มาเฟียเถื่อนอ้อนรัก

ดูแลแบบใกล้ชิด

“คะ?...คุณพูดว่าต้องการแค่ฉันเหรอคะ” ลินดาได้ยินแบบนั้นก็ทำหน้าตกใจก่อนจะเอ่ยถามเขาแล้วมองเขาด้วยสีหน้าจดจ้อง

“อ่อ ผมหมายถึงต้องการให้คุณช่วยดูแลผมน่ะ คุณก็รู้ว่าผมถูกลอบทำร้ายมา เพราะฉะนั้นนอกจากคุณ..ผมก็ไม่ไว้ใจใครเลย ” หยางอี้บอกเธอไปด้วยรอยยิ้ม

“อ่อค่ะ..ไม่ต้องห่วงนะคะ หน้าที่ของฉันคือการดูแลคุณ ดังนั้นฉันจะดูแลคุณอย่างดีค่ะ...คุณสามารถเรียกใช้ฉันได้ตลอดเวลาเลยค่ะ” ลินดาบอกไป

“แล้วผมจะเรียกใช้คุณได้ยังไงล่ะ เราไม่ได้มีช่องทางการติดต่อกันเลยนะ...ผมขอแอดวีแชทคุณหน่อยได้ไหม...ผมจะได้เรียกคุณได้สะดวกหน่อย” หยางอี้บอกไป

“ได้สิคะ เดี๋ยวฉันหาคิวอาร์โค้ดแปปนะคะ พอดีฉันไม่ค่อยได้ใช้วีแขทเท่าไหร่น่ะค่ะ...” ลินดาบอกเขาแล้วเธอก็หยิบโทรศัพท์ออกมาแล้วเธอก็กดเข้าวีแชทแล้วหาคิวอาร์โค้ดให้เขาแอดเพื่อน

“เอาโทรศัพท์ของคุณมาสิ เดี๋ยวผมแอดเอง..” หยางอี้บอกไปพร้อมกับมือของเขาที่ยื่นไปรอรับโทรศัพท์จากเธอมา

“อ่อค่ะ...” ลินดาเงยหน้ามองสบตากับเขาก็พยักหน้าให้ แล้วเธอก็ยื่นโทรศัพท์ของเธอให้เขาไป เพราะมันดีกว่าเธอมานั่งหา เพราะเธอไม่ได้ใช้วีแชทเท่าไหร่ ดังนั้นเขาน่าจะคล่องกว่าเธอ

“พรึบ..คุณก็มีเพื่อนคุยในนี้เยอะเหมือนกันนิ...” หยางอี้ก็รับโทรศัพท์ของเธอมาก็เห็นว่าเธอมีข้อความคุยแชทกับเพื่อนคนจีนในนี้หลายคน

“ค่ะ เป็นเพื่อนที่ฉันรู้จักตอนที่ไปเรียนแลกเปลี่ยนที่จีนน่ะค่ะ นานๆฉันก็จะติดต่อคุยกับพวกเขาน่ะค่ะ แต่ก็ไม่ได้บ่อยอะไร...” ลินดาบอกไปตามตรง

“คุณคิดว่าภาษาของคุณอยู่ในระดับไหน พอใช้ ดี หรือว่าดีมาก..” หยางอี้พยักหน้าเข้าใจแล้วถามเธอ

“ก็อยู่ในระดับดีค่ะ พอคุยสื่อสารเข้าใจ เหมือนๆกับที่คุณพูดภาษาไทยได้นั่นแหละค่ะ” ลินดาบอกเขา

“อืม...งั้นก็แสดงว่าก็คงจะอยู่ในระดับที่ดีพอสมควร...คุณพูดได้ก็ดี...” หยางอี้พูดไปก็ยิ้มออกมา เพราะถ้าเขาพาเธอไปอยู่ที่จีนด้วย เธอจะได้ไม่ต้องบากกับเรื่องภาษา

