เจ้าสาวคนนั้น

ตอนี่ 1 ก่อนจะ...เป็นเจ้าสาวคนนั้น

ย้อนกลับไปเมื่อสามปีก่อน...

ในห้องสมุดคณะที่เงียบสงัดจนได้ยินเพียงเสียงเครื่องปรับอากาศครางเบาๆ ท่ามกลางกลิ่นกระดาษเก่าและแสงแดดรำไรที่ทอดผ่านหน้าต่าง ฉันในวัยยี่สิบสองปีเพิ่งจะรู้จักคำว่า ‘โลกทั้งใบ’ เป็นครั้งแรก และโลกใบนั้นก็มีชื่อว่า "โอม"

เราไม่ได้เริ่มต้นจากความหวือหวา หรือรักแรกพบที่ราวกับมีปาฏิหาริย์ แต่มันเริ่มต้นจากคำว่า ‘ เพื่อนสนิท ’ ที่ค่อยๆ ซึมลึกผ่านการติวหนังสือข้ามคืน การกินข้าวกล่องเย็นชืดในโรงอาหาร และการปั่นจักรยานรับส่งกันจนเพื่อนทั้งรุ่นต่างพากันล้อทุกครั้งที่เห็นเราเดินคู่กัน แต่ทุกครั้งโอมมักจะยิ้มรับด้วยท่าทางสบายๆ และแก้ตัวแทนฉันเสมอว่า

" นลินเขามีสเปกสูง พวกนายอย่ามาใส่ร้ายผมเลย เดี๋ยวเขาจะขายไม่ออกเอา "

โอมหัวเราะพลางเอามือมายีหัวฉันอย่างสนิทสนม คนรอบข้างเห็นเพียงมิตรภาพที่แน่นแฟ้น แต่!! ไม่มีใครรู้เลยว่าภายใต้คำล้อเล่นเหล่านั้น หัวใจของฉันเต้นแรงจนแทบจะทะลุ

ออกมานอก-อก- และสายตาที่โอมใช้มองฉันตอนที่คนอื่นเบือนหน้าไปทางอื่น... มันมีความหมายมากกว่าคำว่า- เพื่อน - หลายเท่าตัว

ลับหลังสายตาคนอื่น โอมคือคนที่คอยซับน้ำตาให้ฉันในวันที่สอบตกวิชาหินๆ ของคณะ เขาคือคนที่ปั่นจักรยานฝ่าสายฝนตอนกลางดึกเพื่อไปซื้อโจ๊กหมูสับใส่ไข่ร้อนๆมาแขวนไว้หน้าหอพักของฉันในตอนที่ฉันป่วยหนักจนลุกไม่ไหว และเขาคือคนเดียวที่กอดฉันไว้แน่นในวันที่ฉันรู้สึกว่าตัวเองไม่เอาไหนที่สุดในโลก กลิ่นน้ำหอมจางๆ และสัมผัสจากอ้อมกอดของเขาในวันนั้นคือที่พักพิงเดียวที่ฉันมี

" นลิน... สัญญานะว่าไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้น นลินจะมีโอมอยู่ข้างๆ เสมอ "

คำพูดนั้นไม่ได้เป็นเพียงลมปาก แต่มันมาพร้อมกับแหวนเงินเรียบๆ วงหนึ่งที่เขาแอบใส่ไว้ในกล่องช็อกโกแลตตอนวันวาเลนไทน์ มันไม่ใช่แหวนขอแต่งงานราคาแพง แต่มันคือแหวนที่จองจำหัวใจของฉันไว้ตั้งแต่วันนั้น แหวนที่ฉันแอบร้อยไว้กับสร้อยคอ ซ่อนมันไว้ใต้คอเสื้อแต่ใกล้กับหัวใจ... เหมือนกับความสัมพันธ์ของเราที่ต้องถูกซ่อนไว้ในเงามืด

ทำไมเราถึงไม่ได้รักกันแบบเปิดเผย?

