โรงพยาบาล เวลา 9 โมง
“คุณชยุทให้คนเอาเอกสารนี่มาส่งให้ครับนาย...” ซูหานเอาเอกสารส่งให้เจ้านายไป
“อืม...” หยางอี้ก็รับมาแล้วดึงเอกสารในซองออกมาดูทันที ซึ่งเป็นประวัติของลินดาผู้หญิงที่ช่วยชีวิตเขาไว้เมื่อคืน
“หึ...ไอ้ชยุทมันก็เสือกใช้ได้เลยนะเนี่ย ให้หาประวัติมาคร่าวๆ แต่มันกลับเอามาแบบละเอียดยิบเลย..” หยางอี้พูดไปด้วยรอยยิ้มชอบใจกับข้อมูลที่เพื่อนส่งมาให้
“ประวัติของใครเหรอครับนาย ทำไมนายถึงอมยิ้มแบบนี้ล่ะครับ” ซูหานเห็นเจ้านายยิ้มก็อดแปลกใจไม่ได้
“ประวัติของลินดา..ผู้หญิงที่ช่วยฉันไว้เมื่อคืนน่ะ...ฉันตกหลุมรักเขา ฉันก็เลยให้ชยุทมันหาข้อมูลของเขามาให้ฉัน ฉันอยากจะรู้จักเขาสักหน่อย” หยางอี้บอกไปแบบไม่ปิดบัง แล้วเขาก็อ่านข้อมูลของเธอไป
“อะไรนะครับ...นายตกหลุมรักเธอเหรอครับ...” ซูหานได้ยินแบบนั้นก็ทำหน้าตกใจทันที
“เออ แกจะตกใจทำไมวะ..” หยางอี้เงยหน้ามาว่าลูกน้องของเขาไป
“จะไม่ให้ผมตกใจได้ยังไงล่ะครับ ผมทำงานกับนายมาเกือบสิบปี ผมไม่เคยเห็นนายจะสนใจผู้หญิงคนไหนเลย...ทำไมถึงมาตกหลุมรักผู้หญิงคนนี้ล่ะครับ” ซูหานบอกไปตามตรงก็ถามทันที
“ก็เขาสวย จิตใจดี แล้วก็น่ารัก...เมื่อวานตอนที่เขาช่วยฉัน มันเหมือนกับฉันต้องมนต์เสน่ห์ของเขาเลยว่ะ...คนนี้แหละที่ฉันจะเอามาเป็นนายหญิงของแก” หยางอี้บอกซูหานไปก็ยิ้มเมื่อนึกถึงเธอ
“ห้ะ..ถึงขั้นเอามาเป็นนายหญิงของผมเลยเหรอครับ...ผมเชื่อแล้วครับว่านายตกหลุมรักเธอแล้วจริงๆ...” ซูหานพูดไปแบบตกใจ แล้วก็มองเจ้านายแบบยอมใจเลยที่ล็อคเป้าหมายเรียบร้อยแล้ว
“แต่น่าเสียดายที่มีแฟนแล้ว แต่ไม่เป็นไร มีได้ก็เลิกได้..ฉันไม่รังเกียจ...หึ..ชยุทมันเอาประวัติแฟนของลินดาส่งมาด้วยพอดี ไอ้นี่มันรู้ใจฉันจริงๆ นี่น่ะเหรอแฟนของลินดา...เป็นหมองั้นเหรอ..” หยางอี้บอกไปแล้วก็ดูหน้าแฟนของเธอ แล้วอ่านประวัติมันไป
“นี่นายจะแย่งแฟนคนอื่นเหรอครับ...” ซูหานได้ยินเจ้านายพูดแบบนั้นก็ถามไปด้วยสีหน้าอึ้งๆ
“เออสิวะ ก็ฉันอยากจะได้เขามาเป็นเมีย ฉันก็ต้องแย่งมาสิวะ..แกนี่ถามเหมือนไอ้ชยุทมันเลยนะ มันน่าตกใจอะไรวะ” หยางอี้บ่นไป
“ก็น่าตกใจตรงจะแย่งแฟนคนอื่นเขานี่แหละครับ คนที่ดีๆที่ไหนเขาทำกันล่ะครับ” ซูหานพูดไป
“ก็ฉันไม่ใช่คนดีไงวะ..เพราะฉะนั้นฉันทำได้...แกไปหาผู้หญิงไปอ่อยไอ้หมอนี่ให้มันนอกใจลินดาหน่อยสิวะ..เอาแบบสวยๆหุ่นดีๆล่อหูล่อตามันหน่อย...ฉันไม่เชื่อหรอกว่ามันจะอดใจได้น่ะ” หยางอี้บอกไปก็ส่งกระดาษประวัติของแฟนลินดาให้ซูหานไป