จากนั้นหยางอี้ก็กดเข้าไปที่คิวอาร์โค้ดแอดเพื่อน เขาก็หยิบโทรศัพท์ของเขาขึ้นมาแล้วก็เลื่อนมากดสแกน แต่โทรศัพท์ของเธอก็มีสายโทรเข้ามาซะก่อน

“กริ้งๆ....กริ้งๆ....” หยางอี้มองภาพหน้าจอที่เป็นรูปคู่ของลินดาและผู้ชายคนหนึ่งก็รู้ทันทีว่าคือแฟนของเธอ เพราะข้อความที่โทรเข้าก็พิมพ์คำว่าเบบี้แล้วก็มีสติกเกอร์หัวใจสีชมพูซะขนาดนี้ หยางอี้เห็นแล้วก็รู้สึกหงุดหงิดใจมาก

“ใครโทรเข้ามาคะ ฉันขอดูหน่อย” ลินดาเอ่ยถามเขาแล้วเดินเข้าไปใกล้เขาเพื่อจะเอาโทรศัพท์มา

“รูปคู่หวานกันแบบนี้น่าจะแฟนคุณโทรมา...คุณรับสายเขาก่อนก็ได้..เอาไปสิ” หยางอี้ยื่นโทรศัพท์ให้เธอดูแล้วเขาก็เอ่ยถามไป เพราะเขาก็อยากรู้เหมือนกันว่าเธอจะรับสายไหม

“อ่อ ไม่ต้องรับก็ได้ค่ะ..ตุ๊ด....” ลินดาเห็นว่าเป็นบีมโทรเข้ามาเธอก็ยื่นมือไปแล้วเลื่อนกดตัดสายทิ้งทันที เพราะเธอไม่ได้อยากจะรับสายของเขา

“โอ้...ตัดสายแบบนี้เลยเหรอคุณ แบบนี้แฟนคุณเขาจะน้อยใจเอานะเนี่ย” หยางอี้เห็นเธอทำแบบนี้ก็ยิ้มออกมาแบบชอบใจ ก่อนจะพูดกับเธอ

“เขาจะคิดยังไงก็ช่างเขาเถอะค่ะ คุณรีบแอดเพื่อนเถอะค่ะ” ลินดาบอกเขาด้วยสีหน้าตึงๆ

“โอเค....กริ้งๆ...กริ้งๆ....เขาโทรมาอีกแล้ว ผมว่าคุณรับสายเขาก่อนเถอะ เขาจะได้เลิกโทรสักที” หยางอี้ตอบรับยังไม่ทันจบเลย แฟนเก่าของเธอก็โทรเข้ามาอีก เขาก็ถามแบบลองใจเธอ

“คุณกดวางสายไปก่อนเลยค่ะ เดี๋ยวฉันค่อยโทรกลับไปหาเขาก็ได้ค่ะ ตุ๊ด...รีบแอดเพื่อนเถอะค่ะ” ลินดากดวางสายอีกครั้งแล้วบอกหยางอี้ให้รีบอดเพื่อน

“โอเคๆ หวังว่าคราวนี้แฟนคุณจะไม่โทรมาอีกนะ....กริ้งๆ...นั่น ผมว่ายังไม่ทันขาดคำเลยนะเนี่ย แฟนคุณโทรจิกขนาดนี้ รับสายเขาเถอะ” หยางอี้พูดไปก็มองเธอด้วยรอยยิ้ม

“งั้นขออนุญาตินะคะ...พรึบ...” ลินดาถอนหายใจออกมาแบบเหนื่อยใจ ก่อนจะบอกเขาแล้วเธอก็รับโทรศัพท์ของเธอมา แล้วเดินเลี่ยงไปไกลจากหยางอี้เพื่อมารยาท

หยางอี้ก็มองตามเธอแบบจดจ้อง เพราะตอนนี้เธอเลิกกับแฟนของเธอแล้ว ดังนั้นเขาจึงอยากรู้ว่าตอนนี้เธอรู้สึกยังไงกับแฟนของเธอ

