เสียงฝีเท้าของ โอม ที่กึ่งเดินกึ่งวิ่งสลับกับเสียงหอบหายใจอย่างหนักสะท้อนก้องไปตามโถงทางเดินอันเงียบเชียบของโรงพยาบาลในยามเช้ามืด หลังจากได้รับข้อความข่มขู่สั้นๆ จากเลขาคนสนิทของคุณหญิงวัลยาที่ระบุเพียงว่า “กลับมาเดี๋ยวนี้ ถ้าไม่อยากให้ล่มสลายภายในเช้านี้” โอมก็แทบจะกระชากตัวเองออกมาจากอ้อมกอดของนลินโดยไม่ได้บอกลา เขาไม่ได้มองหน้าเธอด้วยซ้ำตอนที่ลนลานสวมเสื้อผ้า ในหัวของเขามีแต่ความกลัวที่เย็นเยียบ... กลัวว่าความลับที่เขาอุตส่าห์ซ่อนไว้จะแตกสลาย และกลัวว่าอำนาจในมือที่เขายึดติดจะหลุดลอยไป
แต่ทันทีที่เขาผลักประตูห้องพักฟื้นพิเศษเข้าไป ภาพที่เห็นกลับไม่ใช่ภาพแพรที่นอนร้องไห้ขี้มูกโป่ง หรือแพรที่โผเข้ามากอดเขาด้วยความดีใจเหมือนทุกครั้งที่เขาหายไปนานๆ
ภายในห้องพักฟื้นตกอยู่ในความเงียบที่น่าขนลุก กลิ่นน้ำยาฆ่าเชื้อที่รุนแรงปนเปกับกลิ่นน้ำหอมดอกไม้จากแจกันที่แตกกระจายอยู่เต็มพื้น บนเตียงคนไข้ท
