ความเงียบสงัดของโรงพยาบาลในเวลาตีสองถูกทำลายลงด้วยเสียงลมหายใจที่หอบถี่ของ โอม เขาเฝ้ารอจนกระทั่ง คุณหญิงวัลยา พราวแม่และน้องสาวของแพรกลับไปพักผ่อน และแพรหลับสนิทด้วยฤทธิ์ยาแก้ปวดที่พยาบาลเพิ่งมาฉีดให้เมื่อหัวค่ำ โอมค่อยๆ ลุกขึ้นจากโซฟาข้างเตียง ขยั
บตัวให้เงียบที่สุดราวกับหัวขโมย สายตาของเขาจ้องมองร่างของว่าที่เจ้าสาวบนเตียงด้วยความรู้สึกที่ปนเปกัน ทั้งผิดชอบชั่วดีและความรำคาญใจที่ถูกพันธนาการ
เขาตัดสินใจทิ้งโทรศัพท์เครื่องหลักไว้ที่โต๊ะหัวเตียง เพื่อแสร้งทำเป็นว่าเขายังคงอยู่ในห้องหากมีใครโทรมา ก่อนจะสวมเสื้อ แจ็กเกตทับเสื้อเชิ้ตที่ยับยู่ยี่ แล้วย่องออกจากห้องพักฟื้นผ่านประตูด้านหลังที่เชื่อมกับทางเดินพนักงาน
รถยุโรปสีดำสนิทที่ลูกน้องคนสนิทแอบมาจอดทิ้งไว้ที่อาคารจอดรถชั้นใต้ดินคือตั๋วเครื่องบินสู่เสรีภาพชั่วคราว โอมก้าวขึ้นรถแล้วเหยียบคันเร่งออกไปทันทีโดยไม่สนสัญญาณไฟจราจร ในหัวของเขา
