มาเฟียเถื่อนอ้อนรัก

ก็คนมันอยากได้

ประเทศไทย 5 โมงเย็น...

ชยุทก็มาที่ล็อบบี้เพื่อรอต้อนรับเพื่อนของเขาที่กำลังจะเดินทางเข้ามาพักที่โรงแรมของเขา เขาก็ให้พนักงานเตรียมตัวต้อนรับอย่างดี เพราะทุกคนจะได้รู้ว่าเพื่อนของเขาคือแขกคนสำคัญที่ต้องดูแลให้ดีที่สุด

“คุณชยุทครับ ดอกไม้ที่จะให้เพื่อนคุณชยุทได้แล้วครับ” หนุ่มถือช่อดอกกุหลาบสีแดงสดมาโชว์ให้ชยุทดู

“อืม...เอาให้คุณลินดาถือไว้ เขาเป็นคนรับหน้าที่ดูแลเพื่อนผมในครั้งนี้ ก็ให้เขาเป็นคนมอบให้เพื่อนผมก็แล้วกัน” ชยุทรู้ว่าเพื่อนชอบลินดา เขาก็ปูทางให้มันสมใจหน่อย

“อ่อครับ...ลินดา..รับไว้สิ คุณชยุทเขาให้เราเอาดอกไม้ให้แขกน่ะ...” หนุ่มตอบรับแล้วหันไปบอกลินดาด้วยรอยยิ้ม

“ค่ะพี่หนุ่ม...” ลินดาก็รับมาแบบงงๆ แล้วเธอก็ถอยไปยืนเรียงกับพี่เจี๊ยบที่เป็นผู้จัดการฝ่ายห้องอาหารที่มารอต้อนรับเช่นกัน

“มาแล้วครับ” พนักงานด้านนอกเอ่ยบอกเมื่อเห็นรถขับตามกันเข้ามาสามคัน ทุกคนก็ยืนแบบเป็นระเบียบแล้วรอเพื่อนของชยุท

ด้านลู่หยางอี้ก็เดินทางมาถึงที่โรงแรมของเพื่อนหนุ่ม ลูกน้องของเขาก็ลงจากรถแล้วเปิดประตูให้ หยางอี้ก็ค่อยๆลงจากรถโดยมีซูหานนั้นคอยประคองตัวเขาไว้ เพราะเขายังเจ็บแผลที่หน้าท้องอยู่ จะลุกจะนั่งจึงตั้งมีคนช่วยพยุงนิดหน่อย

“ฮือ...ลินดา เพื่อนคุณชยุทหล่อมากเลยอ่ะ....อย่างกับพระเอกในซีรี่ย์จีนเลยเราว่าไหม” เจี๊ยบพูดออกไปเมื่อเห็นเพื่อนของชยุทลงจากรถด้วยออร่าความหล่อที่เปร่งประกายสุดๆ

“อ่อค่ะ เขาก็หล่อดีค่ะ” ลินดาก็ตอบไปแล้วมองเขาแบบจดจ้อง เพราะตอนนี้หน้าตาของเขามันสะอาดหมดจดไม่ได้มีร่องรอยเลอะเทอะแบบวันนั้น ทำให้เธอได้เห็นหน้าตาของเขาแบบชัดเจน เธอก็ปฏิเสธไม่ได้เลยว่าเขาหล่อจริงๆ

“พี่ชักจะอิจฉาเราแล้วสิที่จะได้ดูแลเขาแบบใกล้ชิดน่ะ พี่อยากจะดูแลเขาแบบเราบ้างจัง ” เจี๊ยบพูดไปด้วยสีหน้ายิ้มแบบดี้ด๊า

“จะอิจฉาทำไมคะ พี่เจี๊ยบก็ได้ดูแลเรื่องอาหารให้เขาแล้วไงคะ พี่ก็ได้ใกล้ชิดกับเขาเหมือนกันแหละค่ะ” ลินดาบอกไป เพราะนอกจากเธอยังไม่เจี๊ยบอีกคนที่ดูแลเขา

“ก็จริง..แต่มันก็ไม่เท่าเราไง ถ้าพี่ไม่มีลูกไม่ผัวอยู่บ้านพี่จะย้ายมานอนที่โรงแรมสแตนบายรอดูแลเขาแบบสี่สิบสี่ชั่วโมงเลย” เจี๊ยบพูดไปด้วยรอยยิ้ม

“เงียบๆกันหน่อย กลัวเขาไม่ได้ยินหรือไง...จุ๊ๆ...” หนุ่มขยับตัวถอยมาแล้วหันไปดุสองสาวที่แอบซุบซิบกันจนเขาได้ยิน เขาก็กลัวว่าชยุทจะได้ยินด้วย

สองสาวก็ก้มหน้าลงทันที ก่อนจะหันมายิ้มให้กันแบบขำๆ แล้วก็เงยหน้าขึ้นแล้วพยายามเก็บสีหน้าให้ดูนิ่งที่สุด แล้วก็มองเพื่อนของชยุทที่เดินเข้ามาใกล้ทุกที

