เจ้าสาวคนนั้น

หยดน้ำตา

​เสียงปลดล็อกประตูคอนโดดังขึ้นในเวลาตีสาม มันเป็นเสียงที่นลินรอคอยมาทั้งคืน เธอไม่ได้เปิดไฟทิ้งไว้ มีเพียงแสงจากโคมไฟดวงเล็กที่มุมห้องซึ่งส่องให้เห็นเงารางๆ ของโอมที่ก้าวเข้ามาด้วยท่าทางที่แบกรับโลกทั้งใบไว้บนบ่า เขาดูโรยรา ชุดสูทยับยู่ยี่ และกลิ่นยาฆ่าเชื้อจากโรงพยาบาลยังคงติดตัวเขามา

​นลินแสร้งทำเป็นหลับอยู่บนโซฟาในชุดนอนผ้าซาตินบางเบาที่แสนจะเซ็กซี่ เธอรู้ดีว่าภาพลักษณ์แบบไหนที่จะสั่นคลอนหัวใจของผู้ชายใจอ่อนอย่างโอมได้ดีที่สุด

​"นลิน... ตื่นเถอะ โอมมีเรื่องต้องคุยด้วย" เสียงของโอมแหบพร่าและเต็มไปด้วยความลำบากใจ

​นลินลืมตาขึ้นช้าๆ แสร้งทำเป็นงัวเงียก่อนจะเปลี่ยนเป็นรอยยิ้มดีใจที่ดูไร้เดียงสา "โอมกลับมาแล้วเหรอคะ? นลินเป็นห่วงแทบแย่ แล้วคุณแพรเป็นยังไงบ้าง?"

​โอมไม่ตอบคำถามนั้น เขาหย่อนตัวลงนั่งบนเก้าอี้ฝั่งตรงข้าม ไม่กล้าแม้แต่จะมานั่งข้างเธอเหมือนทุกครั้ง "นลิน... ฟังโอมนะ เรื่องของเรามันมาถึงทางตันแล้ว อุบัติเหตุของแพรทำให้โอมตระหนักได้ว่า โอมทำลายชีวิตผู้หญิงคนหนึ่งไม่ได้ และครอบครัวของโอม... พวกเขาสั่งเด็ดขาด"

​นลินนิ่งงันไป เธอรับรู้ได้ถึงความเย็นชาในน้ำเสียงนั้น "โอมกำลังจะบอกอะไรนลินคะ?"

​"เราคงต้องเลิกกัน" โอมพูดออกมาในที่สุด คำพูดนั้นเหมือนค้อนหนักๆ ที่ทุบลงบนความหวังของเธอ "พรุ่งนี้โอมจะให้ฝ่ายบัญชีโอนเงินก้อนใหญ่ให้นลิน และนลินต้องย้ายออกจากคอนโดแห่งนี้... หายไปจากชีวิตโอมถาวร เพื่อให้ทุกอย่างมันกลับไปสู่ที่ที่มันควรจะเป็น"

​น้ำตาที่นลินสั่งได้เริ่มไหลอาบแก้มทันที เธอลุกจากโซฟาแล้วถลาเข้าไปคุกเข่าตรงหน้าโอม คว้ามือเขามาแนบแก้มตัวเอง "ไม่นะโอม... อย่าทำแบบนี้ นลินผิดอะไรคะ? นลินยอมเป็นคนในความลับ ยอมถูกคนทั้งออฟฟิศนินทาต่างๆนานา ยอมให้คุณแพรด่าทอ นลินทำทุกอย่างเพราะรักโอมคนเดียว!"

