรมาตามให้รีบกลับไปช่วยเคลียร์ธุระด่วนที่บ้าน ตั้งใจจะแกล้งใช้ฉันเป็นเบ๊อีกตามเคย ฟังแล้วน่าหงุดหงิดชะมัด"

เลโอเอ่ยอ้างเหตุผลเรื่องพี่ชายขึ้นมาด้วยน้ำเสียงเรียบห้วนเพื่อตัดรำคาญ

แอลลี่หน้าเสียไปวูบหนึ่งด้วยความไม่พอใจและความช็อกเล็กน้อย

แต่เธอก็รีบปรับสีหน้าให้กลับมาสดใสฝืนยิ้มแล้วทำเสียงออดอ้อนหนักขึ้นไปอีก

"โธ่ เลโอล่ะก็... ช่วงนี้งานยุ่งตลอดเวลาเลยนะ เราแทบไม่มีเวลาสวีทหวานกันสองต่อสองเหมือนคู่คนอื่นเขาเลยนะรู้ไหมคะ"

"ใช่ค่ะเลโอ แอลเขาน้อยใจและบ่นคิดถึงพี่ทุกวันเลยนะช่วงนี้ นึกว่าเลโอจะสนใจแต่เรื่องเรียนกับเรื่องบาส จนละเลยสาวสวยยืนหนึ่งประจำโรงเรียนแบบแอลไปได้ยังไงกันเนี่ย"

พิมพ์ ลูกสมุนสาวเปรี้ยวรีบเอ่ยเสริมขึ้นทันทีด้วยน้ำเสียงดัดจริตน่าหมั่นไส้

บรรยากาศในห้องเต็มไปด้วยความน่ารำคาญใจและน่าเบื่อหน่ายสำหรับเลโอ

เขารู้สึกเอียนกับความเจ้ากี้เจ้าการจู้จี้จุกจิกของแอลลี่เต็มทนแล้ว

แม้ภายนอกเธอจะเป็นถึงดาวโรงเรียนที่ใครๆ ต่างพากันอิจฉาที่เขาควงแขนออกหน้าออกตา

แต่ลึกๆ แล้วความเซ้าซี้และบทสนทนาไร้สาระวนเวียนอยู่แต่เรื่องปาร์ตี้

แบรนด์เนม และการนินทาคนอื่น มันไม่ได้เติมเต็มอะไรให้ชีวิตเขาเลยสักนิด

ในขณะที่แอลลี่กำลังพยายามซุกตัวออดอ้อนเลโออยู่นั้น

สายตาของเธอก็บังเอิญเหลือบไปเห็นสมุดบันทึกเล่มหนา

และชีทเอกสารสรุปวิชาการที่วางกองอยู่มุมโต๊ะ

ซึ่งเป็นของโรสที่แม็กซ์นัสยืมเอาไว้ตั้งแต่ช่วงเช้า แอลลี่ขมวดคิ้วมุ่นด้วยความรังเกียจ

เธอเอื้อมมือไปหยิบสมุดเล่มนั้นขึ้นมาเปิดดูด้วยท่าทางดูแคลนราวกับมันเป็นขยะเปียกที่สกปรก

"อุ๊ย... นี่มันสมุดชีทสรุปบ้าบอของยัยแว่นหน้าห้องคนนั้นนี่นา ยังหน้าด้านเอามาวางรกเกะกะแถวนี้อีกเหรอคะเนี่ย ไม่รู้ว่าวันๆ ยัยนั่นเอาสมุดพวกนี้ยัดหัวเข้าไปได้ยังไง หน้าตาก็ไม่เอาไหน ใส่แว่นหนาเตอะจนเหมือนยายป้า"

แอลลี่เอ่ยวิจารณ์ด้วยน้ำเสียงเหยียดหยามสุดขีด

พร้อมกับจงใจปล่อยมือโยนสมุดเล่มนั้นทิ้งลงบนพื้นห้องอย่างไร้ความปรานี

ไทป์ แม็กซ์นัส และโอมต่างพากันเงียบกริบและแอบเหลือบมองหน้าเลโออย่างระมัดระวัง

เพราะถึงแม้พวกเขาสมุนจะชอบแกล้งแกล้งโรสเพื่อความบันเทิงในห้องเรียน

แต่พวกเขาก็รู้ดีว่าเวลานี้เลโอนั้นเกลียดความวุ่นวายและรำคาญเสียงกรี๊ดกร๊าดที่สุด

เลโอหันขวับไปมองสมุดของโรสที่ตกกระจัดกระจายอยู่บนพื้น

แวบหนึ่งในความรู้สึกเขากลับรู้สึกหงุดหงิดพุ่งขึ้นมาอย่างประหลาด

ไม่ใช่เพราะเขาเกิดสงสารหรือเห็นใจยัยเฉิ่มนั่นหรอกนะ...

แต่เขาแค่รำคาญเสียงกรี๊ดกร๊าดและนิสัยน่ารำคาญของแอลลี่

ที่ชอบทำตัวเป็นเจ้าเข้าเจ้าของและเที่ยวไปรังแกคนอื่นอย่างไร้เหตุผล

"พอได้แล้วแอลลี่... เลิกทำตัวไร้สาระแบบนี้สักที จะไปไหนก็ไป ฉันอยากอยู่เงียบๆสักพัก"

แอลลี่เบิกตากว้างด้วยความตกใจและช็อกสุดขีด

เธอไม่เคยโดนเลโอไล่หรือพูดจาตัดเยื่อใยใส่แบบนี้ต่อหน้าลูกสมุนมาก่อน