“จี้ซิน....ลูกมาตั้งแต่เมื่อไหร่” จูหลงก็ทำหน้าตกใจ แล้วมองลูกสาวแบบหนักใจเลยเพราะลูกสาวของเขาชอบหยางอี้มาก
“หนูจะมาเมื่อไหร่มันไม่สำคัญหรอกค่ะ แต่พ่อกับพี่ฆ่าพี่หยางอี้ทำไมคะ พ่อก็รู้ว่าหนูชอบเขา แต่ทำไมพ่อถึงทำแบบนี้คะ ทำไม...” จี้ซินเข้าไปต่อว่าพ่อและพี่ชายด้วยความเสียใจก่อนจะร้องไห้ออกมา
“พ่อจำเป็นต้องทำ หยางอี้มันจะถอนตัวจากธุรกิจที่ทำด้วยกัน พ่อเลยต้องเก็บมันก่อนที่มันจะถอนตัวออกไป พ่อลูกว่าลูกชอบหยางอี้มานาน แต่ลืมมันไปซะเถอะ..” จูหลงบอกลูกสาวไปแบบปลอบใจ
“จะให้หนูลืมยังไงคะ ในเมื่อพ่อเป็นคนสั่งฆ่าคนที่หนูรักน่ะ พ่อกับพี่ใจร้ายมากเลยนะคะ...หนูไม่คิดเลยว่าพ่อกับพี่จะฆ่าพี่หยางอี้ได้ลงคอ” จี้ซินพูดด้วยความเสียใจ
“หยุดร้องไห้คร่ำครวญน่ารำคาญได้แล้วจี้ซิน...ผู้ชายไม่ได้มีคนเดียวในโลก หยางอี้มันตายแล้วเราก็หาผู้ชายคนใหม่สิ จะไปอาลัยอาวอนมันให้ได้อะไรขึ้นมา...” เจ๋อหรานว่าใส่น้องสาวแ
