มาเฟียเถื่อนอ้อนรัก

ผมต้องการคุณ

“ลินดา นี่เราไปรู้จักกับคุณหยางอี้เพื่อนคุณชยุทเขาได้ยังไงหึ..” หนุ่มรีบถามลินดาอย่างสงสัย

“อ่อ พอดีหนูเจอเขาตอนที่เขาประสบอุบัติเหตุโดยบังเอิญน่ะค่ะ แล้วหนูก็ช่วยเขาไว้ หนูก็ไม่คิดว่าเขาจะเป็นเพื่อนกับคุณชยุทเหมือนกันค่ะ บังเอิญมากๆเลยค่ะ” ลินดาตอบไปแบบปิดบังเรื่องที่เขาถูกยิง

“ไม่น่าล่ะเขาถึงได้ดูสนใจเราแบบนั้นที่แท้ก็ช่วยเขาไว้นี่เอง จะเป็นความบังเอิญหรือว่าพรหมลิขิตกันนะ..” หนุ่มพูดไปแบบเข้าใจแล้วว่าทำไมหยางอี้ถึงดูสนใจลินดาแบบนั้น

“พรหมลิขิตแน่นอนค่ะ เพราะเขาไม่ใช่แค่สนใจลินดาธรรมดาๆนะคะพี่หนุ่ม แต่เจี๊ยบว่าเขาชอบลินดาเลยล่ะค่ะ ดูจากสายตาที่เขามองลินดาแล้ว มันเหมือนว่าเขาจ้องจะกินลินดาอย่างนั้นแหละค่ะ ดูท่าการที่เราช่วยเขาครั้งนี้จะทำให้เขาตกหลุมรักเราเข้าแล้วล่ะลินดา...” เจี๊ยบพูดไปตามที่เห็น

“ไม่มั้งคะ เขาจะมาตกหลุมรักอะไรหนูล่ะคะ หนูก็ไม่ได้สวยถึงขนาดจะทำให้เขามาตกหลุมรักหนูสักหน่อย อีกอย่างรวยระดับเขาน่ะสามารถหาคนสวยๆกว่าหนูได้อีกตั้งเยอะนะคะ เขาคงไม่ได้สนใจอะไรหนูหรอกค่ะ” ลินดาพูดไปแบบไม่อยากยอมรับ

“ใครบอกเราไม่สวยหึ หน้าก็คม จมูกก็เป็นสัน ปากก็เป็นกระจับ หุ่นนี่ไม่ต้องพูดถึงมีน้ำมีนวลแบบนี้ดูดีจะตายไป ทำไมจะทำให้เขาตกหลุมรักไม่ได้ล่ะ เขาแสดงออกชัดเจนขนาดนั้นพี่ยังมองออกเลย เราจะมองไม่ออกเชียวเหรอจ๊ะ” เจี๊ยบพูดไปแบบอดไม่ได้

ลินดาก็เถียงไม่ออกเพราะเขาก็แสดงออกชัดเจนจนเธอกลัวเลยด้วยซ้ำ เพราะไม่เคยถูกผู้ชายรุกหนักแบบนี้มาก่อน

“อืม...พี่ก็เห็นเหมือนกัน ตั้งแต่ที่เขาเดินเข้ามา สายตาของเขาก็มองเขาตั้งแต่แรกเลยนะ พี่ยังแอบสงสัยในใจเลยว่าเขามองเราทำไม ที่แท้เขาสนใจเรานี่เอง...แต่น่าเสียดายที่เรามีแฟนแล้ว ไม่งั้นพี่จะเชียร์เรากับคุณหยางอี้เขาแล้วเนี่ย” หนุ่มพูดไป

“จริงด้วย ลินดามีแฟนแล้วนิเนอะ...แถมยังเป็นคุณหมออีกต่างหาก น่าเสียดายจริงๆ คนนั้นก็หล่อแล้วแสนดี ส่วนคนนี้ก็หล่อแล้วรวยเวอร์ๆ เลือกยากจริงๆ” เจี๊ยบพูดไปแบบเห็นด้วยกับหนุ่ม

