บรรยากาศการออกจากโรงพยาบาลของ นลิน และลูกน้อยควรจะเต็มไปด้วยความโล่งใจ ท่ามกลางการคุ้มกันอย่างหนาแน่นของเจ้าหน้าที่ตำรวจและคนของคุณธนา นลินโอบอุ้มทารกเพศชายในอ้อมแขนด้วยความทะนุถนอม โดยมี โอม คอยเดินขนาบข้างไม่ห่าง แววตาของเขาที่มองดูลูกเต็มไปด้วยความหวังและความอ่อนโยนอย่างที่นลินไม่เคยเห็นมาก่อน
แต่ความสงบสุขนั้นดำรงอยู่ได้เพียงไม่นาน...
เมื่อกลับถึงบ้านพักปลอดภัย (Safe House) ที่คุณธนาจัดเตรียมไว้ให้ นลินเริ่มรื้อค้นกระเป๋าเดินทางที่ พราว เป็นคนช่วยเก็บรวบรวมมาจากไร่ชาที่เชียงรายและส่งตามมาให้ที่กรุงเทพฯ พราวอ้างว่าอยากให้ทั้งคู่มีของใช้ครบถ้วนโดยไม่ต้องกังวลเรื่องการกลับไปที่นั่นอีก
ในขณะที่นลินกำลังหยิบชุดเด็กอ่อนออกมา เธอก็พบซองจดหมายสีฟ้าอ่อนกลิ่นหอมจางๆ ซุกซ่อนอยู่ใต้ก้นกระเป๋าหน้าของโอม ไม่มีจ่าหน้าซอง มีเพียงรอยหมึกที่เขียนด้วยลายมือบรรจงว่า “ถึง... พี่โอมที่พราวรักที่สุด”
หัว
