มาเฟียเถื่อนอ้อนรัก

คนใจร้าย

หยางอี้รับโทรศัพท์มาก็กดโทรหาชยุทเพื่อนของเขาทันที เพราะเขามีเรื่องให้มันช่วยแล้วล่ะ

“ฮัลโหล...ชยุทเพื่อนรัก...” หยางอี้พูดไปด้วยเสียงอ่อนพร้อมกับยิ้มแบบนั้น ซูหานก็มองแล้วขนลุกเลยทีเดียว เพราะสายตาและรอยยิ้มแบบนี้ต้องทำเรื่องชั่วๆอีกแน่ๆ

“เรียกแบบนี้คิดจะใช้ฉันทำอะไรอีกวะ...” ชยุทพูดไปแบบรู้ทันเพื่อน เพราะมันเรียกเราเพื่อนรักทีไรมันใช้เขาทุกทีเลย

“ก็เรื่องง่ายๆที่แกทำให้ฉันได้สบายๆเลย...ฉันจะไปพักฟื้นที่โรงแรมแกวันนี้ตอนเย็น และฉันต้องการให้ลินดาเป็นคนมาดูแลฉันตลอดสี่สิบสี่ชั่วโมง...ให้เขาย้ายมาพักห้องพักชั้นเดียวกับฉัน” หยางอี้บอกไปเพราะเขาต้องใช้โอกาสนี้ใกล้ชิดกับเธอ

“เกินไปไหมวะหยางอี้ เขาเป็นแค่พนักงานโรงแรมนะโว้ย ไม่ใช่พยาบาลส่วนตัวที่จะมานั่งดูแลแกตลอดสี่สิบสี่ชั่วโมงน่ะ...หน้าที่เขาตอนนี้คือดูแลห้องพักนะโว้ย ฉันจะไปสั่งให้เขาดูแลแกได้ยังไงวะ” ชยุทพูดไปเมื่อเพื่อนหนุ่มหาเรื่องปวดหัวมาให้อีกแล้ว

“แกเป็นเจ้าของโรงแรมนะชยุท แค่แกสั่งคำเดียวพนักงานในโรงแรมแกก็พร้อมรับคำสั่งของแกแล้วล่ะ เขาดูแลห้องพักอยู่ก็ดีแล้วไง แกก็ให้เขามาดูแลฉันจะเป็นอะไรไปวะ” หยางอี้พูดกับเพื่อนไป

“เออ สั่งน่ะมันสั่งได้ แต่คนอื่นเขาจะคิดยังไงล่ะวะ เขาจะหาว่าฉันส่งเด็กให้แกน่ะสิวะ...” ชยุทพูดไป

“แล้วไงวะ ฉันไม่ได้สนใจสักหน่อยว่าใครจะคิดยังไง ตอนนี้เขากำลังเลิกกับแฟน กำลังเสียใจ ฉันอยากใช้โอกาสนี้ใกล้ชิดเขา แกจะช่วยให้เพื่อนสมหวังไม่ได้เลยเหรอวะ” หยางอี้บอกไปตามตรง

“เออๆ ช่วยน่ะช่วยอยู่แล้ว ฉันจะจัดการให้ละกัน...แกนี่นะหาแต่เรื่องปวดหัวมาให้จริงๆ” ชยุทว่าเพื่อนไปแบบอดไม่ได้

“เอาน่า ถ้าฉันได้เขาเป็นเมียแล้แกก็ไม่ต้องมานั่งปวดหัวแล้วล่ะ ฝากด้วยนะโว้ย...” หยางอี้บอกไป

“อืม...แค่นี้แหละ เดี๋ยวแกมาตอนเย็นแล้วเจอกัน ฉันจะรอรับแกที่นี่” ชยุทบอกไปก็กดวางสายไปทันที

หยางอี้กวางโทรศัพท์ลงแล้วยิ้มออกมาแบบมีความสุข ส่วนซูหานที่ยืนฟังอยู่ก็พอเข้าใจก็อดที่จะเอ่ยถามเจ้านายของเขาไม่ได้