คำตอบสั้นๆ แต่เจ็บปวดราวกับเข็มพันเล่มทิ่มแทงหัวใจคือคำว่า ' ความเหมาะสม ' โอมเป็นลูกชายคนเดียวของตระกูลอสังหาริมทรัพย์ยักษ์ใหญ่ เขาเกิดมาบนกองเงินกองทองและมีหน้าที่ต้องแบกรับความคาดหวังมหาศาลไว้บนบ่า ในขณะที่ฉัน... นลิน เป็นเพียงลูกสาวแม่ค้าขายข้าวแกงธรรมดาๆ ที่พยายามถีบตัวเรียนให้จบเพื่อจะมีหน้าที่การงานดีๆ มาเลี้ยงดูพ่อกับแม่ ความแตกต่างของฐานะมันเป็นกำแพงสูงชันที่เราทั้งคู่มองเห็น แต่เลือกที่จะแกล้งทำเป็นมองข้ามมันไปในช่วงเวลาที่ความรักกำลังเบ่งบาน

ช่วงที่เราเรียนจบใหม่ๆ โลกสีชมพูของฉันก็เริ่มเปลี่ยนเป็นสีเทา โอมถูกกดดันอย่างหนักจากครอบครัวให้ไปเรียนต่อปริญญาโทที่ต่างประเทศ และนั่นไม่ใช่แค่การไปเรียน แต่เป็นการไปเพื่อทำความรู้จักกับ ' แพร ' ลูกสาวคนเดียวของเพื่อนสนิทของพ่อเขา แพรคือผู้หญิงที่เพียบพร้อมในทุกด้าน ทั้งการศึกษา ตระกูลที่มั่งคั่ง และนามสกุลที่สามารถช่วยส่งเสริมธุรกิจของตระกูลโอมได้อย่างไร้ที่ติ แพรคือ 'เจ้าสาวในอุดมคติ' ที่ผู้ใหญ่จัดวางไว้ให้เสร็จสรรพ

"โอมไปแค่สองปีนะนลิน... พอกลับมา โอมจะเคลียร์ทุกอย่างให้เรียบร้อย เชื่อใจโอมนะ "

เขากระซิบที่ข้างหูฉันในวันที่ไปส่งเขาที่สนามบิน สายตาของโอมเต็มไปด้วยความแน่วแน่จนฉันไม่กล้าแม้แต่จะตั้งคำถาม ฉันเชื่อเขาด้วยหัวใจทั้งหมดที่มี ฉันรอเขาด้วยความซื่อสัตย์ราวกับคนโง่ ยอมรับสถานะ 'คนในความลับ' ที่ไร้ตัวตนในโลกโซเชียล ยอมรับการที่เขาโทรหาทุกคืนผ่านแอปพลิเคชันที่ไม่มีใครเห็นประวัติการโทร ยอมเป็นคนแรกที่เขาจะเล่าความลับและความเครียดให้ฟัง และยอมเป็นคนสุดท้ายที่เขาจะเมื่อเขากลับมาถึงเมืองไทยเพียงเพื่อจะใช้เวลาเพียงไม่กี่ชั่วโมงในคอนโดมืดๆ ก่อนจะกลับไปหาครอบครัว

แต่ความเป็นจริง กลับใจร้ายและเลือดเย็นกว่าที่ฉันเคยจินตนาการไว้ เพราะแพรไม่ใช่แค่คนที่พ่อแม่เขาเลือกมาเพื่อประดับบารมี... แต่แพรคือคนที่ยืนอยู่ข้างโอมในวันที่เขาต้องการคอนเนคชั่นธุรกิจที่แข็งแกร่ง แพรคือคนที่เดินเคียงคู่เขาในงานสังคมหรูหรา งานที่ฉันไม่มีสิทธิ์แม้แต่จะก้าวเท้าเข้าไปใกล้รั้วโรงแรม แพรคือคนที่ผู้คนต่างชื่นชมและยกย่องว่าเหมาะสมกับโอมราวกับกิ่งทองใบหยก

ความสัมพันธ์ของเราจึงกลายเป็นเหมือนเส้นขนานที่ซ้อนทับกันอยู่เงียบๆ ในที่มืด ฉันกลายเป็นคนที่เขารักที่สุด... เป็นคนที่เขาบอกว่าขาดไม่ได้ เป็นคนที่เขาสามารถแสดงความอ่อนแอออกมาได้เต็มที่

แต่ในขณะเดียวกัน แพรกลับกลายเป็นคนที่เขาสามารถเชิดหน้าชูตาได้ที่สุด เป็นคนที่เขาเลือกจะจับมือเดินเข้าสู่แสงสว่างหน้ากล้อง และจะเป็นคนที่กำลังจะได้สวมชุดสีขาวบริสุทธ์เพื่อเป็น เจ้าสาวคนนั้น

ส่วนฉัน... นลิน ยังคงเป็นเพียงผู้หญิงที่กอดแหวนเงินวงเก่าไว้ในมืออย่างนั้นหรือ ไม่มีทาง !!