มาเฟียเถื่อนอ้อนรัก

ตามมาง้อ

“พี่ขอโทษลินดา...เราจะให้โอกาสพี่ไม่ได้เลยเหรอ พวกเราคบกันมาตั้งห้าปีนะลินดา เราจะปล่อยให้ความรักของพวกเรามันจบลงแบบนี้จริงๆเหรอ” บีมเข้าไปจับมือของเธอแล้วพูดบอกไป

“แล้วมันจบเพราะใครล่ะคะ ถ้าพี่บีมไม่นอกใจหนูไปเอากับนักศึกษาฝึกงาน ความรักที่เราสองคนพยายามก่อมันขึ้นมา มันจะพังลงงั้นเหรอคะ เวลาห้าปีที่เราคบกันมันกลายเป็นแค่ความทรงจำไปแล้วค่ะพี่บีม” ลินดาบอกเขาด้วยสีหน้าเศร้า แล้วน้ำตาของเธอก็ไหลออกมาอย่างห้ามไม่ได้ ลินดาก็ยกมือมาเช็ดมันออก

“พี่ผิดไปแล้วลินดา พี่สัญญาว่าพี่จะไม่นอกใจเราอีก เราให้โอกาสพี่เถอะนะ พี่ไม่อยากจะเสียเราไปแบบนี้ เรากลับมาเริ่มต้นกันใหม่นะลินดา...พี่ขอร้อง...ให้โอกาสพี่สักครั้งนะ” บีมพูดบอกไปแบบขอร้อง

“ถ้าพี่ทำผิดเรื่องอื่นหนูก็คงจะพาให้อภัยและเริ่มใหม่กับพี่บีมได้ แต่ว่าเรื่องนอกใจหนูทำไม่ได้ค่ะ ต่อให้เรากลับไปคืนดีกัน มันก็มีแต่ความหวาดระแวงค่ะ เพราะหนูคงมองพี่แบบเดิมไม่ได้แล้ว จบกันแค่นี้เถอะค่ะ พี่ก็ไปมีความสุขกับผู้หญิงคนนั้นให้เต็มที่เลยค่ะ...” ลินดาพูดจบก็มองหน้าเขา ก่อนจะหันหลังทั้งน้ำตา แล้วเธอก็รีบเดินเข้าไปด้านหลัง

“ลินดา....” บีมก็มองตามเธอไปด้วยใจที่เศร้าหมอง เพราะความผิดของเขาครั้งนี้มันร้ายแรงจริงๆ และมันก็จริงแบบที่เธอพูดว่าเธอไม่สามารถมองเขาแบบเดิมได้แล้ว เพราะเขาทำให้เธอเสียใจไปแล้ว บีมก็ก้มหน้าลงอย่างรู้สึกผิด แต่เขาไม่ยอมแพ้แค่นี้หรอก ยังไงเขาก็จะง้อขอคืนดีกับเธอให้ได้

โรงพยาบาลที่บีมทำงานอยู่...สี่ทุ่ม...

พอลินดาขอของออกไปจากบ้านมันก็ทำให้บีมรู้สึกเสียใจมากที่เขาทำให้ความรักดีๆของเขาและเธอพังลง เพียงเพราะอารมณ์ชั่ววูบของเขาที่เผลอตัวไปมีอะไรกับนักศึกษาฝึกงานที่ตัวเองดูแลอยู่ ถ้าเขาหักห้ามใจตัวเองสักนิด ความรักของเขาและลินดาก็คงไม่พังลงแบบนี้ บีมก็พยายามพาตัวเองมาทำงานด้วยใจที่ห่อเหี่ยว เพราะเขาเข้าเวรแทนเพื่อนจึงไม่สามารถลาหยุดได้

“อาจารย์คะ...โอเคไหมคะ...” พลอยที่มาเข้าเวรก็มายืนรอเพื่อเจอบีม เธอก็มองสบตากับเขาก็เห็นว่าสีหน้าของเขาดูไม่ดีเอาซะเลย

“ผมเลิกกับแฟน ผมควรจะพูดคำว่าโอเคงั้นเหรอ...ผมว่าเราควรจะจบกันแค่นี้พลอย” บีมมองหน้าพลอยแล้วก็รู้สึกผิดกับลินดา เขาจึงบอกตัดสัมพันธ์กับเธอไป

“ไม่นะคะอาจารย์....ทำไมเราสองคนต้องจบกันด้วยคะ ในเมื่อตอนนี้อาจารย์ก็เลิกกับแฟนแล้วนิคะ เรามาคบกันต่อไม่ได้เหรอคะ ตอนนี้มันก็ไม่ผิดอะไรแล้วนิคะ” พลอยเข้าไปจับแขนของเขาแล้วพูดไปแบบไม่ยอม เธอลงทุนลงแรงมาขนาดนี้แล้ว เธอจะไม่ยอมเสียเขาไปแน่ๆ