“นายจะย้ายไปพักรักษาตัวที่โรงแรมคุณชยุทจริงๆเหรอครับ” ซูหานถามไป

“อืม...แค่ให้ยาฆ่าเชื้ออีกสามวันเองไม่น่าจะมีปัญหาอะไร ก็ย้ายไปที่นั่นก็แล้วกัน แล้วให้หมอตามไปดูแลแบบห่างๆ เพราะฉันจะให้ลินดาดูแลฉัน...นายไปบอกหมอไป” หยางอี้พูดด้วยสีหน้าเจ้าเล่ห์

“ครับนาย...” ซูหานตอบรับไปแล้วเขาก็เดินออกไปทันที

ด้านชยุทก็จำใจช่วยเพื่อนของเขา เขาก็ให้หนุ่มเรียกลินดามาพบเขา แต่วันนี้เธอหยุดงานทำให้เขาต้องรอเธอเดินทางมาที่โรงแรม

ด้านลินดาพอถูกเจ้านายเรียกตัวมา เธอก็พยายามหยุดร้องไห้แล้วก็รีบมาที่โรงแรมที่เธอทำงานอยู่ทันที

“พี่ลินดามาแล้วเหรอคะ หึ...ทำไมตาพี่บวมแดงแบบนั้นละคะ...” นิกเห้นลินดาแล้วเอ่ยถามด้วยสีหน้าตกใจ

“ไว้พี่ค่อยเล่าให้ฟังละกัน พี่ขึ้นไปหาคุณชยุทเขาก่อน นี่สายมากแล้ว” ลินดาบอกไป เพราะถ้าเธอมาเล่าเรื่องแฟนของเธอให้รุ่นน้องฟังตอนนี้เธอคงได้ร้องออกมาอีกแน่ๆ

“อ่อค่ะ งั้นรีบขึ้นไปเถอะค่ะ เมื่อกี้ผู้จัดการหนุ่มก็โทรมาเร่งหนูให้ตามพี่แล้วเนี่ย” นิกบอกไป

“อืม...งั้นพี่ไปนะ เดี๋ยวไว้คุยกัน” ลินดาบอกไปก็รีบเดินไปที่ลิฟต์ทันที จากนั้นเธอก็ขึ้นไปยังชั้นของผู้บริหาร แล้วก็ไปบอกเลขาของชยุทว่าเธอมาแล้ว แล้วเธอก็รอเลขาของเขารายงานเขาไป

ด้านชยุทพอเลขาบอกว่าลินดามาแล้ว เขาก็อนุญาตให้เธอเข้ามาพบ และทันทีที่เธอเดินเข้ามาเขาก็เห็นตาที่แดงก่ำของเธอ ก็รู้ว่าเธอผ่านการร้องไห้มา

“คุณโอเคหรือเปล่า...ทำไมตาแดงบมขนาดนั้น...คุณร้องไห้มาเหรอ..” ชยุทถามไปอย่างอดไม่ได้

“อ่อค่ะ...พอดีฉันเลิกกับแฟนน่ะค่ะก็เลยร้องไห้มาน่ะค่ะ น่าขายหน้าจริงๆ” ลินดาบอกไปตามตรง เพราะตาเธอบวมแดงแบบนี้จะปฎิเสธได้ยังไงล่ะ

“ผมเสียใจด้วยนะ แต่คุณยังสาวยังสวยเดี๋ยวก็เจอคนดีๆเข้ามาเองแหละ ไม่ต้องไปร้องไห้เสียใจหรอก คนเรามีพบก็ย่อมมีจาก คนไม่ใช่ก็คือไม่ใช่...” ชยุทบอกไป เพราะคนต่อไปกำลังรอเข้ามาดามใจเธอแล้ว แต่มันจะเป็นคนดีที่อาจจะมีความชั่วอยู่บ้างก็เท่านั้น

“ขอบคุณค่ะ แล้วคุณเรียกฉันมามีอะไรเหรอคะ” ลินดายิ้มขอบคุณเขา แล้วเธอก็เอ่ยถามเขาไปทันที

