เจ้าสาวคนนั้น

คำสั่งที่ ( ไม่) เด็ดขาด

เมื่อความอดทนของแพร ขาดสะบั้นลงหลังจากเหตุการณ์ที่ร้านชุดแต่งงานแพรก็ไม่ได้นิ่งนอนใจ รอให้โอมมาปลอบประโลมใจอีกต่อไป

เช้าวันรุ่งขึ้น แพรจึงไปปรากฏตัวที่ออฟฟิศในฐานะ - ว่าที่ภรรยาของเจ้าของบริษัท - พร้อมทั้งซองเอกสารสีน้ำตาลที่อยู่ในมือและการตัดสินใจที่เด็ดขาด

บรรยากาศในออฟฟิศเงียบสงัดจนน่าอึดอัด นลินนั่งอยู่ที่โต๊ะทำงานหน้าห้องประธานเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น เธอจัดเตรียมตารางงานและเช็กอีเมลด้วยความใจเย็น จนกระทั่งเสียงรองเท้าส้นสูงที่คุ้นเคยดังใกล้เข้ามา แพรเดินตรงมาที่โต๊ะของนลินด้วยใบหน้าที่เรียบเฉยแต่ดวงตาเต็มไปด้วยความพยาบาท

" นลิน... นี่คือจดหมายเลิกจ้างของเธอ " แพรวางซองเอกสารสีน้ำตาลลงบนโต๊ะเสียงดังปัง " ฉันคุยกับคุณพ่อและบอร์ดบริหารคนอื่นๆ เรียบร้อยแล้ว ในฐานะที่ครอบครัวฉันเป็นผู้ถือหุ้นรายใหญ่ เรามีความเห็นตรงกันว่าพนักงานที่สร้างความเสื่อมเสียและไม่มีความเป็นมืออาชีพอย่างเธอ ไม่ควรมีชื่ออยู่ในบริษัทนี้อีกต่อไป "

นลินปรายตามองซองเอกสารนั้นเพียงครู่เดียว ก่อนจะเงยหน้าสบตาแพร " คุณแพรใช้สิทธิ์อะไรคะ? ไม่ใจร้ายกับนลินไปหน่อยหรือคะ นลินทำงานตามหน้าที่ ทำตามคำสั่ง และโอม... ท่านประธานเขาก็พอใจในผลงานของนลินมาตลอด "

" ฉันใช้สิทธิ์ในฐานะผู้หญิงที่ถูกต้องตามกฎหมายและตามสังคมที่จะมาเป็นเจ้าของที่นี่! " แพรโน้มตัวลงมาสบตานลินอย่างผู้ชนะ " เธอคิดว่าโอมจะปกป้องเธอได้ตลอดไปเหรอ? เมื่อคืนที่เขาหายไป... เขาอาจจะไปหาเธอ แต่สุดท้ายเขาก็ต้องกลับมานอนข้างฉันเพื่อรักษาอนาคตของเขาไว้ เธอเป็นแค่ความรื่นรมย์ชั่วครั้งชั่วคราว แต่นามสกุลของฉันคือความอยู่รอดของเขา "

นลินกำมือแน่นใต้โต๊ะ ความจริงที่แพรพูดออกมามันช่างทิ่มแทงใจ " ใช่หรือคะคุณแพร .... โอมเขารู้เรื่องนี้หรือยังคะ? "

" เขารู้... และเขาก็ไม่ปฏิเสธ " แพรแค่นยิ้ม " เก็บของของเธอแล้วออกไปซะนลิน อย่าให้ฉันต้องเรียกพนักงานรักษาความปลอดภัยมาลากตัวเธอออกไปให้คนทั้งบริษัทเขาดูหน้าเมียน้อยชัดๆ มากไปกว่านี้เลย "

นลินลุกขึ้นยืนช้าๆ " เมียน้อยหรือคะ แต่คุณแพรเองก็ยังไม่ได้เป็นเมียแต่ง แล้วจะมั่นใจได้อย่างไรคะ ว่างานแต่งจะเกิดขึ้นจริงๆ " เธอไม่ได้ร้องไห้ แต่ตอบโต้ไปตามด้วยใจคิด ความเจ็บปวดในอกนั้นแทบจะทำให้เธอหายใจไม่ออก เธอรวบรวมของใช้ส่วนตัวใส่กล่องด้วยมือที่สั่นเทา ท่ามกลางสายตาของพนักงานคนอื่นๆ ที่เริ่มหันมามองและซุบซิบ

" หากไม่มั่นใจ เขาคงไม่กล้าไล่เธอออกหรอก นลิน " แพรตอบออกมาด้วยความมั่นใจหวังว่าเกมนี้คือผู้ชนะ

" เขาไล่เพราะแค่จะรักษาผลประโยชน์ของคนหมู่มากไว้ แค่นั้นเอง หากไม่มีผลประโยชน์แล้ว เขาก็คงไม่ชายตาไปมองแน่นอน พนันกันไหมล่ะ " นลินยังคงยั่วยวนให้แพรโมโหหนักขึ้นกว่าเดิม

