เจ้าสาวคนนั้น

พันธนาการที่..มองไม่เห็น

เสียงกริ่งหน้าห้องพักของนลินดังขึ้นในช่วงเวลาเกือบเที่ยงคืน นลินไม่ได้ถามว่าใคร เพราะเธอรู้ดีว่ามีเพียงคนเดียวที่มีกุญแจสำรองและมักจะมาหาเธอในเวลาที่หัวใจเขาว้าวุ่นที่สุด เมื่อประตูเปิดออก ร่างสูงของโอมก็แทรกตัวเข้ามาทันที กลิ่นน้ำหอมประจำตัวของเขาปนเปกับกลิ่นบุหรี่บางๆ บอกให้รู้ว่าเขาเพิ่งผ่านการใช้ความคิดอย่างหนักมา

โอมไม่พูดอะไร เขาเพียงแต่ทิ้งตัวลงบนโซฟากลางห้อง แสงไฟสลัวจากโคมไฟหัวเตียงส่องให้เห็นใบหน้าที่เต็มไปด้วยความเครียด

" แพรเขาอาละวาดหนักมากใช่ไหมคะ? " นลินถามพลางเดินไปรินน้ำเย็นมาให้ เธอไม่ได้มีท่าทีโกรธเคืองที่เขาหายไปหลายชั่วโมงหลังจากเกิดเรื่องที่ร้านชุด

โอมรับแก้วน้ำไปดื่มรวดเดียวหมด ก่อนจะดึงมือนลินให้ลงไปนั่งข้างๆ " แพรเขาไม่ยอมจบ... เขาบังคับให้โอมไล่นลินออก และต้องเปลี่ยนสถานที่จัดงานแต่งใหม่หมดเพราะเขาบอกว่าร้านนั้นมัน 'แปดเปื้อน' ไปแล้ว เขามองว่านลินตั้งใจมาประจานเขา ไม่อย่างนั้นเขาจะบอกให้พ่อเขาถอนทุนออกจากโปรเจกต์ใหม่ของเรา "

นลินแค่นยิ้ม " แล้วโอมล่ะคะ โอมจะไล่นลินออกไหม? "

โอมไม่ตอบ แต่กลับรั้งร่างบางเข้าไปกอดแน่น ซุกใบหน้าลงที่ซอกคอของเธออย่างโหยหา " โอมทำไม่ได้นลิน... โอมขาดนลินไม่ได้จริงๆ ในวันที่โลกทั้งใบกดดันโอม มีแค่นลินที่เข้าใจโอมที่สุด " โอมยังคงซบหน้าลงกับไหล่ของนลินอยู่นาน ราวกับต้องการสูดกลิ่นกายที่เขาคุ้นเคยให้ลึกลงไปในปอดเพื่อกลบกลิ่นความวุ่นวายจากโลกภายนอก นลินปล่อยให้เขากอดเธอไว้อย่างนั้น มือเรียวเล็กลูบไล้เส้นผมของเขาแผ่วเบาเหมือนที่เคยทำเมื่อสามปีก่อนในห้องสมุดคณะ ไม่มีคำพูดใดหลุดออกมาครู่ใหญ่ มีเพียงเสียงเข็มนาฬิกาที่เดินวนไปอย่างไม่รู้จบ

" โอมทิ้งทุนนั้นไม่ได้นลิน แต่นลินก็รู้ว่าโอมทิ้งนลินไม่ได้เหมือนกัน... โอมเลยมานี่ไง มาหานลินเพื่อให้รู้ว่าต่อให้ข้างนอกนั่นโอมต้องสวมบทบาทเป็นใคร แต่ที่นี่ โอมคือโอมของนลินคนเดิม "

คำว่า 'คนเดิม' ช่างบาดลึกในใจนลินยิ่งนัก โอมคนเดิมที่รักเธอในที่ลับ แต่กลับเลือกอนาคตของตัวเองในที่แจ้ง เขาโน้มตัวลงมาจูบเธออีกครั้ง เป็นจูบที่เต็มไปด้วยความต้องการจะครอบครองและคำขอโทษที่ไม่ได้เอ่ยออกมา นลินตอบรับสัมผัสนั้นด้วยความโหยหาไม่แพ้กัน เธอปล่อยให้เสื้อสูทของเขาหลุดร่วงลงบนพื้นห้อง พร้อมกับความลับที่เราทั้งคู่พยายามซ่อนไว้