“คุณจำเพื่อนผมที่ถูกยิงแล้วคุณช่วยเมื่อหลายวันก่อนได้ไหม” ชยุทเอ่ยถามเธอ

“จำได้สิคะ..ลืมไม่ลงเลยล่ะค่ะ...ตอนนี้เขาปลอดภัยดีใช่ไหมคะ” ลินดาตอบไปก็ถามถึงเขา

“อืม มันปลอดภัยดี แต่ต้องรักษาตัวต่ออีกสักระยะ เย็นนี้มันจะเข้ามาพักที่โรงแรมของเรา ห้องพักทั้งชั้นที่ผมให้พวกคุณจัดการเมื่อหลายวันก่อนนั่นแหละ” ชยุทบอกไป

“อ่อ เขาคือแขกคนสำคัญคนนั้นนั่นเอง...ฉันก็แปลกใจว่าทำไมแขกถึงยังไม่เข้าพัก ที่แท้ก็เป็นเขา...” ลินดาพูดไป เพราะพวกเธอเร่งทำห้องพักให้แต่แขกกลับไม่เข้าพัก ทำให้พวกเธอนั้นแอบด่าที่มาเร่งพวกเธอจนทำงานแทบไม่ได้พักกันในตอนนั้น ที่แท้ก็คือเขานั่นเอง ถ้าเขาไม่โดนยิงคืนนั้นเขาคงจะเข้าพักไปแล้ว

“วันนี้มันจะเข้าพักแล้วล่ะ แล้วก็อาจจะพักไปอีกนานเลย...ผมเลยอยากจะขอร้องคุณให้ช่วยดูแลเพื่อนผมหน่อย...ตอนนี้มันไม่ไว้ใจใคร เพราะกลัวจะโดนลอบทำร้ายอีก...คุณเคยช่วยเพื่อนผมเอาไว้ ผมคิดว่าคุณน่าจะเป็นตัวเลือกที่ดีสำหรับการดูแลมันในครั้งนี้...” ชยุทพยายามพูดไปให้มีเหตุผล

“อ่อ...ได้สิคะ ฉันดูแลเรื่องห้องพักอยู่แล้ว เดี๋ยวฉันจะช่วยดูแลเพื่อนคุณให้ดีที่สุดค่ะ” ลินดาตอบรับไปอย่างไม่คิดอะไร เพราะเข้าใจในความระแรงของเขา

“ขอบคุณมาก งั้นคุณก็ย้ายไปอยู่ห้องพักใกล้ๆห้องที่เพื่อนผมพักก็ได้ คุณจะได้ดูแลมันได้สะดวกหน่อย...” ชยุทได้ยินแบบนั้นก้รีบบอกไป

“คะ? ทำไมฉันต้องย้ายไปอยู่ข้างๆห้องเพื่อนคุณด้วยล่ะคะ” ลินดาทำหน้าแปลกใจก็ถามเขาทันที

“ที่ผมให้คุณดูแลเพื่อนผม คือให้ดูแลตั้งแต่มันตื่นจนมันหลับไง ผมถึงให้คุณย้ายมาอยู่ใกล้ๆมัน แต่มันไม่ใช่งานหนักอะไรเพราะมันมีลูกน้องของมันคอยดูแลอยู่แล้ว คุณแค่ช่วยดูแลตอนที่ลูกน้องมันไม่อยู่ก็แค่นั้น เช่น เรื่องอาหาร เรื่องทำแผล แล้วก็อยู่เป็นเพื่อนคุยแก้เหงาให้มันก็แค่นั้น ถ้าเป็นคุณ เพื่อนผมมันน่าจะโอเคมากกว่าคนอื่นๆ” ชยุทอธิบายงานที่เธอต้องทำไปแบบเนียนๆ เพราะคิดว่าแบบนี้เธอน่าจะเข้าใจและยอมรับได้