“แล้วถ้าผู้ชายคนนี้นอกใจคุณลินดาแล้วจะให้ผมทำยังไงต่อครับ” ซูหานถามไปแบบสงสัย
“ก็ทำให้ลินดาเขาตาสว่างสิวะ..เขาจะได้เลิกกับมันไง...หาผู้หญิงที่ฉลาดๆทำเรื่องพวกนี้หน่อย โดนนอกใจแบบนี้ต่อให้รักแค่ไหน ฉันว่าเขาก็คงไม่โง่ยอมคบมันต่อหรอก ทีนี้ก็จะถึงทีของฉันออกโรงเข้าดามใจเขา” หยางอี้พูดด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์
“อื้อหือ...เลวได้ใจเลยครับนาย..แผนชั่วสุดๆ...ผมไม่คิดว่านายจะคิดออกมาได้นะครับเนี่ย...” ซูหานพูดไปแบบอดไม่ได้
“นี่แกหลอกด่าฉันเหรอวะ..นี่ฉันเป็นเจ้านายแกนะโว้ย” หยางอี้ว่าซูหานไป
“ผมก็แค่พูดไปตามตรงนิครับ แผนนี้ของนายมันโหดร้ายกับคุณลินดามากเลยนะครับ ถ้าเธอมารู้ทีหลังว่านายวางแผนทำให้เธอเลิกกับแฟนล่ะก็ ผมว่าเธอเกลียดนายแน่ๆเลยครับ” ซูหานบอกไปแบบไม่ต้องเดาเลย
“แล้วแกจะให้เขารู้เรื่องนี้ทำไมล่ะคะ แกไม่พูด ฉันไม่พูด เขาก็ไม่รู้ เพราะฉะนั้นแกรีบไปทำเรื่องนี้ให้สำเร็จซะ ฉันต้องการแบบเร็วที่สุด” หยางอี้บอกไปด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์
“โอเคครับ ในเมื่อนายอยากได้ผมก็จะจัดให้ครับ..แล้วนายจะกลับเซี่ยงไฮ้เมื่อไหร่ครับ คุณหนูใหญ่ให้ผมมาถามนายครับ” ซูหานบอกไปก็ตอบรับคำสั่งของเจ้านายทันที ก่อนจะเอ่ยถาม
“จนกว่าฉันจะได้เมียกลับเซี่ยงไฮ้สิวะ...แต่แกอย่าบอกพี่สาวฉันนะโว้ย บอกแค่ว่าฉันขอรักษาตัวให้หายดีก่อนแล้วฉันจะกลับไป ส่วนเรื่องที่ฉันถูกทำร้ายที่นี่ก็ให้ปล่อยไปว่าฉันตายแล้วก็ได้ ฉันอยากจะรู้ว่าตระกูลหนานมันจะทำยังไงต่อ” หยางอี้บอกไป
“ครับนาย...แต่เมื่อกี้พ่อผมโทรมาบอกว่านายท่านจะให้คุณหนูใหญ่แต่งงานกับไป๋ซ่งหลินนะครับ ผมว่าน่าจะเกี่ยวกับเรื่องที่นายถูกทำร้ายแน่ๆครับ” ซูหานรายงานไป
“อืม..พ่อฉันทำแบบนี้คงตัดสินใจที่จะตัดขาดกับตระกูลหนานจริงๆแล้วล่ะ ถึงอยากจะดองกับตระกูลไป๋ขึ้นมา..ถือว่าเป็นตัวเลือกที่ดีจริงๆ” หยางอี้พูดไปแบบเข้าใจแผนการของผู้เป็นพ่อ
“ดีน่ะมันก็ดีครับ แต่คุณหนูใหญ่ก็น่าสงสารนะครับที่ต้องมาแต่งงานแบบนี้น่ะ ผมได้ยินมาว่าคุณซ่งหลินเขามีคนรักแล้วนะครับ ถ้าคุณหนูใหญ่แต่งงานกับคุณซ่งหลินไป จะมีความสุขเหรอครับ” ซูหานพูดไป
“คนไม่รักกันอยู่ด้วยกันจะมีความสุขได้ยังไงกันล่ะ...นายไม่ต้องห่วงหรอก ฉันว่าพี่สาวฉันไม่ได้แต่งกับซ่งหลินหรอก..” หยางอี้พูดด้วยรอยยิ้ม เพราะคงมีคนเดือดร้อนแน่ๆถ้าพี่สาวของเขาแต่งงาน
“ถ้าคุณหนูใหญ่ไม่ได้แต่งงานกับคุณซ่งหลิน แล้วแผนที่จะหาตัวช่วยก็แย่น่ะสิครับ..” ซูหานออกความคิดเห็นของเขาไป
