มาเฟียเถื่อนอ้อนรัก

เราเลิกกันแล้ว

ลู่หยางอี้ก็มองลินดาด้วยสายตาที่หลงใหล ยิ่งใกล้กับเธอแบบนี้มันก็ยิ่งทำให้เขาได้เห็นหน้าสวยๆของเธอแบบชัดเจน ยิ่งมองเธอก็ยิ่งสวย ดูสิ ริมฝีปากที่อวบอิ่มของเธอมันโคตรน่าจูบเลย หยางอี้คิดในใจ

“คุณสวยดีนะ...ยิ่งอยู่ใกล้ผมก็รู้สึกว่าคุณมีเสน่ห์น่าดึงดูดเอามากๆ” หยางอี้บอกไปก็มองเธอด้วยสายตาแพรวพราว

“ขอบคุณที่ชมนะคะ แต่ว่าฉันมีแฟนแล้วค่ะ” ลินดาได้ยินก็เงยหน้ามามองเขาก็เจอสายตาที่กรุ้มกริ่มของเขามองมาก็รู้สึกใจหายวาบ เธอก็พยายามตั้งสติแล้วพูดบอกเขาไป

“หึ...ทำไมล่ะ เพราะคุณมีแฟนแล้ว ผมจะพูดชมคุณแบบนี้ไม่ได้เลยเหรอ..” หยางอี้ยิ้มมุมปากก็เอ่ยถามเธอไป เธอเลิกกับไอ้หน้าอ่อนนั่นแล้วนิ ยังจะมาพูดว่ามีแฟนอีก นี่คิดจะไปคืนดีกับมันอยู่งั้นเหรอ

“คุณชอบชมผู้หญิงที่มีแฟนแล้วเหรอคะคุณหยางอี้” ลินดาถามเขากลับด้วยสีหน้าจดจ้อง

“ก็ไม่หรอก ผมก็พึ่งจะชมผู้หญิงว่าสวยก็คุณคนแรกนี่แหละ...น่าเสียดายที่คุณดันมีแฟนแล้ว ไม่งั้นผมก็คงจะจีบคุณแล้วล่ะ...” หยางอี้บอกไปแล้วใช้สายตามองเธออย่างเจ้าเล่ห์

ลินดาที่กำลังเช็ดแขนให้เขาก็ถึงกับชะงักเลยกับคำพูดของเขา เธอก็เงยหน้าขึ้นมามองเขาแบบตกใจ เพราะเธอรู้ว่าเขาสนใจเธอ แต่ไม่คิดว่าเขาจะรุกเธอแบบนี้

“คุณอย่าพูดล้อเล่นแบบนี้สิคะคุณหยางอี้...” ลินดาก็พูดแก้ไปแบบคิดว่าเขาน่าจะพูดเล่นๆกับเธอ

“ผมสนใจคุณนะลินดา...ผมรู้ว่าตอนนี้คุณกำลังทะเลาะกับแฟนของคุณอยู่ คุณถึงได้ร้องไห้เสียใจจนตาบวมแบบนี้ ถ้าเขาไม่ดีคุณก็เลิกกับเขาเถอะ แล้วมาคบกับผม...” หยางอี้บอกเธอด้วยสีหน้าจริงจัง

“คุณบอกให้ฉันเลิกกับแฟนแล้วมาคบกับคุณงั้นเหรอคะ...คุณพูดอะไรของคุณน่ะคุณหยางอี้” ลินดามองเขาแบบอึ้งแล้วอึ้งอีก นี่เขาไปเอาความใจกล้ามาจากไหนถึงได้พูดกับเธอแบบนี้เนี่ย

“ผมก็แค่เสนอสิ่งดีๆให้คุณก็เท่านั้น ผมมั่นใจว่าผมดูแลคุณได้ดีกว่าแฟนคุณแน่นอน...ถ้าคุณสนใจอยากจะมาเป็นผู้หญิงของผม คุณสามารถบอกผมได้ตลอด...” หยางอี้บอกเธอไปแล้วยิ้มมุมปาก

“ฉันไม่สนใจค่ะ ต่อให้ฉันจะมีแฟนหรือไม่มีแฟน ฉันก็ไม่สนใจคุณหรอกค่ะ คุณไม่ใช่สเปคของฉัน ฉันไม่ได้ชอบแบบคุณ..” ลินดามองเขาก็รู้สึกโมโหมากที่เขาพูดกับเธอแบบนี้ เธอจึงตอกกลับเขาไปแบบอดไม่ได้ ทั้งที่เขาน่ะหล่อแซ่บตรงสเปคของเธอ แต่เขาก็อันตรายเกินไป เธอก็ควรจะอยู่ให้ห่างเขาจะดีที่สุด

