มาเฟียเถื่อนอ้อนรัก

แผนหลอกล่อ

จนลินดาที่นั่งฟังอยู่นั้นยอมใจในความหน้าด้านของเด็กผู้หญิงคนนี้เลย นี่ขนาดรู้ทั้งรู้ว่าเขามีแฟนแล้วก็ยังจะยอมแอบคบลับๆอีก แล้วแบบนี้เธอจะไว้ใจเขาได้ยังไงกัน

“ไม่ได้ ผมสัญญากับแฟนผมไว้แล้วว่าจะเลิกกับคุณ ดังนั้นเราก็จบกันแค่นี้เถอะ อย่าทำให้ผมกับแฟนมีปัญหากันมากไปกว่านี้เลยนะ...” บีมบอกไปด้วยเสียงเข้ม

“หนูก็ไม่ได้ทำตัวมีปัญหานะคะ หนูก็อยู่เงียบๆในที่ของหนูแล้ว คนที่มีปัญหาคือแฟนของอาจารย์ต่างหากค่ะ แค่นี้ก็แบ่งกันใช่ก็ไม่ได้” พลอยบ่นไปแบบหงุดหงิด

ลินดาได้ยินแบบนั้นก็มองแบบไม่พอใจเลย เพราะคนที่เป็นปัญหาคือเธองั้นเหรอ เธอเป็นแฟนกับเขาอยูดีๆแต่ดันมีผู้หญิงหน้าด้านแทรกมาในความสัมพันธ์เนี่ยนะ เธอเหรอตัวปัญหา

“ลินดาคุยเองค่ะ...พรึบ...แล้วทำไมฉันต้องแบ่งแฟนของฉันให้เธอด้วยไม่ทราบ..ฉันคบของฉันมาดีๆ แต่เธอเข้ามาเป็นมือที่สาม แล้วยังจะหน้าด้านมาขอคบต่อแบบลับๆอีก จะหน้าหนาเกินไปแล้วมั้ง” ลินดาต่อว่าไปแบบอดไม่ได้

“อ่อ คุณเองสิคะแฟนของอาจารย์หมอ...ได้คุยกันก็ดีค่ะ...งั้นฉันจะพูดตรงๆเลยนะคะว่าฉันชอบอาจารย์หมอมานานแล้ว และฉันก็ไม่ยอมเลิกกับอาจารย์ง่ายๆหรอกค่ะ..ถ้าคุณทนไม่ไหวก็เลิกไปเองสิคะ..อาจารย์เขาจะได้เป็นของฉัน” พลอยเห็นแฟนของบีมอยู่ด้วยก็รู้เลยว่าเป็นโอกาสของเธอแล้ว ที่จะทำให้ทั้งสองนั้นรักสั่นคลอน เธอก็บอกไปแบบท้าทายเลย

“พลอย หยุดนะ...ผมพยายามคืนดีกับแฟนของผมอยู่ คุณอย่ามาทำพังได้ไหม...ผมบอกแล้วไงว่าผมจะเลิกกับคุณก็คือเลิก..อย่ามาพูดยั่วโมโหแฟนผมแบบนี้” บีมบอกไปแบบไม่พอใจ เพราะพลอยพูดแบบนี้จะยิ่งทำให้ลินดางอนเขาโกรธเขาน่ะสิ

“พลอยไม่ได้พูดยั่วโมโหแฟนอาจารย์นะคะ พลอยก็แค่พูดไปตามความจริงค่ะ อาจารย์แซ่บขนาดนี้พลอยติดใจแล้วล่ะค่ะ จะเลิกทำไมล่ะคะ อีกอย่างเรามีอะไรกันอาจารย์ก็ไม่ได้ป้องกันเลย ถ้าอาจารย์ทำหนูท้องขึ้นมาจะทำยังไงคะ...” พลอยพูดบอกไปด้วยรอยยิ้มมุมปาก

ลินดานั่งฟังที่เด็กสาวพูดก็กำหมัดแน่นเลย เพราะไม่คิดว่าผู้หญิงคนนี้จะใจกล้าและหน้าด้านได้ถึงขนาดนี้ เธอก็มองไปที่แฟนหนุ่มของเธออย่างผิดหวัง เพราะเขามีอะไรกับผู้หญิงคนนี้แบบไม่ป้องกัน เขาไม่เกรงกลัวว่าตัวเองจะพลาดบ้างหรือไง