ด้านชยุทก็มองเพื่อนหนุ่มที่พยายามเดินมาแบบช้าๆแล้วมันก็เอามือทาบที่หน้าท้องเอาไว้ เขาก็ยิ้มมุมปากออกมา เพราะมันยังไม่หายดีมันก็รีบแจ้นออกจากโรงพยาบาลมาพักที่โรงแรมของเขา เพื่อที่มันจะได้ใกล้ชิดผู้หญิงที่มันหมายตาไว้ มันทุ่มสุดตัวจริงๆ

“ไงล่ะพ่อคนเก่ง...ยังไม่หายดี ไม่น่าจะรีบออกมาจากโรงพยาบาลเลยนะแกน่ะ น่าจะรักษาตัวให้ดีก่อน” ชยุทเอ่ยทักทายเพื่อนแล้วมองด้วยรอยยิ้ม

“ฉันเบื่อโรงพยาบาลแล้ว อยากจะมาพักในที่ที่มันเจริญหูเจริญตาหน่อยไม่ได้เหรอวะ...” หยางอี้ตอบเพื่อนหนุ่มไป เพราะมันก็รู้ว่าเพราะอะไรเขาถึงมาที่นี่

หยางอี้ก็มองไปทางพนักงานที่ยืนด้านหลังของชยุท สายตาของเขาก็มองลินดาแล้วยิ้มมุมปากออกไป เพราะขนาดตาเธอบวมแดงแบบนี้ เธอสวยโดดเด่นจนเขาละสายตาจากเธอไม่ได้เลย

“เออ ฉันให้พนักงานเตรียมห้องพักที่วิวที่ดีสุดของโรงแรมฉันไว้ให้แกแล้ว แกไม่มีทางเบื่อแน่นอน..และฉันยังให้พนักงานของฉันดูแลแกเป็นพิเศษเลยนะ แกต้องการอะไรก็บอกพนักงานของฉันได้...นี่คุณหนุ่มเป็นผู้จัดการโรงแรมของฉัน ส่วนนี่คุณเจี๊ยบเป็นผู้จัดการฝ่ายห้องอาหารเขาจะดูแลเรื่องอาหารให้แก ส่วนนั่นคุณลินดาผู้จัดการฝ่ายห้องพัก เขาจะดูแลและอำนวยความสะดวกให้แกระหว่างที่แกพักอยู่ที่นี่” ชยุทบอกเพื่อนด้วยรอยยิ้ม ก่อนจะแนะนำคนที่จะดูแลให้เพื่อนเขาได้รู้จัก

“อืม...ขอบใจที่แกใส่ใจฉันขนาดนี้ ฉันซาบซึ้งใจมากๆกับสิ่งที่แกทำให้ฉัน..” หยางอี้บอกเพื่อนไปก็ยักคิ้วให้แบบรู้กัน

“แกเป็นเพื่อนรักของฉันนิวะ ฉันก็ต้องใส่ใจแกอยู่แล้ว หวังว่าแกจะมีความสุขกับการพักที่โรงแรมของฉันนะหยางอี้” ชยุทพูดบอกไป

“อืม..ฉันก็หวังให้มันเป็นแบบนั้นเหมือนกัน...เราเจอกันอีกแล้วนะคุณลินดา..ดูเหมือนว่าเราสองคนจะดวงสมพงษ์กันจริงๆเลยนะคุณว่าไหม” หยางอี้บอกเพื่อนแล้วก็จงใจเดินไปหยุดตรงหน้าเธอ แล้วพูดกับเธอแบบไม่ปิดบังว่าเขาเคยรู้จักเธอมาก่อน

ลินดาก็มองเขาแบบอึ้งๆที่เขาพูดแบบนี้ต่อหน้าทุกคน เธอก็รู้สึกประหม่ามากเลยทีเดียว ส่วนทุกคนก็ทำหน้างงกันใหญ่ที่เพื่อนของชยุททักทายลินดาราวกับคนที่รู้จักกันมาก่อนแบบนี้ แต่ก็ไม่มีใครกล้าพูดอะไรออกไป

“อ่อ...ค่ะ...” ลินดาก็ตอบไปเพียงสั้น เพราะคิดว่าทำตัวเหมือนไม่รู้จักเขาจะดีกว่า เธอก็ก้มหน้าลงทันที

“ทำไมคุณทำเหมือนไม่รู้จักผมแบบนั้นล่ะ เงยหน้ามาคุยกับผมดีๆ...ทำไมต้องหลบสายตาด้วย..” หยางอี้ถามเธอไป แล้วสั่งเธอให้เงยหน้ามาคุยกับเขา

“เปล่าค่ะ พอดีวันนั้นฉันเห็นหน้าคุณไม่ค่อยชัดน่ะค่ะก็เลยไม่แน่ใจว่าใช่คุณไหม และตอนนี้คุณก็เป็นแขกคนสำคัญของโรงแรมเรา ฉันไม่อยากจะเสียมารยาทน่ะค่ะ” ลินดาเงยหน้ามาตอบเขาแล้วเธอก็รู้สึกเกร็งกับสายตาของเขาที่มองเธอ