ในความมืดที่มีเพียงแสงจันทร์ส่องรำไร นลินสัมผัสได้ถึงแรงกอดรัดที่สื่อถึงความต้องการและความอ่อนแอ โอมเริ่มพรมจูบไปตามไหล่และลำคอของเธอ สัมผัสที่คุ้นเคยปลุกปั่นความโหยหาที่ถูกเก็บกดมาตลอดวัน นลินหลับตาลงปล่อยให้ความรู้สึกนำทาง แม้จะรู้ดีว่านี่คือความสัมพันธ์ที่ผิดที่ผิดทาง แต่อ้อมกอดของโอมในเวลานี้คือสิ่งเดียวที่ยืนยันว่าเธอยังมีตัวตนสำหรับเขา

" โอมรักนลินนะ..." เขากระซิบเสียงพร่าข้างหูเธอก่อนที่ทุกอย่างจะจมดิ่งลงสู่ความเงียบสงบที่มีเพียงเสียงลมหายใจของคนสองคนที่สอดประสานกัน

พายุอารมณ์ที่พัดกระหน่ำตลอดวันมอดดับลงบนเตียงกว้าง ทิ้งไว้เพียงร่องรอยของความสัมพันธ์ลับๆ ที่ดูเหมือนจะยิ่งผูกพันกันแน่นแฟ้นขึ้นในเงามืด นลินมองแผ่นหลังของโอมที่นอนหลับอยู่ข้างๆ เธอรู้ดีว่าพอรุ่งเช้า เขาก็ต้องกลับไปสวมหน้ากาก ‘ว่าที่เจ้าบ่าว’ ของแพรอีกครั้ง แต่ในค่ำคืนนี้... เขาเป็นของเธอเพียงคนเดียว

ท่ามกลางความเงียบสงัดของค่ำคืน นลินพยายามตักตวงความสุขจากสัมผัสของโอมให้มากที่สุด ราวกับจะชดเชยกับความจริงที่จะต้องเผชิญในวันพรุ่งนี้ ทุกรอยสัมผัสของเขาบนผิวพรรณของเธอเหมือนเป็นการประทับตราจองจำว่าไม่ว่าเขาจะไปเป็นของใครในทางนิตินัย แต่ในทางความรู้สึก... เขายังคงเป็นของเธอ

" โอมสัญญากับนลินได้ไหมคะ... " นลินกระซิบในขณะที่โอมกำลังจะหลับใหลในอ้อมกอดของเธอหลังพายุสวาทมอดดับลง " ไม่ว่าพรุ่งนี้โอมจะตัดสินใจยังไง ไม่ว่างานแต่งที่ริมทะเลนั้นจะเกิดขึ้นไหม... อย่าหายไปจากนลินนะคะ "

โอมไม่ตอบเป็นคำพูด เขาเพียงแต่กระชับอ้อมกอดให้แน่นขึ้นและกอดจูบลงบนหน้าผากของเธอแทนคำสัญญาที่เลื่อนลอย นลินมองแผ่นหลังที่เปลือยเปล่าของเขาใต้แสงจันทร์ที่ส่องผ่านผ้าม่านเข้ามา เธอเห็นรอยเล็บจางๆ ที่เธอทิ้งไว้บนไหล่ของเขา... รอยร้าวที่เขาต้องพยายามซ่อนให้พ้นจากสายตาของ 'เจ้าสาวคนนั้น' ในวันพรุ่งนี้

นลินรู้ดีว่าพรุ่งนี้เธออาจจะถูกไล่ออก เธออาจจะกลายเป็นคนแพ้ในสายตาพนักงานทุกคน แต่ตราบใดที่โอมยังกลับมานอนอยู่บนเตียงนี้ ตราบใดที่เขายังซุกตัวอยู่ในอ้อมกอดของเธอ... นลินก็เชื่อว่าเธอยังมีโอกาสที่จะพลิกกระดานเกมนี้คืน