ลูกน้องของหยางอี้ก็พากันมองแบบอึ้งๆเมื่อลินดาตบหน้าของเจ้านายพวกเขาแบบนั้น ก็ทำให้พวกเขาลุ้นกันทันทีเลยว่าเจ้านายเขาจะจัดการเธอแบบไหน เพราะเธอเป็นคนแรกเลยที่กล้าทำแบบนี้
“พรึบ...เกลียดอะไรมักได้อย่างนั้นนะคุณไม่รู้เหรอ...ดูท่าว่าผมจะใจดีกับคุณมากไปสินะ...คุณถึงได้ใจกล้าตบผมครั้งแล้วครั้งเล่า...ผมคงต้องใจร้ายกับคุณหน่อยแล้ว” หยางอี้พูดไปก็เอามือไปจับที่หน้าของเธอแล้วเอานิ้วลูบไล้ที่แก้มเธอด้วยสีหน้ายิ้มร้ายๆ
“คุณไม่ใช่เจ้าชีวิตของฉันนะคุณหยางอี้...ปล่อยฉัน...อย่ามายุ่งกับฉัน...” ลินดาพูดไปแล้วเอามือไปจับมือของเขาออกอย่างแรง
“แรงดีนิ...งั้นตอนอยู่บนเตียงก็ขอให้แรงดีแบบนี้ก็แล้วกัน...ซูหาน...ลากตัวไอ้หมอนี่ออกไปทิ้งข้างนอก” หยางอี้บอกเธอก็เอามือจับแขนของเธอไว้ แล้วเขาก็หันมาบอกลูกน้องที่มายืนมองเขาและลินดาอยู่
“อย่านะคะ...คุณซูหานช่วยพาเขาไปส่งที่โรงพยาบาลหน่อยได้ไหมคะ” ลินดาหันไปขอร้องซู