“จะแย่ยังไงวะ ตระกูลไป๋ไม่ได้มีลูกชายคนเดียวสักหน่อย...ยังมีซ่งเฉินเพื่อนฉันอีกคนไงวะ..ซ่งเฉินมันชอบพี่สาวของฉัน มันไม่มีทางยอมให้พี่ชายมันแต่งงานกับพี่สาวของฉันแน่...ดังนั้นเรื่องนี้ไม่มีอะไรต้องห่วงเลย ปล่อยให้พรหมลิขิตนำพาไปก็แล้วกัน” หยางอี้บอกไปแบบไม่ห่วง เพราะถ้าพี่สาวของเขาแต่งงานกับซ่งเฉินเพื่อนเขาล่ะก็ มันต้องดูแลพี่สาวของเขาอย่างดีแน่นอน ดังนั้นเขาจึงไม่มีอะไรต้องห่วง
“แต่คุณหนูใหญ่อายุสามสิบห้าแล้วนะครับ ส่วนคุณซ่งเฉินพึ่งจะสามสิบเองนะครับ...จะเข้ากันได้เหรอครับ” ซูหานพูดไปแบบนึกภาพไม่ออกเลย
“แกไม่ต้องไปห่วงเรื่องนั้นน่า แกไปจัดการเรื่องที่ฉันให้แกไปทำก่อนไป ภายในอาทิตย์ฉันต้องให้ยาฆ่าเชื้อ เพราะฉะนั้นแกต้องทำให้ไอ้หมอนั่นมันเลิกกับลินดาให้ได้ภายในอาทิตย์นี้ให้ได้ ทันทีที่ฉันออกจากโรงพยาบาล ฉันต้องได้ดามใจลินดา..” หยางอี้สั่งด้วยน้ำเสียงที่จริงจัง
“ผมจะพยายามละกันครับ...งั้นผมขอไปหาผู้หญิงที่จะมาจัดการเรื่องนี้ก่อนนะครับ” ซูหานบอกไป
“อืม...เอาหลายๆคนเลยก็ได้ มันจะได้ดูเลวๆในสายตาลินดาหน่อย..ลินดาจะได้หมดเยื้อใยกับคนเจ้าชู้อย่างมัน” หยางอี้บอกเพิ่มไปอีก เพราะเลิกแล้วก็ต้องให้หมดเยื้อใยต่อกัน
“ครับนาย...ผมจะเอาให้มันดูเลวกว่านายอีกครับ ขอตัวนะครับ หึๆ..” ซูหานแกล้งตอบไปแบบกวนๆ แล้วเขาก็รีบออกไปทันที
“ไอ้เวรนี่หลอกด่าฉันอีกแล้ว...อย่าให้ฉันหายดีนะ ฉันจะจัดการแกแน่” หยางอี้ตะโกนว่าลูกน้องคนสนิทไปแล้วส่ายหน้าไปมาทันที ก่อนจะเงยหน้ามองเพดานแล้วยิ้มมุมปากออกมา
“อย่าหาว่าผมร้ายกับคุณเลยนะลินดา...ผมแค่ต้องการให้คุณมาเป็นผู้หญิงของผม ผมถึงต้องใช้วิธีแบบนี้” หยางอี้พูดไป เพราะเธอคบกับแฟนมาตั้งห้าปีก็คงจะรักกันดีมากๆ ถึงได้คบกันนานแบบนั้น ดังนั้นเขาจึงต้องทำลายความสัมพันธ์ของเธอกับแฟนก่อน เขาถึงจะสามารถแทรกตัวเข้าไปในชีวิตของเธอได้
ณ โรงแรมเจอาร์พาราไดซ์วินเลท 13.00 น
ชยุทก็สั่งให้ผู้อำนวยการผู้จัดการโรงแรมเลื่อนตำแหน่งของลินดาจากหัวหน้าฝ่ายดูแลห้องพัก มาเป็นผู้จัดการฝ่ายดูแลห้องพักแทน พร้อมกับขึ้นเงินเดือนให้เธอตามเกณฑ์กำหนดของโรงแรม จากนั้นเขาก็เข้าประชุมในรอบบ่าย หลังจากที่เลื่อนนัดจากตอนเช้ามา
“อะไรนะคะพี่หนุ่ม...ทำไมอยู่ๆหนูก็ได้เลื่อนตำแหน่งเป็นผู้จัดการล่ะคะ แล้วพี่โอ๊ตล่ะคะ” ลินดาพูดแบบตกใจเมื่อได้รู้ว่าเธอได้เลื่อนตำแหน่งเป็นผู้จัดการฝ่ายห้องพักแล้ว
