"ดิ้นทำไม กลัวฉันหรือไง"
วิกเตอร์ถามคนตัวเล็กที่เอาแต่ดิ้นจนดูเหมือนลูกจะหลุดออกมาได้อยู่แล้วด้วยเสียงดุๆ
เขายังไม่ได้ทำอะไรกับเธอเลย ทำไมเธอถึงต้องดิ้นอะไรขนาดนั้น ก็แค่จะพามาทำงานด้วยก็เท่านั้นเอง
"ก็คุณมันปีศาจ"
ปากเล็กๆอ้าเปิดออกด้วยคำพูดร้ายๆไม่น่าฟัง มันไม่ใช่สิ่งที่เธออยากจะพูดนักหรอก แต่ทว่าก็พูดออกไปเพื่อปกป้องตัวเองและก็ลูก ก็เขาเหมือนจะข่มขืนเธอยังไงก็ไม่รู้
"แล้วไง"
"กับลูกกับเมียคุณมันก็ทำร้ายได้อย่างสบายๆ ไม่ต้องคิดอะไร"
"กับลูกกับเมียงั้นเหรอ"
เขาทวนคำพูดของเธอด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ สุดท้ายมันก็เป็นเธอเองที่ยอมรับอย่างเต็มปากว่ายังเป็นเมียของเขาอยู่ และลูกในท้องนั้นก็เป็นลูกของเขา ไม่ต้องสรรหาคำใดไปยัดเหยียดให้เธออีกแล้ว
"ไม่ใช่แบบนั้น หยุดฟังก่อนสิ"
"นั่งรอฉันก่อน ตรงนี้ อย่าคิดขยับ"
แต่เขาก็ไม่ได้สนใจ เพราะเขาได้ยินในเรื่องที่อยากได้ยินแล้ว
เขากลั