“อ่อ ฉันเข้าใจแล้วค่ะ แต่ฉันว่าฉันย้ายมาห้องพักใกล้ๆเพื่อนคุณคงไม่ดีมั้งคะ คนอื่นอาจจะว่าเอาได้ ฉันขอพักที่ห้องพักของพนักงานได้ไหมคะ ฉันว่าแบบนี้น่าจะดีกว่า ถ้าเพื่อนคุณเรียกใช้ฉัน ฉันก็สามารถไปหาได้เร็วเหมือนกัน” ลินดาบอกไป เพราะไปอยู่ใกล้เขาแบบนั้นคนอื่นจะว่าเธอเอาน่ะสิ

“อืม จริงสิ ผมลืมคิดไปเลยว่าให้คุณย้ายไปอยู่แบบนั้นมันดูไม่ดี งั้นวันนี้คุณย้ายเขาพักที่ห้องพักพนักงานของโรงแรมก็ได้ เดี๋ยวผมจะบอกคุณหนุ่มให้จัดห้องพักให้คุณ..ยังไงคุณก็เป็นผู้จัดการแล้ว ไม่ต้องไปพักรวมกับพนักงานคนอื่นๆ” ชยุทบอกไป เพราะเธอก็พอมีตำแหน่ง

“ขอบคุณค่ะคุณชยุท...” ลินดาก็ตอบเขาไปด้วยรอยยิ้ม เพราะเธอยังไม่รู้จะไปอยู่ที่ไหนพอดี การมาตั้งหลักอยู่ที่โรงแรมแบบนี้ก่อนก็ดีเหมือนกัน แล้วเธอก็ค่อยหาที่พักใกล้ๆที่ทำงาน

พอลินดาคุยกับชยุทแล้วเธอก็ลงไปเอากระเป๋าในรถมา แล้วลากไปที่ห้องพักของพนักงานที่ทางโรงแรมมีไว้ เพื่อสำรองให้กับพนักงานที่ต้องทำงานโดยที่โรงแรมเลือกใช้ได้ตลอดเวลา ซึ่งส่วนใหญ่จะเป็นเชฟหรือไม่ก็พนักงานขับรถของโรงแรม ที่ต้องสแตนบายรอรับส่งลูกค้าตลอดสี่ยิบสี่ชั่วโมง และตอนนี้เธอก็จะกลายเป็นพนักงานที่สามารถถูกแขกคนสำคัญเรียกใช้ได้ตลอดเวลาเช่นกัน

“พี่ลินดาทำไมถึงขนกระเป๋ามาพักที่นี่ล่ะคะ เกิดอะไรขึ้นคะ” นิกและฝ้ายตามลินดามาแล้วเอ่ยถามอย่างสงสัย เพราะสีหน้าของลินดาบ่งบอกว่าเธอมีเรื่องภายในใจ

“พอดีคุณชยุทเขาให้พี่ดูแลแขกวีไอพีที่เข้ามาพักชั้นนั้นน่ะ...พี่ก็เลยต้องมาพักที่นี่จะได้สะดวกเวลาที่เขาเรียกใช้น่ะ”ลินดาบอกไปก็ขนเสื้อผ้าในกระเป๋าไปแขวนไว้ในตู้ เพราะเธอเล่นเอามาทั้งไม้แหวนเลย

“อ่อ แขกคนนี้เขาจะมาแล้วเหรอคะ เห็นว่าเขามาพักแค่สามวันนิคะ นี่ก็เลยเวลามาแล้วด้วย” ฝ้ายถามไป

“คุณชยุทเขาบอกพี่ว่าเขากำลังจะเข้าพักวันนี้น่ะ พอดีเขาประสบอุบัติเหตุมาเลยทำให้ต้องนอนรักษาตัวที่โรงพยาบาล และเขาคงจะอยู่ที่นี่อีกนานเลย ยังไม่มีกำหนดเชคเอาท์...พี่ก็คงต้องอยู่ที่นี่จนกว่าเขาจะกลับ” ลินดาบอกรุ่นน้องทั้งสอง

“แล้วพี่หมอบีมเขาไม่ว่าเหรอคะที่พี่ลินดามาพักที่นี่...” นิกถามลินดาไปอย่างอดไม่ได้ จนลินดาชะงักมือที่จะหยิบของทันที เมื่อได้ยินชื่อของแฟนหนุ่ม