“ฝ่ายบริหารเขาย้ายโอ๊ตไปเป็นผู้จัดการฝ่ายแม่บ้านแทนน่ะ ตอนนี้เราทำงานเข้าตาผู้บริหารแล้วนะลินดา...เก่งมากๆเลย ตั้งใจทำงานให้ดีล่ะ อีกหน่อยจะได้เลื่อนตำแหน่งอีก” หนุ่มบอกลินดาด้วยความยินดี
“ขอบคุณค่ะพี่หนุ่ม หนูจะตั้งใจทำงานให้เต็มที่ค่ะ” ลินดาบอกไปด้วยรอยยิ้ม แล้วเธอก็คิดในใจเลยว่า ที่เธอได้เลื่อนตำแหน่งแบบนี้ อาจจะเป็นเพื่อนที่เธอช่วยหยางอี้เพื่อนของชยุทเมื่อคืน เขาถึงได้เลื่อนตำแหน่งเธอแบบปุ๊บปับอย่างนี้
“อืม...ดีมาก มีปัญหาอะไรก็บอกพี่ได้เลยนะ..พี่ไปก่อนล่ะ แล้วเจอกัน” หนุ่มบอกไปก็ยิ้มให้ แล้วเขาก็เดินออกไปทันที
“กรี๊ด...ในที่สุดพี่ลินดาก็เลื่อนตำแหน่งมาเป็นผู้จัดการสักที ฝ้ายดีใจด้วยนะคะพี่ลินดา ต่อไปเราไม่ต้องมาโดนพี่โอ๊ตสั่งทำงานอย่างกับวัวกับควายแล้วล่ะค่ะ” พอผู้จัดการใหญ่ออกไปฝ้ายก็ร้องกรี๊ดด้วยความดีใจ
“จริงด้วยค่ะ ใช้งานเราอย่างกับทาสในเรือนเบี้ย ส่วนตัวเองวันๆไม่ทำอะไรเอาแต่ชี้นิ้วสั่งอย่างเดียว พวกเราหลุดพ้นจากคนแบบนี้สักทีนะคะ..” นิกพูดไปแบบอดไม่ได้เช่นกัน
“อืม...ต่อจากนี้พวกเราก็ทำงานกันแบบสบายๆนั่นแหละ พี่เคยทำแบบไหนพี่ก็จะทำแบบนั้น” ลินดาพูดไป
“งั้นเย็นนี้เราไปเลี้ยงฉลองให้พี่ลินดากันดีไหมคะ วันนี้พี่ไม่ต้องเลี้ยงพวกเราก็ได้ค่ะ เดี๋ยวฝ้ายกับนิกเลี้ยงเองค่ะ” ฝ้ายพูดไปด้วยรอยยิ้ม
“ไปนะคะ เราสองคนอยากจะฉลองให้พี่ลินดาค่ะ ..” นิกพูดเสริมไปอีกคน เพราะอยากจะยินดีกับเธอ
“ไว้วันหลังละกันนะ วันนี้พี่นัดกับพี่บีมเขาแล้วอ่ะ...” ลินดาได้ยินแบบนั้นก็รู้สึกหนักใจขึ้นมาทันที เพราะเธอคิดว่าวันนี้จะเลิกงานเร็วแล้วกลับไปหาแฟนที่บ้าน เธอจึงปฏิเสธไป เพราะอยากจะใช้เวลากับแฟนของเธอมากกว่า
“ว้า น่าเสียดายจังเลยค่ะ หรือพี่ลินดาจะชวนพี่หมอบีมมาฉลองด้วยดีคะ วันแห่งความสำเร็จแบบนี้อยู่กันสองคนจะไปสนุกอะไรคะ ต้องฉลองกันหลายๆคนค่ะถึงจะสนุกน่ะ” นิกบอกไปแบบเชิญชวน
“จริงด้วยค่ะ ชวนพี่หมอบีมมาด้วยสิคะ เราอยากจะเลี้ยงฉลองให้พี่ลินดาจริงๆนะคะ” ฝ้ายพูดเสริมไป
“อืม..ไปก็ไป เดี๋ยวพี่ลองถามพี่บีมเขาก่อนนะ ไม่รู้ว่าเขาจะมาได้หรือเปล่า เพราะเขาต้องเข้าเวรคืนนี้ด้วย” พอสองสาวรบเร้ามากขึ้นลินดาก็ใจอ่อน เพราะเห็นว่าสองสาวตั้งใจจะเลี้ยงฉลองให้เธอ
“โอเคค่ะ งั้นเดี๋ยวนิกโทรจองร้านอาหารไว้ดีกว่า” นิกพูดไปทันที เพราะลินดาตกลงแล้วพวกเธอก็พร้อมลุย
จากนั้นลินดาก็ไปทำงานของเธอต่อ เพราะตอนนี้แฟนของเธอกำลังหลับพักผ่อน ดังนั้นเธอจึงไม่อยากจะโทรไปรบกวนเขา