"ให้หนูกินหมดนี่เลยเหรอคะ"
ดวงตากลมโตของหญิงสาวเบิกโตขึ้นด้วยความตกใจเมื่อสิ้นเสียงของป้าเจ้าของที่พักบอกให้เธอกินอาหารที่แกถือมาหอบใหญ่กว่าตัวแกเองเสียอีกให้หมด
มันไม่ใช่ของน้อยๆเลยนะที่จะให้เธอกินเข้าไป ทั้งข้าว ทั้งนม ทั้งผลไม้ เยอะแยะมากมายไปหมดเหมือนยกทั้งตลาดมาวางไว้ตรงหน้าเธอ นี่ถ้าให้เธอนั่งกินทั้งวันยังไม่รู้จะหมดเลยหรือเปล่า
และของแต่ละอย่างล้วนเป็นของดีราคาแพงทั้งนั้น เธอนั้นรู้ดีเพราะตอนที่มีเงินใช้จ่ายเต็มมือเธอก็มักซื้อของพวกนี้กินทิ้งกินขว้างอยู่บ่อยๆ
"อืม"
ป้าแก่ๆได้แต่พยักหน้าเบา ไม่พูดอะไรต่อ
"มันมากไป หนูกินไม่ไหวหรอกคะป้า ป้าเอากลับไปบ้างเถอะค่ะ"
"ค่อยๆกินไป กินให้หมด ของดีๆทั้งนั้น จะได้ช่วยบำรุงลูกในท้องด้วย"
"ต่อไปป้าไม่ต้องซื้อมาหรอกนะคะ หนูพอจะทำกินเองได้ หนูเกรงใจ"
ปภินดาชี้นิ้วไปยังตู้เย็นและเหล่าอาหารแห้งของเธอ ที่เธอซื้อตุ่นเอาไว้ก่อนหน้าน