“ถ้าเป็นเมื่อก่อนก็เลือกยากอยู่แหละค่ะ แต่ตอนนี้หนูโสดแล้วค่ะ ถ้าจะให้เลือกมันก็ไม่ยากหรอกค่ะ แต่ว่าหนูพึ่งจะอกหักมายังไม่อยากจะคิดมีใครตอนนี้ค่ะ แค่นี้ก็เจ็บจะตายอยู่แล้วค่ะ ดูสิคะตาหนูยังบวมไม่หายเลยเนี่ย” ลินดาบอกไปตามตรง เพราะเธอเลิกกับแฟนแล้วก็ไม่อยากให้คนอื่นเข้าใจว่าเธอมีแฟนอยู่

“ห้ะ เลิกกันแล้วเหรอ ทำไมอ่ะ พี่ก็เห็นแฟนเรามารับมาส่งเราตลอดเลยนิ ทำไมอยู่ๆก็เลิกกันซะล่ะ” หนุ่มถามด้วยสีหน้าแปลกใจ

“ก็หนูจับได้ว่าเขานอกใจหนูน่ะสิคะ เห็นไหมคะว่าคนที่แสนดีดูใส่ใจก็ไม่ได้หมายความว่าเขาจะซื่อสัตย์นะคะ..เฮ้อ...หนูก็เลยตัดสินใจเลิกกับเขาไป...เพราะคนเรารักกันมันไม่พอหรอกค่ะ มันต้องซื่อสัตย์ต่อกันด้วย” ลินดาบอกไปแล้วทำหน้าเศร้าๆออกมา

“ไม่น่าเชื่อเลยอ่ะ ไม่เป็นไรนะลินดา เรายังสาวยังสวยเราตัดสินใจเลิกไปก็ดี จะได้ไม่ต้องไปทนคบต่อให้เสียเวลา คนเจ้าชู้น่ะสันดานมันเคยเจ้าชู้ยังไงมันก็เจ้าชู้อยู่วันยังค่ำ สู้เรามาคบคนใหม่จะดีกว่า จำไว้เลยว่าผัวที่ดีคือผัวใหม่จ้ะ” เจี๊ยบบอกไปแบบเข้าใจ เพราะเธอก็เคยเลิกกับแฟนเก่ามาก็มาเจอพ่อของลูกเลย และเขาก็ดีกว่าแฟนเก่าของเธอมาก

“ผัวใหม่มันก็ไม่ได้ดีทุกคนนะคะพี่เจี๊ยบ ถ้าหนูเจอคนไม่ดีอีกละคะ หนูก็ต้องหาใหม่ไปเรื่อยๆอีกน่ะสิคะ” ลินดาพูดไปแบบอดไม่ได้

“อย่าคิดแบบนั้นสิลินดา คนเรามันก็ต้องเจอคนดีบ้างร้ายบ้างมันก็เป็นเรื่องธรรมดา อย่าเอาคนที่ทำร้ายจิตใจของเรามาปิดกั้นคนดีๆที่จะเข้ามาสิ อย่าคุณหยางอี้อะไรนี่พี่ว่าเขาก็ใช้ได้นะ หล่อ รวย เพอร์เฟคแบบไร้ที่ติเลย แฟนเก่าเราเทียบไม่ติดเลยนะ ไม่ลองคิดดูหน่อยเหรอ เราได้ดูแลเขาแบบใกล้ชิดแบบนี้พี่ว่าคงจะมีโอกาสทำความรู้จักกับเขาอยู่นะ ลองดูสิ” หนุ่มบอกไป

“จริงด้วย ไหนๆก็โสดแล้วอย่าไปจมอยู่กับความเสียใจเลย สู้เอาเวลามาทำให้ตัวเองมีความสุขดีกว่า” เจี๊ยบพูดเสริมไปอีกคนแบบเชียร์ลินดาสุดใจ

