ความมืดมิดภายในห้องใต้ดินของคฤหาสน์ดูเหมือนจะหนาแน่นกว่าปกติ กลิ่นอับชื้นของปูนเก่าปนเปกับกลิ่นคาวเลือดที่คละคลุ้งจางๆ ในอากาศ โอม ถูกล่ามโซ่เส้นหนาไว้กับเสากลางห้อง ข้อมือและข้อเท้าของเขาแดงช้ำและแตกเป็นแผลจากการดิ้นรนมาตลอดหลายวันที่ผ่านมา ร่างกายที่เคยสง่างามของท่านประธานหนุ่มบัดนี้ซูบผอมและทรุดโทรมลงอย่างเห็นได้ชัด เสื้อผ้าขาดกะรุ่งกะริ่งเปื้อนคราบโคลนและเลือดที่แห้งกรัง
เสียงฝีเท้าเบาๆ แต่จังหวะมั่นคงดังขึ้นที่บันไดหิน พร้อมกับแสงไฟที่สว่างวาบจนโอมต้องหยีตา แพร นั่งอยู่บนรถเข็นไฟฟ้าที่เธอบังคับเอง ใบหน้าของเธอที่พ้นจากผ้าพันแผลมาบ้างแล้วยังคงมีรอยแผลเป็นสีจางๆ ที่ตอกย้ำความแค้นในใจ เธอสวมชุดเดรสลูกไม้สีขาวบริสุทธิ์ดูตัดกับบรรยากาศนรกในห้องนี้อย่างสิ้นเชิง
“ตื่นแล้วเหรอคะ... สัตว์เลี้ยงของแพร” แพรเอ่ยเสียงหวานที่ฟังแล้วชวนขนลุก เธอเลื่อนรถเข็นเข้าไปใกล้โอมที่นั่งคอตกอยู่กับพื้น “ดูสิ