“แบบผมมันยังไงเหรอ...ผมไม่ดีตรงไหน” หยางอี้ถามเธอแบบแปลกใจ เพราะเขาก็ไม่ได้หน้าตาแย่สักหน่อย ยังไม่ใช่สเปคของเธออีกเหรอ

“ก็ตรงที่คุณเป็นมาเฟียไงคะ ชีวิตของคุณมีแต่อันตรายรอบตัว ใครเป็นผู้หญิงของคุณก็เหมือนเอาชีวิตของตัวเองไปเสี่ยงล่ะคะ” ลินดาบอกเขา

“ผมไม่ใช่มาเฟีย ผมเป็นแค่นักธุรกิจคนหนึ่งเท่านั้น ชีวิตผมมีอันตรายรอบตัวก็จริง แต่ผมสามารถปกป้องและดูแลผู้หญิงของผมให้ปลอดภัยได้...ผู้หญิงของผมใครก็ห้ามแตะ” หยางอี้พูดบอกเธอด้วยสีหน้าจริงจัง

“คุณก็ไปหาผู้หญิงที่เขาอยากจะเป็นผู้หญิงของคุณก็แล้วกันค่ะ อย่ามายุ่งกับฉันเลย ฉัน...ฉันรักแฟนของฉันค่ะ” ลินดาบอกไปแบบนั้นเพื่อให้เขาเลิกสนใจเธอ

“หึ...ผมชอบผู้หญิงที่ซื่อสัตย์ในความรักแบบคุณจริงๆ...ในเมื่อคุณรักแฟนคุณมาก ผมก็จะไม่ยุ่งกับคุณ คุณสบายใจเถอะ ผมไม่ใช่คนพูดไม่รู้เรื่อง” หยางอี้ได้ยินแบบนั้นก็ทำหน้ายิ้มมุมออกมาแบบร้ายๆ เพราะเธอพูดแบบนี้แสดงว่าเธอยังมีเยื้อใยกับแฟนของเธออยู่ ดูท่าว่าเขาจะต้องตัดเยื้อใยของเธอที่มีต่อไอ้แฟนหมอคนนี้แล้วล่ะ

“ขอบคุณค่ะคุณหยางอี้...” ลินดาบอกเขาไปแบบโล่งใจ เพราะเธอต้องดูแลเขาอีกนาน หากเขาเล่นหูเล่นตาคอยจีบเธอแบบนี้ มันก็จะยิ่งทำให้เธอรู้หวั่นไหว ดังนั้นเธอตัดไฟตั้งแต่ต้นลมแบบนี้ดีแล้ว ยังไงเธอกับเขาก็ไม่เหมาะสมกันหรอก

จากนั้นลินดาก็เช็ดตัวให้เขาต่อจนเสร็จ หยางอี้เห็นว่าเธอมีท่าทีไม่สนใจเขาแบบชัดเจนก็ทำหน้าตึงๆออกไป เพื่อรักษาระยะห่างกับเธอ เพราะนี่พึ่งจะวันแรกเอง เขาไม่รีบ เธอพึ่งจะเลิกกับแฟนของเธอวันนี้ เธอจะมีใจหาคนใหม่ทันทีก็ไม่ใช่ ดังนั้นเขาจะค่อยๆใช้ความใกล้ชิดเข้าหาเธอ

“ฉันเช็ดตัวให้คุณเสร็จแล้ว ฉันขอตัวก่อนนะคะ พอดีฉันพึ่งย้ายเข้ามาพักที่ห้องพนักงานน่ะค่ะ ฉันอยากจะไปจัดของหน่อยน่ะค่ะ ถ้าคุณมีอะไรเรียกใช้ฉันก็ส่งข้อความหาฉันได้เลยนะคะ” ลินดาบอกไป

“เดี๋ยวก่อน....ผมอยากให้คุณอยู่ทานข้าวเป็นเพื่อนผมหน่อย...ทานเสร็จแล้วผมจะให้คุณไปพัก คืนนี้ผมคงไม่มีอะไรเรียกใช้คุณแล้วล่ะ” หยางอี้บอกไป