​"โอมรู้ แต่มันพอแล้วนลิน... โอมแบกรับความกดดันจากพ่อแม่แพรไม่ไหวแล้ว" โอมพยายามแกะมือเธอออก แต่สัมผัสอันอ่อนนุ่มและหยดน้ำตาที่ร่วงรดมือเขากลับทำให้ใจเขาเริ่มสั่น

​"นลินไม่ต้องการเงิน!" นลินแผดเสียงสะอื้น "โอมเอาเงินพวกนั้นไปให้คนที่เขาต้องการมันเถอะ นลินต้องการแค่โอม... ต่อให้ต้องอยู่แบบหลบๆ ซ่อนๆ ต่อให้ต้องอยู่ในนรก นลินก็ยอม ขอแค่ได้เห็นหน้าโอม ได้ยินเสียงโอมบ้าง นลินไม่ขออะไรมากกว่านี้แล้ว"

​นลินโน้มตัวลงกอดขาเขาไว้แน่น ซบหน้าลงกับหัวเข่าของโอม "โอมจำวันนั้นที่ห้องสมุดได้ไหมคะ? โอมบอกว่าไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้น โอมจะมีนลินอยู่ข้างๆ เสมอ... โอมจะทิ้งสัญญาที่ให้ไว้กับแหวนวงนี้จริงๆ เหรอ?"

​เธอดึงสร้อยคอที่มีแหวนเงินวงนั้นออกมาให้เขาเห็น แสงไฟสลัวกระทบลงบนโลหะเรียบๆ ที่เต็มไปด้วยความทรงจำ โอมมองแหวนวงนั้นแล้วหลับตาลงด้วยความเจ็บปวดลึกๆ ในใจเขายังรักผู้หญิงคนนี้ แต่มันคือรักที่ขมขื่นเกินไป

​"นลิน... อย่าทำแบบนี้เลย โอมตัดสินใจแล้ว"

​"ตัดสินใจฆ่านลินทั้งเป็นเหรอคะ?" นลินเงยหน้าที่นองไปด้วยน้ำตาขึ้นสบตาเขา แววตาของเธอเต็มไปด้วยความตัดพ้อและอ้อนวอน "ถ้าโอมไปตอนนี้ นลินก็ไม่รู้จะอยู่ไปเพื่อใคร... ชีวิตของนลินมันจบสิ้นตั้งแต่วันที่โอมเดินออกจากห้องนี้ไปแล้ว"

​เธอซบหน้าลงร้องไห้จนตัวโยน ปล่อยให้เสียงสะอื้นทำหน้าที่ทำลายเกราะกำบังสุดท้ายในใจของโอม โอมมองดูผู้หญิงที่เขารักที่สุดในชีวิตกำลังแตกสลายอยู่แทบเท้า ความรู้สึกผิดที่เขามีต่อแพรเริ่มถูกแทนที่ด้วยความสงสารและรักใคร่ในตัวนลินที่หยั่งรากลึกกว่า

​โอมถอนหายใจยาวก่อนจะเอื้อมมือที่สั่นเทาไปประคองหน้าของนลินขึ้นมา "นลิน... อย่าร้อง โอมขอโทษ"

​"อย่าทิ้งนลินไปนะคะโอม... ให้นลินอยู่ตรงนี้ ในที่ของนลิน นลินสัญญาว่าจะไม่รบกวนงานแต่งงานของโอม จะไม่ทำให้โอมลำบากใจ ขอแค่โอมอย่าตัดนลินออกไปจากชีวิตก็พอ"

​โอมดึงร่างบางเข้ามากอดแน่น พ่ายแพ้ต่อหยดน้ำตาและคำอ้อนวอนในที่สุด "ก็ได้นลิน... โอมจะลองหาทางคุยกับพ่อแม่ดูใหม่ แต่ตอนนี้... นลินอย่าไปไหนนะ อยู่กับโอมก่อน โอมจะหาที่อยู่ใหม่ให้นลินนะ แล้วเราจะอยู่ด้วยกัน"

​นลินซบลงกับอกของโอม รอยยิ้มเย็นเยือกที่โอมมองไม่เห็นปรากฏขึ้นที่มุมปากของเธอในความมืด แม่พูดถูก... โอมคือคนใจอ่อน และความอ่อนแอนี่แหละคือโซ่ตรวนที่เหนียวแน่นที่สุดที่เธอจะใช้ล่ามเขาไว้กับเธอตลอดไป