“ไม่ไหวมั้งคะ เขารวยขนาดนั้นเขาคงไม่มาคิดจะจริงจังอะไรกับหนูหรอกค่ะ อีกอย่างหนูไม่อยากจะเป็นของเล่นของเขาค่ะ ตอนนี้หนูขอพักใจก่อนดีกว่าค่ะ พี่หนุ่มกับพี่เจี๊ยบหนุดเชียร์หนูกับคุณหยางอี้เขาเถอะค่ะ มันไม่มีทางเป็นไปได้หรอกค่ะ หนูไม่ได้ชอบเขา...” ลินดาบอกไป เพราะเธอพึ่งเลิกกับบีมวันนี้เองนะ จะให้เธอมองหาคนใหม่แล้ว เธอยังทำใจไม่ได้เลย อีกอย่างเขาจะมาสนใจอะไรเธอ เธอมันก็แค่คนธรรมดาไม่ได้มีอะไรน่าสนใจเลย

“พวกพี่แค่อยากให้เราเปิดใจเท่านั้นเอง เพราะตอนนี้คุณหยางอี้เขามีท่าทีสนใจเราแบบนี้ พวกพี่ก็แค่ลองแนะนำเราให้เปิดใจก็เท่านั้น ไม่อยากให้เราเอาความเสียใจที่มีตอนนี้มาปิดกั้นคนที่จะเข้ามา” เจี๊ยบพูดไปแบบอดไม่ได้

“อย่าปิดโอกาสของตัวเองเพราะคนเจ้าชู้คนเดียวเลย เขาทำให้เราเสียใจแล้วอย่าทำให้เขาต้องทำให้เราเสียโอกาสเจอคนดีๆเลย ในเมื่อคนที่ดีกว่าเข้ามาเราก็เปิดใจเถอะ” หนุ่มพูดบอกไปแบบเห็นด้วยเช่นกัน

“พวกพี่ก็พูดกันเป็นเรื่องเป็นราวเลยนะคะ คุณหยางอี้เขาไม่ได้อะไรกับหนูเลยนะคะ พวกเราจะคิดเองเออเองสิไม่ว่า...หนูไปจัดการห้องพักให้ลูกน้องเขาก่อนดีกว่าค่ะ ขอตัวก่อนนะคะ” ลินดาพูดไปแบบไม่อยากเข้าข้างตัวเอง เธอก็บอกปัดไปแล้วรีบเดินหนีไปขึ้นลิฟต์ทันที

“อ้าว หนีไปซะแล้ว...เฮ้อ....” หนุ่มมองตามด้วยสายตาเป็นห่วงก็ถอนหายใจออกมาแล้วบ่นไป

“ถ้าเป็นเจี๊ยบนะไม่ปล่อยให้ตัวเองมานั่งอกหักเสียใจหรอก เจอคนใหม่หล่อแซ่บขนาดนี้ จะจับรวบหัวรวบหางแล้วกินทั้งตัวไม่ให้เหลือซากเลย” เจี๊ยบพูดไปแบบอดไม่ได้

“น้องมันไม่ได้แรดแบบเธอไง จะให้มันเหมือนเธอได้ยังไงเล่า..พึ่งจะเลิกกับแฟนมามันก็คงจะยากทำใจแหละ ชีวิตของใครของมัน น้องเขาไม่สนใจก็เป็นเรื่องของเขา เราก็ทำได้แต่แนะนำเท่านั้น” หนุ่มบอกไป

“มันก็จริงค่ะพี่หนุ่ม...อยากจะกลับไปเป็นสาววัยเอ๊าะๆจังเลย จะได้ใช้ความสวยบริหารเสน่ห์ใส่คุณหยางอี้สักหน่อย ฮ่าๆ” เจี๊ยบพูดไป

“เฮ้อ...มันสายไปแล้วล่ะ แก่ขนาดนี้เขาไม่เอาแล้วล่ะ ไปๆ ไปทำงานต่อเลยไป..อย่ามาเพ้อเจ้อ” หนุ่มพูดไปก็ไล่เจี๊ยบไปทำงานต่อ แล้วเขาก็เดินแยกไปทำงานของเขา