“ฮัลโหล....ตอนนี้หนูทำงานอยู่ค่ะ อย่าโทรมาอีกนะคะพี่บีม” ลินดาบอกบีมไปด้วยเสียงเข้ม แต่เธอก็พยายามที่จะเบาเสียง

“อย่าโกหกพี่เลยลินดา วันนี้เราหยุดไม่ใช่เหรอ กลับมาคุยกันเถอะนะ พี่ไม่อยากให้เราเลิกกันแบบนี้เลย...เราอยู่ที่ไหนพี่จะไปรับ..” บีมพูดไปแบบไม่ต้องการเลิกกับเธอ

“พี่บีมไม่ต้องมารับหนูหรอกค่ะ หนูไม่มีอะไรจะคุยกับพี่บีมอีกแล้ว...แค่นี้นะคะ หนูกำลังทำงานอยู่ อย่าโทรมาอีกนะคะ” ลินดาพูดจบก็กดวางสายไปทันทีแล้วเธอก็ถอนหายใจออกมาด้วยสีหน้าเศร้าๆ

“ทะเลาะกับแฟนงั้นเหรอ...มีปัญหาอะไรกันล่ะ” หยางอี้เห็นเธอพูดแบบนั้นก็ยิ้มออกมา ก่อนจะเอ่ยถามไป

“มันเป็นเรื่องส่วนตัวของฉันน่ะค่ะ คุณอย่าสนใจเลยค่ะ คุณจะแอดเพื่อนฉันไม่ใช่เหรอคะ รีบแอดเถอะค่ะ” ลินดาบอกเขาก็ยื่นโทรศัพท์ให้เขาสแกน เพราะเขาเข้าหน้าคิวอาร์โค้ดทิ้งไว้พอดี

“อืม...ผมก็ไม่ได้อยากจะสนใจหรอก แต่ผมเห็นตาคุณมันบวมแดง แล้วบวกกับที่คุณพูดกับแฟนเมื่อกี้ ผมคิดว่าคุณน่าจะกำลังมีปัญหา...มีอะไรไม่สบายใจก็เล่าให้ผมฟังได้นะ เผื่อผมจะช่วยอะไรคุณได้” หยางอี้บอกไปแบบหวังดีประสงค์ร้าย ก่อนจะเอาโทรศัพท์สแกนแอดเพื่อนของเธอ

“คุณช่วยอะไรฉันไม่ได้หรอกค่ะ...เรื่องนี้เป็นปัญหาของฉัน ฉันจัดการเองได้ค่ะ ตอนนี้เราก็เป็นเพื่อนกันในแชทแล้ว คุณจะเรียกใช้อะไรก็สามารถเรียกฉันได้ตลอดเลยนะคะ” ลินดาบอกไปก็เปลี่ยนหัวข้อพูดคุยทันที

“โอเค...งั้นคุณช่วยเช็ดตัวให้ผมหน่อย เพราะตอนนี้แผลของผมยังโดนน้ำไม่ได้ แล้วผมก็ทำเองไม่ค่อยถนัด คุณทำให้ผมหน่อยละกัน” หยางอี้พูดไปแบบเริ่มเกมรุกของเขาทันที

“คะ?...เช็ดตัวให้คุณเหรอคะ ฉันว่าไม่ดีมั้งคะ คุณมีลูกน้องผู้ชายตั้งเยอะแยะนิคะ ฉันว่าให้พวกเขามาเช็ดตัวให้คุณจะดีกว่านะคะ” ลินดาพูดไปแบบปฏิเสธแบบอ้อมๆ

“พวกมันมือหนักจะตายไป ผมไม่ให้พวกมันมาเช็ดตัวผมหรอก ผมชอบมือผู้หญิงมากกว่ามันเบากว่ากันเยอะ คุณมีหน้าที่ดูแลผมไม่ใช่เหรอ ถ้าเรื่องแค่นี้ทำไม่ได้ผมคงต้องบอกชยุทมันแล้วล่ะ ว่าพนักงานของมันไม่ได้เรื่องเลย” หยางอี้พูดบอกไปแบบขู่ๆเธอ