“หนูไม่แปลกใจเลยค่ะว่าทำไมพี่ถึงนอกใจหนูไปมีอะไรกับผู้หญิงคนนี้ ร่านจะเอาแฟนคนอื่นขนาดนี้นี่เอง...ในเมื่อเขาอยากได้พี่นักก็เอาไปเลยค่ะ หนูไม่เอาแล้ว...” ลินดาพูดบอกไปแบบรับไม่ได้ เธอก็ลุกขึ้นทันที

“เดี๋ยวสิลินดา อย่าไปฟังที่เขาพูดสิ เราบอกจะให้โอกาสพี่ไม่ใช่เหรอ...” บีมวางโทรศัพท์ลงแล้วรีบจับมือลินดาไว้ แล้วเอ่ยพูดไปพร้อมกับมองเธอแบบจดจ้อง

“ตอนแรกหนูก็อยากจะให้โอกาสพี่แก้ตัวนะคะ แต่พอได้คุยกับผู้หญิงคนนี้ หนูให้โอกาสพี่ไปก็เท่านั้นแหละค่ะ ยังไงพี่ก็คงกลับไปเอากับผู้หญิงคนนี้อีกแน่ หนูไม่อยากจะมาเสียใจทีหลัง ในเมื่อเขาชอบพี่นัก พี่ก็ไปคบกับเขาเถอะค่ะ ...พรึบ...” ลินดาบอกไปก็สะบัดมือของเขาบีมออกแล้วเธอก็เดินขึ้นบันไดไปทันที

“ลินดา...เดี๋ยวก่อน...ลินดา..” บีมร้องเรียกเธอแล้วเขาก็ลุกขึ้น ก่อนจะทิ้งโทรศัพท์ไว้แบบไม่ใยดี แล้วรีบตามเธอขึ้นไปข้างบน

“อาจารย์คะ อาจารย์..” พลอยก็ร้องเรียกแต่ไม่ได้ยินเสียงใครแล้ว เธอก็กดวางสายไปด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ เพราะถ้าเธอทำให้บีมเลิกกับแฟนคนนี้ได้ เธอก็จะได้เงินก้อนโตเพิ่มมาอีก แล้วเธอก็จะได้เขามา ดังนั้นยิงปืนนัดเดียวได้นกตั้งสองตัว คุ้มค่ากับความหน้าด้านของเธอในครั้งนี้จริงๆ

ด้านลินดาพอขึ้นมาบนห้องเธอก็ปิดประตูแล้วกดล็อคทันที จากนั้นก็เข้าไปเอากระเป๋ามาแล้วเธอก็เดินไปหยิบเสื้อผ้าของเธอมายัดใส่กระเป๋า แล้วเธอก็ไปเอาของใช้ที่จำเป็นของเธอมาใส่ด้วย

“ปัง! ปัง! ลินดา เปิดประตูให้พี่หน่อย อย่าทำแบบนี้ได้ไหม เราออกมาคุยกันดีๆเถอะ...” บีมเคาะประตูแล้วบอกเธอไป

“เราสองคนมีอะไรที่ต้องคุยกันอีกล่ะคะ ในเมื่อพี่นอกใจลินดา ความรักของเราสองคนมันก็มาถึงทางตันแล้วล่ะค่ะ...ลินดาบอกแล้วไม่ใช่เหรอคะว่าลินดารับได้ทุกอย่างยกเว้นเรื่องนอกใจ แต่พี่ก็ยังทำ” ลินดาบอกไปก็เดินไปเก็บของยัดใส่แบบเร็วๆ

“พี่ผิดพลาดไปแล้ว พลอยเขามายั่วพี่ แล้วช่วงนี้เราแทบไม่มีเวลาให้กันเลย พี่ก็เลยห้ามใจตัวเองไม่อยู่..พี่ขอโทษ....ให้โอกาสพี่เถอะนะ” บีมตะโกนบอกเธออย่างไม่ยอมแพ้

“อย่าเอาเรื่องที่เราไม่มีเวลาให้กันมาเป็นข้ออ้างเลยค่ะ ตลอดเวลาที่ผ่านมาห้าปี นี่มันก็ไม่ใช่ครั้งแรกที่เราไม่มีเวลาให้กันนะคะพี่บีม...ลินดาว่าตอนนี้ใจของพี่มันไม่ได้ต้องการแค่ลินดาคนเดียวแล้วล่ะค่ะ เพราะฉะนั้นเราทบทวนความสัมพันธ์ของเรากันใหม่เถอะค่ะ เพราะตอนนี้มันไปต่อไม่ได้แล้ว” ลินดาบอกไปแล้วเธอก็ปิดกระเป๋าแล้วรูดซิปทันที จากนั้นก็เอาเอากระเป๋าหิ้วไปกวยเครื่องสำอางและของใช้ที่หน้าโต๊ะเครื่องแป้งมาใส่กระเป๋า