“แรงอ่ะ” เจี๊ยบมองค้อนใส่หนุ่มในขณะที่เขาเดินออกไป จากนั้นเธอก็กลับไปทำงานของเธอต่อ

ห้องพักของลู่หยางอี้

“นี่คือห้องพักของแก ถูกใจไหมวะ ห้องนี้วิวสวยที่สุดของโรงแรมฉันเลยนะโว้ย” ชยุทพาเพื่อนเข้ามาแล้วเอ่ยถามทันที

“อืม ก็สวยดี...แล้วลินดาเขาพักอยู่ห้องไหน ใกล้ฉันหรือเปล่า” หยางอี้ถามเพื่อนอย่างอยากรู้

“ใจเย็นสิวะ...แกจะสนใจแค่เรื่องลินดาอย่างเดียวเลยหรือไงวะเนี่ย” ชยุทว่าเพื่อนไป

“ก็ฉันอยากได้เขา ฉันก็สนใจเรื่องเขาสิวะ แกอย่ามาลีลา บอกมาว่าลินดาเขาพักห้องไหน” หยางอี้ตอบไปก็ถามย้ำอีกครั้งด้วยเสียงเข้ม

“แกไม่บอกฉันก็รู้ว่าแกอยากได้เขาน่ะ เพราะสายตาแกมันชัดเจนซะขนาดนี้ ใครเขาก็มองออก แกมองเขาอย่างกับจะกลืนกินแบบนี้น่ะ...ลินดาเขาพักที่ห้องพักพนักงาน ไม่ได้ขึ้นมาพักบนนี้” ชยุทบอกไปตามตรง

“ทำไมแกให้เขาไปพักที่ห้องพักพนักงานวะ ฉันบอกแกให้เขามาพักใกล้ๆฉันไม่ใช่เหรอวะ ทำไมแกยังปล่อยให้ผู้หญิงของฉันไปอยู่ในที่ที่ลำบากแบบนั้นด้วยวะ” หยางอี้ว่าเพื่อนอย่างไม่พอใจ

“ยังไม่ทันได้เขาเลยนะโว้ย มาโมเมว่าเขาเป็นผู้หญิงของแกแล้วเหรอวะ” ชยุทได้ยินแบบนั้นก็ยิ้มมุมปากแล้วพูดไป

“หึ...ตอนนี้ไม่ได้แต่อีกไม่นานฉันได้แน่...แกก็รู้นิว่าอะไรที่ฉันอยากได้ ฉันก็ต้องได้...ดังนั้นลินดาไม่มีทางรอดน้ำมือของฉันไปได้หรอก เพราะฉะนั้นแกย้ายเขามาพักใกล้ๆฉันซะ ฉันไม่ต้องการให้เขาพักห้องพนักงานแคบๆของแก” หยางอี้บอกไป เพราะเขาไม่ชอบให้ผู้หญิงของเขาลำบาก

“ฉันก็อยากจะให้เขามาพักใกล้ๆแก แต่ว่าเขาปฏิเสธแกจะให้ฉันทำยังไงวะ เขาบอกว่ามันดูไม่ดีถ้าจะมาพักใกล้กับแก เขาเลยขอพักที่ห้องพักพนักงานแทน แต่แกไม่ต้องห่วงว่าเขาจะอยู่แบบลำบาก เพราะตอนนี้เขาเป็นผู้จัดการฝ่ายห้องพักแล้ว ฉันให้เขาพักห้องเดี่ยวแบบส่วนตัว ไม่ได้ลำบากแบบที่แกคิด แล้วแกก็สามารถเรียกใช้เขาได้ตลอดเวลาตามที่แกต้องการ ฉันบอกเขาไว้แล้ว” ชยุทบอกไปแบบอธิบาย

“อืม แบบนี้ก็ดีหน่อย...ต่อไปให้ลินดาเขามาดูแลฉันก็พอ แกก็ให้คนมาช่วยงานลินดาเขาละกัน ฉันไม่อยากให้เขาต้องเหนื่อย” หยางอี้บอกไป

