เพ้นท์เฮ้าท์ของหยางอี้
หยางอี้และลินดาก็นอนโอบกอดกันอยู่บนเตียง หลังจากที่ทั้งสองนั้นผ่านศึกรักกันอย่าเร่าร้อน
“คุณไม่กลับไปทำงานต่อเหรอคะ...” ลินดาเอ่ยถามเขา เพราะเขาก็ยังนอนกับเธออยู่บนเตียงอยู่เลย
“ไว้ทำทีหลังก็ได้ ผมอยากจะนอนกอดคุณมากกว่า...เพราะหลังจากพรุ่งนี้ไปผมก็คงไม่ได้มีเวลามาอยู่กับคุณแบบที่ผ่านมาแล้ว ดังนั้นผมต้องใช้เวลากับคุณให้เต็มที่” หยางอี้บอกเธอไปตามตรง
“ทำไมคุณพูดเหมือนจะทิ้งฉันเลยล่ะคะ..” ลินดาเอ่ยถามเขาก็ลุกออกจากอ้อมกอดของเขามานั่งแล้วมองเขาแบบจดจ้อง
“ผมไม่ได้จะทิ้งคุณ...คุณน่ารักขนาดนี้ผมจะทิ้งคุณได้ยังไงล่ะ ผมแค่จะต้องกลับไปทำงานน่ะ ตอนกลางวันผมคงไม่ได้มาอยู่กับคุณแบบนี้อีก...แต่ผมจะพยายามเลิกงานให้ไวที่สุดเพื่อจะมาอยู่กับคุณ” หยางอี้อธิบายกับเธอ
“อ่อ งั้นฉันก็ต้องนั่งกินนอนกินรอคุณงั้นเหรอคะ แบบนั้นก็เหงาแย่เลยสิคะ...เฮ้อ...” ลินดาได้ยินแบบนั้นก็บ่นไปทันที
“