“ถ้าลินดายอมให้โฮกาสพี่ มันไปต่อไปอยู่แล้ว เราคบกันมาตั้งห้าปีเลยนะ เราจะมาเลิกกันง่ายๆแบบนี้จริงๆเหรอ..” บีมถามเธอแล้วรอฟังเธอตอบมาจากด้านใน

ลินดาที่เห็บของเสร็จแล้วได้ยินแบบนั้นก็ถอนหายใจออกมา ก่อนจะสะพายกระเป๋าแล้วลากกระเป๋าเดินทางออกมา แล้วเปิดประตูมองสบตากับเขา

“มันก็ไม่ใช่เรื่องง่ายสำหรับหนูเลยนะคะพี่บีม...หนูไม่ได้อยากจะเลิกกับพี่บีมเลยด้วยซ้ำ แต่ผู้หญิงคนนั้นไม่ยอมหยุดยุ่งกับพี่เลย และหนูก็ไม่เชื่อว่าพี่บีมจะเลิกกับเขาได้จริงๆ เพราะยังไงพี่กับเขาก็ยังต้องทำงานร่วมกันอยู่ หนูไม่อยากจะมานั่งระแวงอีก เพราะฉะนั้นเราเลิกกันแบบนี้ดีแล้วค่ะ” ลินดาบอกไปก็พยายามข่มความเสียใจของตัวเองไว้

“พรึบ...ขอโอกาสให้พี่อีกครั้งเถอะนะ พี่สัญญาว่าพี่จะเลิกกับเขาจริงๆ...ไม่ยุ่งเกี่ยวอะไรอีก พี่จะให้เขาไปอยู่ในความดูแลของคนอื่น แล้วจะไม่ให้เขามาขึ้นเวรพร้อมกับพี่ด้วย ให้โอกาสพี่เถอะนะ พี่ผิดไปแล้วจริงๆ” บีมคุกเข่าลงอีกครั้งอย่างขอร้องเธอ ก่อนจะจับมือเธอไว้แบบอ้อนวอน

ลินดาก็มองเขาแล้วรู้สึกหนักใจมาก แล้วเธอก็น้ำตาไหลออกมาเพราะเธอเองก็เสียใจเหมือนกันที่ต้องเลิกกับเขาแบบนี้ แต่ถ้าเธอใจอ่อนเธอก็ต้องเจอกับความเสียใจอีก ดังนั้นเธอควรจะรักตัวเองและเอาตัวเองออกมาจากความรู้สึกแย่ๆแบบนี้

“มันจบแล้วค่ะพี่บีม...อย่ามาขอร้องอ้อนวอนหนูแบบนี้เลยค่ะ หนูตัดสินใจแล้วค่ะ วันนี้หนูจะเอาของจำเป็นไปก่อน ส่วนของที่เหลือหนูจะเข้ามาเอาวันอื่น” ลินดาบอกเขาแล้วพยายามเงยหน้าเชิดไม่มองเขา แล้วเธอก็ลากกระเป๋าเดินแทรกตัวออกมา แล้วเธอก็รีบยกลงบันได้ทันที

“ลินดา...นี่เราต้องเลิกกันจริงๆเหรอ” บีมมองตามเธอไปแบบไม่อยากจะเชื่อสายตาว่าเธอจะตัดใจเลิกกับเขาได้จริงๆ

นี่เขาแค่พลาดนอกใจเธอไปแค่ครั้งเดียวเองนะ เธอก็ไม่คิดแม้แต่จะให้โอกาสเขาแก้ตัวเลยเหรอ เธอจะใจร้ายกับเขาเกินไปแล้ว บีมคิดในใจก็รีบลุกขึ้นแล้วเดินตามเธอลงไป

ลินดาก็เดินไปหยิบโทรศัพท์และกระเป๋าสะพายของเธอที่มีบัตรและของสำคัญที่ใช้ประจำมาด้วย จากนั้นก็เดินออกไปที่รถแล้วขนกระเป๋าและของใส่ด้านหลังรถด้วยตัวเอง จากนั้นเธอก็หันไปมองบีมที่มองเธออยู่ เธอก็ถอนหายใจออกมาแบบใจหาย