“แต่ฉันยังไม่หิวค่ะ คุณทานกับลูกน้องของคุณดีกว่านะคะ” ลินดาปฎิเสธไปทันที เพราะเธอไม่อยากจะกินอะไรเลย เธออยากจะกลับไปนอนพักคนเดียวเงียบๆมากกว่า

“ชยุทมันให้คุณมาดูแลผมไม่ใช่เหรอ ดังนั้นผมต้องการอะไรคุณก็ควรจะทำตามไม่ใช่เหรอ” หยางอี้ถามเธอ

“ใช่ค่ะ...” ลินดาพยักหน้าตอบเขา

“งั้นผมต้องการให้คุณทานข้าวเป็นเพื่อนผม นี่ก็ค่ำแล้วคุณไม่หิวคุณก็ต้องกิน นิดๆหน่อยก็ยังดี...ผมให้ลูกน้องสั่งอาหารมาแล้ว อยู่ทานด้วยกันนี่แหละ” หยางอี้บอกเธอเสียงเข้ม

“เฮ้อ...ก็ได้ค่ะ...” หลินดาโดนเขาสั่งแบบนั้นก็จำต้องยอม

หยางอี้ยิ้มออกไปแบบพอใจเมื่อเธอตอบรับแล้ว เขาก็หยิบโทรศัพท์ออกมาแล้วพิมพ์ข้อความไปหาซูหานลูกน้องคนสนิทของเขา

“สั่งผู้หญิงคนนั้นให้ตามติดแฟนของลินดาต่อไป ฉันต้องการให้ลินดาเลิกกับผู้ชายคนนี้แบบเด็ดขาด และฉันต้องการด่วนที่สุด” หยางอี้พิมพ์บอกไปก็แลมองลินดาที่ลุกเอาชามและผ้าไปซัก

“ได้ครับนาย ผมจะจัดการให้ครับ” ซูหานตอบกลับมาอย่างรวดเร็ว

“ผมทำถึงขนาดนี้แล้ว ดูสิว่าคุณจะอยากกลับไปหามันอีกไหม” หยางอี้ก็ปิดหน้าจอโทรศัพท์ของเขาแล้วเขาก็ยิ้มมุมปากออกมาแบบร้ายๆ

จากนั้นไม่นานอาหารของทานโรงแรมก็ถูกส่งขึ้นมาโดยมีลูกน้องของหยางอี้นำเข้ามาให้แล้วจัดเตรียมทุกอย่าง พอเสร็จอย่างอี้ก็รีบไล่ออกไปจนลินดาเดินออกมาจากห้อง อาหารก็มาพร้อมแล้ว ทำให้หยางอี้ชวนเธอมานั่งทานด้วยกัน แต่เธอก็เหมือนจะไม่อยากทานอะไรเลย จนเขาต้องบังคับเธอ ทำให้เธอจำต้องทานข้าวเป็นเพื่อนเขาไปนิดหน่อย ก่อนจะกลับลงมาที่ล็อบบี้ข้างล่าง

“จัดการเรียบร้อยแล้วเหรอคะพี่ลินดา...เป็นไงบ้างอ่ะคะ ฝ้ายได้ยินมาว่าเพื่อนคุณชยุทคนนี้หล่อมากเลยเหรอคะ” ฝ้ายเห็นลินดาก็รีบเข้าไปหาแล้วถามอย่างอยากรู้เลย

“อืม..ก็หล่ออยู่นะ...พอจะไปวัดไปวาได้” ลินดาบอกไปแล้วหยิบเอกสารมาเชคดูแบบไม่สนใจ

“แต่พี่เจี๊ยบบอกว่าหล่ออย่างกับนายแบบเลยนะคะ หล่อแบบพอไปวัดไปวาของพี่ลินดานี่สรุปเขาหล่อจริงๆไหมคะเนี่ย” นิกพูดเสริมไป

“พวกเราอยากรู้ว่าเขาหล่อแค่ไหนพรุ่งนี้ก็ไปดูเอาเองละกัน...อ่ะ พี่เซ็นเอกสารอนุมัติให้แล้ว...เดี๋ยวพี่ไปพักก่อนนะ..มีอะไรก็ไลน์มาบอกละกัน” ลินดาพูดไปก็ยื่นเอกสารให้สองสาวไป