“อย่านะคะ...ฉันรับปากที่จะดูแลคุณแล้ว ฉันทำก็ได้ค่ะ...คุณรอตรงนี้ก่อนนะคะ ฉันจะไปเอาผ้าชุบน้ำมาเช็ดตัวให้ค่ะ...” ลินดารีบห้ามเขาทันที เพราะเธอรับปากแล้วเธอก็ต้องทำให้ได้ จะให้เจ้านายมาเสียหน้าเพราะตัวเองได้ยังไงกันล่ะ เช็ดตัวแค่นี้เองมันจะไปยากอะไร

จากนั้นเธอก็เดินไปหยิบชามที่ห้องครัวเล็กๆในห้องมา แล้วเธอก็มองหาผ้าสะอาดไม่มี เธอจึงรีบเดินไปในห้องนอนของเขาแล้วตรงไปเข้าห้องน้ำทันที

“หึ...น่ารักอะไรขนาดนี้วะเนี่ย...” หยางอี้มองตามไปแล้วคิดในใจอย่างอดไม่ได้ เพราะคำพูดและการกระทำของเธอมันน่ารักสำหรับเขา

“รอแผลผมดีขึ้นอีกหน่อย ผมจะทำให้คุณเป็นผู้หญิงของผมลินดา...” หยางอี้พูดไปด้วยสีหน้าร้ายๆ เพราะใจอยากจะครอบครองเธอใจแทบขาด แต่ว่าแผลที่ถูกยิงที่หน้าท้องยังไม่หายดี เขาจึงต้องรออีกสักหน่อยถึงจะสามารถทำอะไรๆสนุกๆกับเธอได้

ด้านลินดาพอเข้าไปในห้องน้ำแล้วก็มองตัวเองในกระจกแล้วถอนหายใจออกมา

“ทำไมฉันต้องมาดูแลคุณด้วยนะ ขนาดพี่บีมคบกับฉันมาตั้งนานฉันยังไม่เคยเช็ดตัวให้เขาเลย...เฮ้อ...คนรวยนี่เอาใจยากจริงๆ...ขอให้คุณรีบๆหายแล้วรีบกลับทีเถอะ ฉันจะได้หมดหน้าที่สักที” ลินดาไปก็เอาผ้ามาชุบน้ำแล้วใส่ชามไว้สองผืน ก่อนจะเติมน้ำลงไปเล็กน้อย แล้วเธอก็เดินกลับออกไป

“คุณถอดเสื้อทำไมคะ...” ลินดามองแบบตกใจ เมื่อเห็นเขาถอดเสื้อออกต่อหน้าต่อตา แถมหุ่นเขาก็ยังเต็มไปด้วยมัดกร้าม มองตรงไหนก็ขาวก็แน่นไปหมด

“อ่าว...ผมจะเช็ดตัวผมก็ต้องถอดเสื้อผ้าออกสิคุณ หรือคุณจะเช็ดตัวให้ผมทั้งที่ผมใส่เสื้อผ้าหึ...ที่ไหนเขาทำกันล่ะ...แล้วนี่คุณมองจ้องอะไรผมขนาดนี้หึ...หุ่นผมแซ่บล่ะสิ...” หยางอี้เห็นสีหน้าของเธอแล้วก็ยิ้มออกมา ก่อนจะพูดบอกไป

“ใครมองจ้องคุณกัน..ฉันเปล่านะคะ หุ่นคุณก็งั้นๆแหละค่ะ ไม่ได้แซ่บอะไรสักหน่อยก็ดูธรรมดาเหมือนคนทั่วไป...คุณนี่ก็หลงตัวเองเหมือนกันนะคะเนี่ย” ลินดากลืนน้ำลายลงคอแล้วตอบไปแบบไม่ยอมรับว่าหุ่นเขามันแซ่บจริงๆ

