“มันเรื่องส่วนตัวของฉัน ต่อให้นายจะแต่งงานกับฉันแล้ว นายก็ไม่มีสิทธิ์ที่จะมาก้าวก่ายวุ่นวายชีวิตของฉัน ฉันจะทำอะไรกับใครมันก็เรื่องของฉัน ซูหาน...ไปเถอะ” ลู่หลิงพูดบอกซ่งเฉินไปแบบให้เขารู้ขอบเขตของตัวเอง
“ครับคุณหนูใหญ่ งั้นผมขอตัวก่อนนะครับ อ่อ ผมขอไปหน่อยครับ...ช่วยหลีกทางให้ผมหน่อยครับคุณซ่งเฉิน” ซูหานก็ตอบรับแล้วก็ลุกออกจากที่นั่งแล้วพูดบอกซ่งเฉินแบบขอร้อง
“พรึบ...อย่าแม้แต่จะคิดที่จะยุ่งกับผู้หญิงของฉันนะซูหาน ต่อให้แกจะเป็นคนสนิทของหยางอี้ ฉันก็จะไม่เก็บแกไว้แน่” ซ่งเฉินเอามือจับคอเสื้อของซูหานไว้แล้วพูดขู่ไปแบบจริงจัง
ซูหานก็รู้ทันทีเลยว่าซ่งเฉินกำลังหึงเขาและลู่หลิง แม่งเอ้ย...ทำไมเขาซวยอีกแล้วเนี่ย ซูหานคิดในใจ
“ครับๆ ผมไม่คิดอะไรกับคุณหนูใหญ่แน่นอนครับ คุณซ่งเฉินปล่อยผมเถอะครับ” ซูหานพูดไปแบบเข้าใจ
“รู้ไว้ก็ดี จำเอาไว้ล่ะว่าอะไรควรยุ่งและไม่ควรยุ่ง” ซ่งเฉินเอามือตีหน้าซูหาน