“จะรีบไปไหนล่ะคะพี่ลินดา เรื่องพี่กับพี่หมอบีมพวกเรายังไม่รู้เรื่องเลยนะคะ เล่าให้ฟังหน่อยสิคะว่ามันเกิดอะไรขึ้น ทำไมพี่ถึงเลิกกับพี่หมอบีมได้ล่ะคะ” ฝ้ายรับเอกสารแล้วเข้าไปกอดแขนลินดาไว้แล้วเอ่ยถามทันที

“เฮ้อ...ไว้พรุ่งนี้พี่ค่อยเล่าให้ฟังละกันนะ วันนี้พี่เหนื่อยแล้ว พี่ไม่อยากจะพูดเรื่องพวกนี้แล้ว” ลินดาบอกไปตามตรง

“อ่อ ถ้าพี่ลินดาไม่อยากจะพูดก็ไม่เป็นไรค่ะ พวกเราเข้าใจ...แต่พี่ลินดารู้เอาไว้นะคะว่าเราสองคนเป็นกำลังใจให้พี่ลินดาเสมอค่ะ..และพวกเราจะอยู่เคียงข้างพี่เองค่ะ” นิกเข้าไปกอดแขนลินดาอีกข้างแล้วพูดบอกไปแบบให้กำลังใจ

“ขอบใจเราสองคนมากเลยนะ ไว้พี่ทำใจได้แล้วเราหาเวลาไปดื่มกัน พี่อยากจะไปปลดปล่อยสักหน่อย...” ลินดาขอบคุณทั้งสองพร้อมกับนัดแนะไปดื่มด้วยกัน

“ได้เลยค่ะ พี่ลินดาพร้อมเมื่อไหร่บอกพวกเราได้เลยค่ะ เราสองคนพร้อมเสมอค่ะ” ฝ้ายตอบรับทันที

“ใช่ค่ะ พวกเราจะพาพี่ไประบายอารมณ์เองค่ะ” นิกพูดเสริมไปอีกคน

“โอเค ขอบใจเราสองคนมากเลย งั้นไว้เจอกันพรุ่งนี้นะ พี่ขอไปพักก่อน..วันนี้เหนื่อยไม่ไหวแล้วจริงๆ” ลินดาบอกไปแล้วสองสาวก็ถอนมือที่กอดแขนของเธออก เธอก็ฝืนยิ้มให้ทั้งสองอย่างเอ็นดู

“ค่ะ งั้นพี่ลินดาไปพักผ่อนเถอะค่ะ พวกเราไม่กวนแล้วค่ะ..ฝันดีนะคะพี่ลิน..” ฝ้ายมองลินด้าแล้วบอกด้วยรอยยิ้ม ก่อนจะพากันเดินออกไปเพราะพวกเธอเลิกงานแล้ว

“อืม...ฝันดีนะ...” ลินดาก็มองสาวแล้วแล้วยกมือบ้ายบาย แล้วเธอก็ถอนหายใจออกมา เพราะปกติเธอเลิกกงานแล้วต้องกลับบ้าน แต่ครั้งนี้เธอไม่มีที่ให้กลับแล้ว แต่ก็ยังโชคดีที่โรงแรมมีห้องพักสำหรับพนักงานให้ เธอจึงมีที่ซุกหัวนอน ดูท่าว่าเธอจะต้องรีบหาที่อยู่ใหม่ให้เร็วที่สุดแล้วล่ะ ถ้าเสร็จงานดูแลลู่หยางอี้แล้ว เธอก็ไม่มีเหตุผลที่จะต้องนอนพักที่โรงแรมอีก ดังนั้นเธอต้องหาที่อยู่ใหม่ให้ตัวเอง

“ลินดา...” บีมเดินเข้ามาแล้วเห้นลินดายยืนอยู่ เขาก็รีบร้องเรียกเธอทันที ก่อนจะรีบเดินเข้าไปหาเธอ

“พี่บีม...” ลินดาหันไปมองแบบตกใจที่เขามาหาเธอที่นี่

“พี่มาทำไมคะ...” ลินดาเอ่ยถามเขาด้วยสีหน้าตึงๆ

“พี่ก็มารับเรากลับบ้านไง...เรากลับไปคุยกันที่บ้านนะลินดา” บีมบอกเธอแล้วมองเธอแบบขอร้อง

“เราเลิกกันแล้วนะคะพี่บีม เราสองคนไม่มีอะไรต้องคุยกันอีกแล้วค่ะ พี่กลับไปเถอะค่ะ...” ลินดาบอกไปด้วยเสียงเข้ม