วินาทีที่นลินกำลังจะก้าวออกจากออฟฟิศ ประตูห้องทำงานของโอมก็เปิดออก

" เกิดอะไรขึ้น! " โอม เดินออกมาด้วยสีหน้าเคร่งขรึม สายตาของเขาเหลือบมองซองขาวบนโต๊ะนลินแวบหนึ่ง ก่อนจะตวัดไปมองคู่หมั้นของตัวเอง

" โอมคะ! แพรจัดการไล่นลินออกให้แล้วค่ะ ต่อไปนี้โอมจะได้ทำงานอย่างสบายใจ ไม่ต้องมี ‘ตัวปัญหา’ มาคอยกวนใจเราอีก " แพรยิ้มกว้าง เดินเข้าไปหมายจะเกาะแขนโอม

แต่โอมกลับเบี่ยงตัวหลบ ท่าทางนั้นทำให้แพรหน้าเสียไปทันที

" ใครสั่งให้คุณทำแบบนี้ แพร? " น้ำเสียงของโอมต่ำและเย็นเยือกจนคนฟังขนลุก " นลินเป็นเลขาฯ ของผม เขาทำงานภายใต้การบังคับบัญชาของผมคนเดียว คนที่จะสั่งให้เขาออกได้... มีแค่ผม "

" แต่โอมคะ! เมื่อคืนเราคุยกันแล้ว..."

" ผมบอกว่าผมจะ ‘คิดดู’ แต่ผมยังไม่ได้ตกลง " โอมพูดขัดขึ้นอย่างไม่ไว้หน้า " นลินเป็นพนักงานที่มีประสิทธิภาพที่สุดที่ผมเคยมีมา การที่เขาต้องออกจากงานเพียงเพราะอารมณ์ส่วนตัวของคุณ มันเป็นเรื่องที่ไม่เป็นมืออาชีพอย่างยิ่ง และผมไม่ยอมให้มันเกิดขึ้นในบริษัทของผม "

โอมหันไปหาเลขาฯ สาวที่นั่งนิ่งอยู่ " นลิน... เอาซองนั่นทิ้งถังขยะไปซะ แล้วเข้าไปจดรายละเอียดการประชุมในห้องผมเดี๋ยวนี้ "

นลินคลี่ยิ้มจางๆ รอยยิ้มที่ดูสุภาพแต่กรีดลึกเข้าไปในใจของแพร เธอหยิบซองขาวขึ้นมา แล้วทิ้งมันลงถังขยะข้างโต๊ะช้าๆ อย่างจงใจ " ค่ะท่านประธาน "

" โอม! นี่โอมหักหน้าแพรต่อหน้าพนักงานเหรอคะ! โอมเลือกมันเหรอ! " แพรกรีดร้องด้วยความเหลืออด

โอมหยุดเดินตรงหน้าประตูห้องทำงาน เขาไม่หันกลับมามองด้วยซ้ำ " ผมเลือกความถูกต้องและความเหมาะสมของบริษัทครับแพร... ถ้าคุณยอมรับเรื่องงานไม่ได้ ก็กรุณากลับไปรอที่บ้าน อย่ามาทำกิริยาแบบนี้ที่ออฟฟิศผมอีก "

นลินเดินตามโอมเข้าไปในห้องทำงาน ทิ้งให้แพรยืนตัวสั่นด้วยความโกรธอยู่กลางออฟฟิศ ท่ามกลางสายตาซุบซิบของพนักงานที่เปลี่ยนทิศทางทันที ตอนนี้ทุกคนรู้แล้วว่า... ใครกันแน่คือ "ตัวจริง" ในใจของท่านประธาน

เมื่อบานประตูห้องทำงานปิดล็อกลง นลินก็วางสมุดจดลงบนโต๊ะ แล้วเดินเข้าไปยืนซ้อนข้างหลังโอมที่กำลังยืนถอนหายใจยาว

" ขอบคุณนะคะที่ปกป้องนลิน " เธอกระซิบพลางวางมือลงบนไหล่หนาของเขา

โอมหันกลับมาดึงเธอเข้าไปกอดแน่น แววตาของเขาเต็มไปด้วยความสับสน " นลินรู้ใช่ไหมว่าโอมต้องแลกกับอะไรบ้าง... พ่อของแพรต้องไม่พอใจแน่ แต่นลินห้ามทิ้งโอมนะ ห้ามหายไปไหนเด็ดขาด "

นลินซบหน้าลงกับอกของเขา พลางลอบยิ้มในเงามืด " นลินไม่ไปไหนหรอกค่ะโอม... นลินจะอยู่ตรงนี้ อยู่เคียงข้างโอมไปจนกว่าจะถึงวันงานแต่งริมทะเล... วันที่เราจะทำให้โลกทั้งใบรู้ว่า ใครกันแน่ที่เป็นเจ้าของโอมจริงๆ "