“งั้นเหรอ...งั้นคุณก็มองหน้าผมให้ชัดๆ คุณจะได้จำได้ว่าคนที่คุณช่วยไว้หน้าตาเป็นยังไง.. เพราะผมจำหน้าสวยๆของคุณได้แม่นเลย” หยางอี้ก็โยกตัวแล้วก้มหน้าลงไปใกล้ๆกับเธอ แล้วพูดบอกเธอไปด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์

ลินดาก็ทำหน้าตกใจที่เขาเลื่อนหน้าเข้ามาใกล้ เธอก็กัดฟันแน่นอย่างข่มสีหน้าของตัวเองไม่ให้หวั่นไหวกับเสน่ห์ของเขาที่มันแผ่ออกมาจากสายตาและรอยยิ้มของเขา เธอก็ถอยตัวไปเล็กน้อย

“ฉันจำได้แล้วค่ะ...” ลินดาตอบเขาไปแล้วก็ทำหน้าเลิกลั่กแบบทำตัวไม่ถูก เมื่อเจอเขารุกเธอแบบนี้

“อืม...ผมดีใจนะที่ได้เจอคุณอีก...แล้วก็ดีใจที่คนที่จะดูแลผมคือคุณ มันทำให้รู้สึกอบอุ่นใจมากเลย” หยางอี้พูดบอกไปก็ยิ้มมุมปากอย่างอ่อนโยนเลย

“ค่ะ...ฉันจะดูแลคุณให้ดีที่สุดค่ะ” ลินดาบอกไปแล้วก้มหน้าให้เขา

ชยุทก็มองเพื่อนของเขาแล้วเอามือมากุมชมับทันที เพราะเขาพยายามจะปูทางให้มันดีๆ แต่มันเล่นทำท่าทางสนใจลินดาแบบออกนอกหน้าแบบนี้ เขาล่ะปวดหัวกับมันจริงๆ

“หยางอี้ แกทำให้พนักงานฉันเกร็งหมดแล้วนะโว้ย...ดูสิคนอื่นๆเขางงกันหมดแล้วเนี่ย ทุกคนไม่ต้องแปลกใจนะ พอดีลินดาเขารู้จักกับเพื่อนผมมาก่อนน่ะ ผมก็เลยให้ลินดาเขาดูแลเพื่อนผมในครั้งนี้...ลินดา เอาดอกไม้ให้เพื่อนผมสิ..” ชยุทเห็นสายตาของพนักงานมองแบบสงสัยก็รีบอธิบายไป

“อ่อค่ะ...ยินดีต้อนรับสู่โรงแรมของเรานะคะหยางอี้” ลินดาก็พยักหน้าตอบแล้วยื่นดอกไม้ให้เขาพร้อมกับพูดต้อนรับเขาตามหน้าที่

“ขอบคุณมากนะคุณลินดา...ผมชอบคุณ อ่อ ชอบดอกไม้ของคุณมากครับ....” หยางอี้ก็แกล้งพูดผิดไปแล้วก็แก้ให้ถูกต้อง ก่อนจะยื่นมือไปรับดอกไม้จากเธอมา และเขาก็จงใจเอามือไปจับที่หลังมือของเธอแล้วยิ้มให้เธอไป

หลินดาก็มองสบตากับเขาแบบตกใจที่เขาเอามือมารับช่อดอกไม้แล้วมือของเขามากอบกุมมือของเธอทั้งสองข้างแบบเต็มๆ เธอก็รีบดึงมืออกมาแล้วมองเขาแบบจดจ้อง เพราะการกระทำของเขามันดูชัดเจนมากว่าเขาคิดอะไรกับเธอแน่ๆ เธอไม่ใช่คนโง่ที่จะมองไม่ออก

หยางอี้ก็ยิ้มมุมปากออกมาแบบชอบใจก่อนจะหันเอาดอกไม้ให้ลูกน้องถือแทน แล้วเขาก็มองเธอแล้วยิ้มให้ จนเธอนั้นหลบสายตาของเขา

“หยางอี้ ฉันว่าฉันพาแกไปดูห้องพักดีกว่า....ป่ะ เดี๋ยวฉันรับหน้าที่พาแกไปดูด้วยตัวเองเลย...ส่วนพวกคุณก็กลับไปทำงานซะ ส่วนคุณไปจัดการห้องพักของลูกน้องเพื่อนผมละกัน เสร็จแล้วค่อยไปหาผมที่ห้องพักของเพื่อนผมละกัน” ชยุทบอกไปเพื่อนของเขา ก่อนจะหันไปสั่งพนักงานแล้วเขาก็เข้าไปประคองเพื่อนแล้วพาเดินไปที่ลิฟต์ทันที โดยมีซูหานและลูกน้องตามไป

“ค่ะ...” ลินดาก็ตอบรับแล้วมองตามสองหนุ่มไป