“ถ้าแกจะสั่งขนาดนี้ก็ไม่มาเป็นเจ้าของโรงแรมแทนฉันเลยล่ะ” ชยุทพูดด้วยสีหน้าหมั่นไส้เพื่อนแบบสุดๆ

“อย่าบ่นสิวะ เพื่อนจะเอาเมียทั้งทีแกก็ต้องช่วยสนับสนุนหน่อยสิวะ...ทำให้แค่นี้จะเป็นอะไรไปล่ะ” หยางอี้พูดบอกไปแบบกวนๆ

“นี่แกจะเอาจริงๆใช่ไหมวะหยางอี้...” ชยุทถามเพื่อนด้วยสีหน้าจริงจัง

“ก็เออสิวะ ไม่งั้นฉันจลงทุนลงแรงทำเรื่องพวกนี้ไปทำไมวะ...รอแผลฉันดีขึ้นฉันเอาทำเมียแน่ แกคอยดูเถอะ” หยางอี้พูดไปแบบมาดมั่น

“เออ ไม่ต้องบอกฉันก็รู้...แกจ้องจะกินเขาซะขนาดนี้น่ะ...” ชยุทตอบเพื่อนไปแล้วยิ้มส่ายหน้าอย่างปลงๆ

“ก๊อกๆ...ขออนุญาตค่ะ..” ลินดาที่ตามขึ้นมาแล้วให้น้องๆในแผนกจัดเตรียมให้ห้องพักให้ลูกน้องของหยางอี้แล้ว เธอก็มาหาเขาที่ห้องพัก

“เดี๋ยวแกออกไปเลยนะ ฉันจะอยู่กับลินดาสองคน” หยางอี้บอกเพื่อนเขาไปทันทีที่ได้ยินลินดาเคาะประตู

“เออ ผู้หญิงมาปุ๊บก็ไล่เพื่อนปับเลยนะแกเนี่ย ฉันไม่อยู่เป็นก้างขวางคอแกหรอก...ฉันไปก็ได้โว้ย...” ชยุทพูดจบก็ลุกขึ้น เพราะมันพูดขนาดนี้แล้วเขาก็ต้องไปแล้วไหมล่ะ

“ขอบใจ ไว้ฉันจะโทรหาแกละกัน...” หยางอี้บอกเพื่อนเขาแล้วยิ้มให้

ชยุทก็มองค้อนๆใส่แล้วเขาก็เดินไปที่ประตูห้องแล้วเปิดออกทันที ก็เจอลินดายืนอยู่ที่หน้าประตูห้อง

“คุณมาก็ดี ผมต้องไปแล้ว ช่วยดูแลเพื่อนผมหน่อยนะ ถ้ามันต้องการอะไรก็จัดหาให้มันละกัน” ชยุทพูดบอกไปด้วยรอยยิ้ม

“ค่ะคุณชยุท...ไม่ต้องห่วงนะคะ ฉันจะดูแลเพื่อนคุณให้ดีค่ะ” ลินดาบอกไปแล้วยิ้มให้

แล้วชยุทก็เดินออกไปส่วนลินดาก็มองตามชยุทแล้วเธอก็มองเข้าไปในห้อง แล้วก็ถอนหายใจออกมาก่อนจะเดินเข้าไปแล้วปิดประตู จากนั้นก็เดินเข้าไปที่โถงนั่งเล่นในห้องที่มีที่นั่งรับแขกอยู่ เธอก็เห็นหยางอี้นั่งอยู่ก็เดินเข้าไป

“ห้องพักมีปัญหาอะไรไหมคะคุณหยางอี้ ต้องการอะไรเพิ่มเติมบอกฉันได้เลยนะคะ” ลินดาพูดกับเขาแล้วก้มหน้าลงตามมารยาทของพนักงานที่คุยกับลูกค้า

“ผมโอเคกับห้องนี้แล้ว ไม่ได้ต้องการอะไรแล้วล่ะ ผมต้องการแค่คุณเท่านั้น..” หยางอี้พูดบอกไปพร้อมกับสายตาที่มองเธออย่างหลงใหล