“คนอื่นเขาคิดว่าหุ่นผมแซ่บทั้งนั้น มีแค่คุณนี่แหละที่บอกว่ามันธรรมดาน่ะ...หรือว่าแฟนคุณดูดีกว่าผมงั้นเหรอ” หยางอี้เอ่ยถามเธอด้วยรอยยิ้มมุมปาก

“ในสายตาของฉัน แฟนฉันก็ต้องดูดีดูแซ่บกว่าผู้ชายคนอื่นอยู่แล้วล่ะค่ะ...” ลินดาตอบเขาไปแบบอดไม่ได้ แล้วเธอก็นึกได้ว่าตอนนี้เธอกับเขาเลิกกันไปแล้ว เธอก็ทำหน้าเศร้าออกมา

หยางอี้ได้ยินแบบนั้นก็หรี่สายตามองเธอ นี่ขนาดโดนมันนอกจากแล้วเลิกกับมันแล้ว ยังจะมีใจไปคิดถึงมันแบบนี้อีกนะ หยางอี้แอบต่อว่าเธอในใจ

“คุณนี่รักแฟนจังเลยนะ อยู่กับผู้ชายคนอื่นแต่ก็ยังชมแฟนของตัวเอง ผู้ชายคนนี้เป็นคนที่โชคดีจริงๆเลยที่มีแฟนแบบคุณน่ะ...คุณดีขนาดนี้เขาคงรักคุณมากๆเหมือนกัน...” หยางอี้พูดตอกน้ำเธอด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์

“อย่าพูดถึงเขาเลยค่ะ ฉันเช็ดตัวให้คุณดีกว่าค่ะ...” ลินดาบอกไป เพราะเขาก็เป็นแค่คนนอก เธอไม่อยากให้เขารู้ว่าเธอเลิกกับแฟนแล้ว เพราะเขามีท่าทีสนใจเธอแบบนี้ เธอไม่อยากจะเปิดโอกาสให้เขา และไม่ต้องการเป็นของเล่นของเขาเช่นกัน

“อืม...เอาสิ...มานั่งใกล้ๆผมสิ คุณจะได้เช็ดสะดวกๆ” หยางอี้บอกเธอแล้วเอามือตบที่นั่งข้างๆ

“ค่ะ...” ลินดาพยักหน้าแล้วเธอก็เข้าไปนั่งข้างๆเข้า แล้วเอาชามวางไว้ เธอก็หยิบผ้ามาแล้วหันไปมองเขา เธอก็ทำหน้าตกใจเมื่อเขาห่างเธอแค่นิดเดียวเอง

“อ่อ ขอโทษค่ะ ฉันไม่ได้ตั้งใจจะนั่งใกล้คุณแบบนี้...” ลินดารีบขยับตัวถอยออกมาแล้วอธิบายให้เขาเข้าใจ

“ไม่เป็นไร ต่อให้คุณจะนั่งบนตักของผม ผมไม่ถือ...” หยางอี้ตอบเธอแล้วยิ้มให้ไป

“ฉันคงไม่กล้าขนาดนั้นหรอกค่ะ......” ลินดามองค้อนใส่เขาแล้วก็พยายามระงับอารมณ์ของตัวเอง ก่อนจะมองร่างกายของเขาที่ตอนนี้มีผ้าสีขาวๆพันเอวปิดแผลเอาไว้

“อืม...เช็ดสิ...เอาแต่มองแบบนี้เมื่อไหร่จะเสร็จหึ” หยางอี้มองสายตาของเธอก็ก้มมองที่แผลของเขา

“ค่ะ...ขออนุญาตนะคะ...” ลินดาละสายตามามองสบตากับเขา แล้วเธอก็หยิบผ้าไปถูที่แขนของเขา เธอก็มองด้วยใจที่เต้นรัว เพราะมือของเธอที่จับแขนของเขาอยู่ มันรับรู้ถึงความแน่นของกล้ามแขนของเขา ลินดาก็จับแขนเขายกแล้วเช็ดถูกให้เขาอ่อนโยน