ความเจ็บใต้รอยช้ำ
817 Words
ภายในห้องพักฟื้นพิเศษของโรงพยาบาลเอกชน เสียงจังหวะการเต้นของหัวใจจากเครื่องมอนิเตอร์ดังขึ้นอย่างสม่ำเสมอ เป็นเสียงเดียวที่ทำลายความเงียบสงัดในยามเช้ามืด แพร ลืมตาขึ้นช้าๆ ท่ามกลางอาการปวดหนึบที่ศีรษะและรอยฟกช้ำตามร่างกาย เธอมองเพดานสีขาวสะอาดด้วยความมึนงงชั่วครู่ ก่อนที่ภาพเหตุการณ์ก่อนเกิดอุบัติเหตุจะไหลย้อนกลับมาเหมือนภาพยนตร์ที่ฉายซ้ำ
ภาพที่โอมตะคอกใส่เธอ... ภาพรอยยิ้มเยาะเย้ยของนลิน... และความเจ็บปวดที่ถูกทิ้งไว้กลางออฟฟิศ
เธอกวาดสายตาไปรอบห้อง มองหาชายที่เป็นต้นเหตุของความเสียใจนี้ แต่ที่โซฟาเบดข้างเตียงกลับพบว่ามีร่างบางของพราวนอนหลับอยู่ และมีคุณแม่ของเธอที่หลับฟุบอยู่ข้างเตียง แพรพยายามขยับตัวแต่ความเจ็บแปลบที่ซี่โครงทำให้เธอต้องนิ่วหน้า
‘โอมไปไหน?’ คำถามนี้ผุดขึ้นมาในใจทันที
ความจริงโอมควรจะอยู่ที่นี่ เขาควรจะเฝ้าไข้เธอด้วยความรู้สึกผิดและดูแลเธอให้สมกับที่เธอต้องมาเจ็บตัวเพราะเขา แต่การที่เขาหายไปในช่วงเวลาที่เธอเพิ่งพ้นขีดอันตราย มันเริ่มสะกิดใจบางอย่างในตัวเธอ
แพรเอื้อมมือที่สั่นเทาไปหยิบโทรศัพท์มือถือที่วางอยู่บนโต๊ะข้างเตียง เธอเปิดดูบันทึกการโทรและการแจ้งเตือนล่าสุด ไม่มีข้อความจากโอม... ไม่มีแม้แต่สายเดียวหลังจากที่เขามาถึงโรงพยาบาลในช่วงแรก เธอตัดสินใจเปิดแอปพลิเคชันค้นหาตำแหน่ง (Find My) ที่เธอเคยแอบติดตั้งไว้ในมือถือของโอมโดยที่เขาไม่รู้ตัว
จุดสีน้ำเงินบนแผนที่กำลังกะพริบอยู่บนหน้าจอ และตำแหน่งนั้นไม่ใช่ที่บริษัท ไม่ใช่ที่บ้านของเขา... แต่มันคือย่านคอนโดหรูแถวสุขุมวิท ตำแหน่งเดียวกับที่เธอเคยสงสัยว่าโอมอาจจะแอบซื้อทิ้งไว้
“ยังอยู่ด้วยกันสินะ...” แพรเค้นเสียงแหบพร่า น้ำตาแห่งความแค้นรื้นขึ้นมาที่ขอบตา
สัญชาตญาณบอกเธอว่า อุบัติเหตุครั้งนี้ไม่ได้ทำให้โอมสำนึกผิดจนตัดขาดกับผู้หญิงคนนั้นได้จริง แต่มันกลับยิ่งผลักดันให้เขาหนีไปหา ‘ที่พักใจ’ ที่เขาเลือกปกป้องมากกว่าเธอ แพรพยายามสงบสติอารมณ์ เธอรู้ดีว่าการโวยวายในสภาพนี้มีแต่จะทำให้เธอประพฤติตัวเป็นนางร้ายที่น่ารำคาญในสายตาโอมมากขึ้นไปอีก
ในขณะนั้นเอง คุณหญิงวัลยาเริ่มรู้สึกตัวและตื่นขึ้นเมื่อเห็นลูกสาวลืมตา “แพร! ลูกฟื้นแล้วเหรอ เจ็บตรงไหนไหมลูก แม่จะเรียกหมอให้เดี๋ยวนี้”
“แม่คะ... โอมไปไหน?” แพรไม่สนใจอาการบาดเจ็บของตัวเอง คำถามแรกที่หลุดออกมาทำเอาคุณหญิงวัลยาชะงัก
“โอม... โอมเขาบอกว่ามีประชุมด่วนที่บริษัทน่ะลูก เห็นว่าต้องรีบไปเคลียร์เรื่องหุ้นที่ได้รับผลกระทบจากข่าวอุบัติเหตุ” คุณหญิงตอบเลี่ยงๆ แม้เธอเองก็สงสัยในท่าทีลนลานของว่าที่ลูกเขยตอนขอตัวกลับไปเมื่อไม่กี่ชั่วโมงก่อน
แพรแค่นยิ้มเย็น “ประชุมด่วนตอนตีสามเนี่ยนะคะแม่? โอมเขาโกหกแม่... และเขาก็รั้งผู้หญิงคนนั้นไว้จริงๆ”
“ลูกหมายความว่ายังไงแพร?”
“นลินค่ะแม่... นลินยังไม่ไปไหน โอมปกป้องมันจนถึงที่สุด” แพรบีบผ้าห่มแน่นจนนิ้วซีดขาว “แม่คะ แพรไม่ยอม แพรจะไม่ยอมให้งานแต่งงานของเราพังลงเพราะเลขาฯ ชั้นต่ำคนนั้น ถ้าโอมอยากจะเล่นเกมซ่อนหา แพรก็จะจัดให้ แต่คราวนี้... แพรจะเป็นคนกำหนดกติกาเอง”
แววตาของแพรที่เคยมองโอมด้วยความรัก บัดนี้เปลี่ยนเป็นแววตาของนักล่าที่พร้อมจะทำลายทุกอย่างที่ขวางทาง เธอรู้ดีว่าร่างกายของเธอคืออาวุธที่ทรงพลังที่สุดในตอนนี้ ความอ่อนแอของคนเจ็บคือโซ่ที่โอมไม่มีทางสลัดหลุด
“แม่คะ... ช่วยบอกคุณพ่อด้วย ว่าแพรต้องการให้สื่อทุกสำนักลงข่าวเรื่องอาการของแพรให้หนักที่สุด ยิ่งดูเหมือนจะพิการหรือเป็นตายเท่ากันได้ยิ่งดี และที่สำคัญ... บอกโอมว่าถ้าเขาไม่มาอยู่เฝ้าแพรที่นี่ทุกวัน แพรจะขอเลื่อนงานแต่งงานออกไปอย่างไม่มีกำหนด พร้อมกับถอนเงินลงทุนทั้งหมดของฝั่งเราคืนทันที”
แพรหลับตาลงช้าๆ ความเจ็บปวดทางกายเริ่มด้านชาเมื่อเทียบกับความแค้นที่สุมอยู่ในอก เธอจะเปลี่ยนโรงพยาบาลแห่งนี้ให้กลายเป็นกรงขังโอม และเธอจะคอยดูว่า ‘เลขาฯ แสนดี’ อย่างนลิน จะทนรออยู่ในความมืดได้นานแค่ไหน เมื่อโลกทั้งใบกำลังบีบให้โอมต้องเลือกระหว่างความรักจอมปลอม กับความล่มจมของธุรกิจตระกูล
- Writer
