ลูคัส
พั่บ พั่บ พั่บ
พั่บ พั่บ พั่บ
“อ๊ะๆ เจ็บ ฮือ พอแล้ว” เสียงของอะเกนร้องขึ้นอย่างอ่อนแรงเป็นรอบที่เท้าไหร่แล้วไม่รู้ แต่ผมก็ยังเลือกจะทำต่อ
“ยังไม่ครบ” ผมตอบกลับไป เพราะนี่มันพึ่งรอบที่สามเอง เธอเป็นคนบอกผมเองว่าห้ารอบ แล้วจะให้ผมขัดใจเธอได้ยังไง มันยิ่งเข้าทางผมเลยสิ คนไม่ได้ปลดปล่อยมานานแล้วด้วย
แล้วถ้าถามว่าผมเมาไหม ผมก็ตอบเลยว่าแค่มึนๆ ยังไม่ถึงกับเมา ยังรับรู้ทุกอย่าง แต่การยับยั้งไม่ได้เต็มร้อยเหมือนตอนปกติ มันก็เลยกลายเป็นแบบนี้
แต่คิดว่าผมรู้สึกผิดเหรอที่มันกลายเป็นแบบนี้ ไม่เลยสักนิด กลับรู้สึกดีด้วยซ้ำที่ได้ปราบพยศเด็กนี่ เพราะวันนี้เธอทำใส่ผมหลายอย่างมาก ตั้งแต่เช้ายันเย็น ทีนี้เป็นไงล่ะ เสียครั้งแรกให้ผมแล้ว ผมก็อยากรู้เหมือนกันว่าจะเลิกยุ่งกับผมเลิกชอบผมได้อีกไหม
“คิดจะทำกันให้ตายเลยหรือไง!” ใครเขาจะทำถึงตาย แบบนั้นก็เสียของแย่ดิ
“รักษาคำพูดตังเองด้วย” ห้าก็ห้า ถ้า
