“ฉัน...อ่อ..ฉันพูดไปเพราะว่าฉันเมา คุณอย่ามาคิดจริงจังนะคะ...ฉันไม่มีทางชอบคนโหดร้ายป่าเถื่อนแบบคุณหรอก” ลินดาได้ยินแบบนั้นก็หน้าแดงอย่างเขินๆ ก่อนจะปฏิเสธไป นี่เธอเมาแล้วพูดอะไรแบบนั้นออกไปได้ยังไงเนี่ย ลินดาคิดในใจ
“แต่คนเมามักจะพูดความจริงนะครับคุณลินดา...ถ้าคุณชอบหยางอี้เพื่อนผม คุณก็ยอมรับเถอะครับ ให้หยางอี้มันชื่นใจหน่อย หึๆ..” ชยุทพูดบอกไป เพราะแค่นี้เพื่อนเขามันก็ดีใจแล้ว ถ้าเธอพูดออกมาแบบชัดเจน เพื่อนเขามันคงจะดีใจมากกว่านี้แน่ๆ
“นั่นสิ...ได้ยินตอนคุณเมาแล้วผมก็อยากจะได้ยินตอนที่คุณไม่เมาบ้าง...บอกผมอีกครั้งสิลินดา...” หยางอี้บอกเธอแล้วเขาก็ยักคิ้วใส่เธอไป
“ฉันไม่คุยกับคุณแล้ว ฉันจะกลับห้อง...เชิญพวกคุณคุยกันต่อเลยค่ะ ” ลินดาพูดบอกไปแบบค้อนๆ เมื่อเขาพูดจนเธอเขินจนหน้าแดงไปหมดแล้ว ยิ่งชยุทอยู่ด้วยเธอก็ยิ่งอาย
“จะรีบไปเก็บของไปกับผมคืนนี้ล่ะสิ ไม่ต้องเอาเสื้อผ้าไปเยอะนะ เพราะผมใ
