İçimde amansızca büyüyen şeyin adı neydi bilmiyorum ama göğüs kafesimde bir ağırlık vardı. Bunu hissetmemek akıl işi değildi. Ellerimin içinin terleyişine mani olamayarak aramayı cevaplandırdım. “Efendim?”
Sessizlik.
Bir süre böyle devam etti. Madem arıyorsun neden sessizsin demek istedim ama onu dahi diyemedim.
Telefonun ucunda Asaf, yanımda Arda.
Harika.
Geçen saniyelerin ardından içli bir nefes aldığını verirken çıkarttığı o hışırtıdan anladım. “Merak ettim.” Dedi kuru bir sesle ve tekrar sessizliğe büründü.
Alay, dudaklarımın etrafına hastalık gibi yayıldı. “Merak edecek olan insan, omzuna başka kadını alıp diğer kadını yok saymazdı.” Cümlem, içerisinde sivri dilli yılanlar barındırıyor ve hepsi Asaf’a tıslıyordu. Hayatımda daha önce hiç böyle bir evreye geldiğimi hatırlamı
