ด้านซ่งเฉินที่เห็นเสี่ยวหรานแนะนำตัวกับลู่หลิงไปแบบนั้นก็อึ้งไปเลย เพราะเขายังไม่ทันได้แนะนำเลยเธอก็เล่นพูดเพ้อเจ้อออกมาก่อนแล้ว แถมเธอยังเข้าใจผิดอีกว่าลู่หลิงเป็นพี่สาวของเขา ซ่งเฉินก็หันไปมองลู่หลิงแบบหวั่นใจเลยว่าเธอจะโกรธ เพราะเธอไม่พูดอะไรออกมาเลย นอกจากรอยยิ้มมุมปากที่ดูร้ายๆนั่น
“ซ่งเฉิน ฉันว่านายรีบแนะนำฉันให้รุ่นน้องของนายรู้จักเถอะ ไม่อย่างนั้นคงเข้าใจผิดไปกันใหญ่” ลู่หลิงหันไปพูดบอกซ่งเฉิน เพราะยังไงเธอก็ไม่แนะนำตัวไปหรอก คนที่จะแนะนำต้องเป็นซ่งเฉินเท่านั้น เธอถึงจะประกาศศักดาสถานะของเธอต่อหน้าผู้หญิงที่ชอบเขา
“เข้าใจอะไรผิดเหรอคะ ถ้าไม่ใช่เลขา ไม่ใช่พี่สาว แล้วผู้หญิงคนนี้เป็นใครเหรอคะพี่ซ่งเฉิน” เสี่ยวหรานได้ยินแบบนั้นก็เงยหน้าขึ้นมาแล้วมองแบบงงๆ แล้วภาวนาในใจว่าอย่าให้เป็นแบบที่เธอคิด
“นี่คือพี่ลู่หลิง เป็นคู่หมั้นของพี่น่ะ...” ซ่งเฉินก็บอกไปด้วยรอยยิ้ม เพราะเธออยู่เมือง