“จะไปจริงๆเหรอลินดา...” บีมถามเธออีกครั้งด้วยสายตาเศร้าๆ

“ค่ะ...ขอบคุณสำหรับที่ผ่านมานะคะพี่บีม ลินดามีความสุขมากๆค่ะพี่ได้ใช้เวลากับพี่ แต่ความรักของเรามันคงมาถึงแค่นี้แล้ว...โชคดีนะคะ” ลินดาบอกเขาแล้วน้ำตาก็ไหลออกมา เธอก็ยิ้มให้เขาแล้วเปิดประตูขึ้นรถทันที จากนั้นก็ขับออกไป

“พี่ขอโทษนะลินดา พี่ผิดเอง พี่ทำให้ความรักของเราต้องพังลงเพราะความมักมากของพี่...พี่ขอโทษ” บีมมองตามเธอไปอย่างเสียใจ และรู้สึกผิดกับการกระทำของเขา ถ้าเขาไม่นอกใจเธอไปมีอะไรกับพลอย เธอและเขาก็คงไม่เป็นแบบนี้

ด้านลินดาที่ขับรถออกมาก็ร้องไห้ออกมาอย่างเสียใจ เพราะเธอไม่ได้อยากจะเลิกกับเขาเลย แต่เธอก็รับไม่ได้กับสิ่งที่เขาทำ

“อือๆ...ทำไมพี่ต้องนอกใจหนูด้วย...เราจะแต่งงานกันแล้วแท้ๆ...ทำไม อือๆ...” ลินดาพูดพร่ำออกมาแล้วก็ร้องไห้อย่างระบายความเสียใจ

“หนูทำผิดอะไร...ทำไมพี่ถึงทำแบบนี้กับหนู...อือๆ....อือๆ...” ลินดาร้องไปก็บ่นไป เธอก็เลี้ยวรถไปจอดข้างทางแล้วก็นั่งร้องไห้อย่างทนเข้มแข็งไม่ไหวแล้ว

ณ โรงพยาบาลที่หยางอี้พักรักษาตัวอยู่

“นายครับ เรื่องคุณลินดาได้เรื่องแล้วครับ ผู้หญิงที่เราจ้างไปยั่วแฟนคุณลินดาโทรมาบอกว่า คุณลินดามีปัญหากับแฟนแล้วครับ แล้วคนของเราที่ให้ตามดูเธอก็รายงานมาว่า ตอนนี้เธอขนของออกจากบ้านแฟนของเธอแล้วครับ” ซูหานรายงานไปอย่างดีใจที่เขาทำงานสำเร็จตามที่เจ้านายสั่งแล้ว

“ขนของออกจากบ้านเลยเหรอ...หรือว่าจะเลิกกันแล้ว...แต่จะเลิกกันง่ายขนาดนี้เลยเหรอวะคบกันมาตั้งนาน” หยางอี้ทำหน้าแปลกใจ เพราะเลิกกันเร็วไปไหม

“ผมก็ไม่ทราบครับ ตอนนี้ให้คนตามดูเธออยู่ เธอยังจอดรถหน้าหมู่บ้านแล้วนั่งร้องไห้อยู่ในรถอยู่เลยครับนาย..เธอก็น่าจะเสียใจมากที่รู้ว่าแฟนนอกใจน่ะ...จะว่าไปก็น่าสงสารเธอนะครับ..เราไม่น่าทำแบบนี้กับเธอเลย” ซูหานบอกไปก็อดสงสารเธอไม่ได้

“ถ้าไม่ทำให้เขาเลิกกับแฟนแล้วฉันจะได้เขามาเป็นเมียได้ยังไงวะ...ตอนนี้เขาอาจจะเสียใจ แต่ต่อไปเขาก็ทำใจได้เองแหละ ฉันจะดามใจเขาเอง เข้าหาเขาตอนที่อกหักแบบนี้แหละ มีโอกาสที่สุด” หยางอี้บอกไปด้วยรอยยิ้มมุมปาก

“นายคิดจะทำอะไรอีกครับเนี่ย” ซูหานถามไป

“ก็เอาเขาทำเมียสิวะ...เอาโทรศัพท์ของฉันมาสิ ฉันจะโทรหาชยุทมันสักหน่อย...” หยางอี้พูดไปกด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์

“นี่ครับ..” ซูหานก็หยิบโทรศัพท์แล้วส่งให้เจ้านายไปทันที จากนั้นก็ยืนดูแบบเงียบๆว่าเจ้านายจะทำอะไร