“ไม่ว่าหรอก เพราะตอนนี้พี่กับเขาเลิกกันแล้ว...พี่จะพักที่ไหนก็ได้ทั้งนั้น” ลินดาบอกไปก็หยิบของไปวางด้วยสีหน้านิ่งๆ

“ทำไมล่ะคะ...พวกเราก็เห็นพี่ลินดากับพี่หมอบีมคบกันดีอยู่นิคะ ออกจะรักกันขนาดนั้นทำไมเลิกกันซธล่ะคะ เกิดอะไรขึ้นเหรอคะ” ฝ้ายถามอย่างอยากรู้

“พี่จับได้ว่าเขาแอบมีอะไรกับนักศึกษาแพทย์ที่เขาดูแลอยู่น่ะ พี่ก็เลยตัดสินใจเลิกกับเขา...” ลินดาบอกไปก็นั่งลงอย่างเหนื่อยใจ เพราะคิดไปแล้วมันก็รู้สึกจุกอกขึ้นมา จนน้ำตาคลอเบ้า เธอก็นั่งลงที่เตียงด้วยสีหน้าเศร้าๆ

“ไม่น่าเชื่อเลยนะคะว่าพี่หมอบีมจะทำแบบนั้นกับพี่ลินดาน่ะ...พวกเราเสียใจด้วยนะคะพี่ลินดา...พี่อย่าร้องนะคะ ตอนนี้ตาพี่มันบวมแดงหมดแล้ว ถ้าพี่ร้องไห้มาอีกจะแย่เอานะคะ” นิกบอกไปอย่างไม่รู้จะทำยังไง เพราะลินดาทำท่าจะร้องไห้ออกมาแล้ว

“พวกเราไม่น่าไปถามพี่ลินดาเขาเลย...ดูสิ พี่ลินดาเขาจะร้องไห้แล้วเนี่ย..” ฝ้ายว่าใส่เพื่อนไปแบบอดไม่ได้

“ฉันจะไปรู้เหรอว่าพี่ลินดาเลิกกับพี่หมอบีมน่ะ..แกก็อย่ามาพูดซ้ำกันสิ ช่วยกันปลอบพี่ลินดาเขาก่อน” นิกหันไปตอบเพื่อน

“พวกเราไม่ต้องมาปลอบใจพี่หรอก คนเราอกหักมันก็ต้องมีร้องไห้เสียใจกันบ้าง ใครมันจะไปเข้มแข็งตลอดเวลาล่ะ...พี่ก็ไม่อยากจะเสียน้ำตาให้คนใจร้ายคนนี้หรอก เย็นนี้พี่ต้องดูแลลูกค้า พี่จะไม่ร้อง...พี่จะไม่ร้อง...อือๆ...” ลินดาบอกไปแต่น้ำตาก็ไหลออกมา ถึงแม้ว่าเธอจะพยายามเข้มแข็งก็ตาม

“เฮ้อ...ฮึบไว้ค่ะพี่ลินดา จะให้ตาบวมกว่านี้ไม่ได้แล้วนะคะ..เดี๋ยวฝ้ายไปหาผ้าเย็นมาประคบให้ดีกว่าค่ะ นอกแกอยู่เป็นเพื่อนพี่ลินดาก่อนนะ เดี๋ยวฉันมา” ฝ้ายบอกไปก็รีบลุกทันที

“อืม..แกรีบไปเถอะ เดี๋ยวฉันดูแลพี่ลินดาเอง..” นิกบอกเพื่อนไป แล้วเธอก็พยายามเอามือลูบหลังลินดาแล้วพูดปลอบใจเธอไป

นี่ขนาดรักกันมาตั้งห้าปี แถมยังคลั่งรักกันสุดๆ หมอบีมยังกล้านอกใจไปมีคนอื่นได้ ใจร้ายกับพี่ลินดาจริงๆ โดนกระทำขนาดนี้ใครจะไม่เสียใจบ้างล่ะ