แสงเงินแสงทองที่เริ่มจับขอบฟ้าผ่านผ้าม่านราคาแพงของห้องพักฟื้นพิเศษ ไม่ได้นำพาความหวังมาให้คนบนเตียงแม้แต่น้อย แพร ค่อยๆ ลืมตาขึ้น สิ่งแรกที่เธอทำคือการกวาดสายตาหาชายที่ควรจะอยู่เคียงข้างเธอ แต่โซฟาข้างเตียงกลับว่างเปล่าจนน่าใจหาย มีเพียงโทรศัพท์เครื่องหลักของโอมที่วางทิ้งไว้อย่างจงใจราวกับเจ้าของต้องการตบตาว่าเขายังอยู่ไม่ไกล
หัวใจของแพรเริ่มเต้นรัวด้วยความกังวลที่เปลี่ยนเป็นความหวาดระแวง และในวินาทีนั้นเอง โทรศัพท์ส่วนตัวของเธอที่ซ่อนอยู่ใต้หมอนก็สั่นสะเทือนสั้นๆ หนึ่งครั้ง
แพรขมวดคิ้ว ปลดล็อกหน้าจอด้วยมือที่ยังสั่นจากฤทธิ์ไข้ แต่ทันทีที่ภาพบนหน้าจอติดสว่าง ดวงตาของเธอก็เบิกกว้างจนแทบจะถลนออกมาจากเบ้า ความร้อนสายหนึ่งพลุ่งพล่านจากอกขึ้นสู่สมองจนหูอื้ออึง
มันคือภาพของ โอม ชายที่เธอเพิ่งยอมเจ็บตัวเพื่อรั้งเขาไว้ เขากำลังหลับใหลอย่างหมดสภาพอยู่ในอ้อมกอดของ นลิน บนเตียงที่ดูหรูหราแปลกตา แ