“ไม่ผิดงั้นเหรอ... มันผิดตั้งแต่ที่เรามีอะไรกันแล้วพลอย...เรื่องของเรามันไม่ควรจะเกิดขึ้นตั้งแต่แรก แค่ผมเห็นหน้าคุณผมก็รู้สึกผิดกับแฟนของผม ผมคบกับคุณต่อไม่ได้พลอย ผมไม่ได้รักคุณ...ผมรักลินดา...” บีมบอกไปด้วยสีหน้าจริงจัง

“ต่อให้อาจารย์จะรักแฟนของอาจารย์แค่ไหน แต่ตอนนี้อาจารย์เลิกกับเขาแล้วนะคะ...ทำไมอาจารย์ถึงไม่เปิดใจให้พลอยล่ะคะ...ในเมื่ออาจารย์ก็รู้พว่าพลอยรู้สึกยังไงกับอาจารย์” พลอยได้ยินแบบนั้นก็เหมือนถูกตบหน้ามาหนึ่งฉาดแรงๆเลย เธอจึงพูดกับเขาทันที

“ผมจะง้อแฟนของผม...ตอนนี้เขายังโกรธที่ผมนอกใจเขา ถ้าผมเลิกยุ่งกับคุณ ยังไงเขาก็ต้องยอมให้อภัยผมแน่ ผมคบกับเขามาตั้งห้าปี ผมไม่เชื่อหรอกว่าเขาจะยอมละทิ้งความรักของผมกับเขาได้จริงๆ...ส่วนเรื่องระหว่างเราผมต้องการให้มันจบแค่นี้ คุณตัดใจจากผมเถอะพลอย” บีมบอกไปแล้วเขาก็เอามือจับมือของเธอออก แล้วเขาก็ขยับตัวห่างเธอ

“อาจารย์...ทำไมอาจารย์ใจร้ายกับพลอยแบบนี้ล่ะคะ” พลอยพูดออกไปก็น้ำตาคลอเบ้า เมื่อเขาตัดสัมพันธ์กับเธอแบบนี้

“เราสองคนก็ใจร้ายกับแฟนของผมเหมือนกัน ดังนั้นผมต้องทำแบบนี้พลอย หวังว่าคุณจะเข้าใจผมนะ” บีมพูดบอกไปก็มองเธอแบบตัดใจ ก่อนจะหันหลังแล้วเดินไป

“พรึบ...พลอยชอบอาจารย์นะคะ อย่าทิ้งพลอยเลยนะคะ...พลอยยอมอยู่แบบเงียบๆก็ได้ค่ะ ไม่ให้แฟนอาจารย์รู้ก็ได้ อาจารย์อย่าทิ้งพลอยเลยนะคะ...” พลอยเข้าไปโอบกอดเขาไว้แน่น

“ปล่อยผมพลอย...อย่าทำให้มันยุ่งยากไปมากกว่านี้เลย...ผมเลือกแฟนของผม...ผมไม่อยากจะเสียเขาไป” บีมบอกไปแล้วเขาก็จับมือของเธอแล้วพยายามดึงออก

“แต่เขาไม่เอาอาจารย์แล้วนะคะ อาจารย์นอกใจเขามาเอากับพลอยแล้ว อาจารย์คิดว่าเขาจะยังรักและไว้ใจอาจารย์เหมือนเดิมเหรอคะ...” พลอยพูดไปตามความจริง

“ไม่ว่าผมกับลินดาจะกลับมาคืนดีกันหรือไม่ ยังไงผมก็ต้องหยุดความสัมพันธ์ของเรา และผมจะย้ายคุณไปอยู่เวรกลางวัน...เราจะได้ไม่ต้องเจอกัน...คุณน่าจะตัดใจจากผมได้ง่ายขึ้น...พรึบ...” บีมพูดบอกไปก็ดันมือของพลอยออกแล้วเขาก็รีบเดินออกไปทันที

“อาจารย์...” พลอยมองตามหลังของเขาด้วยสายตาเศร้า

“พลอยไม่คิดเลยว่าอาจารย์จะรักแฟนของอาจารย์ขนาดนี้...ที่ผ่านพลอยคงได้แต่ตัวของอาจารย์สินะคะ...” พลอยพูดกับตัวเองอย่างเศร้าๆ เพราะเธอพยายามที่จะได้เขามาตลอด แต่เธอก็ได้แค่ตัวเขา แต่ใจของเขากลับไปอยู่กับแฟนของเขา

หลายวันต่อมา

ลินดาก็คอยดูแลลู่หยางอี้ตามหน้าที่ของเธอ ซึ่งเธอก็พยายามที่จะรักษาระยะห่างกับเขาให้เป็นแค่ลูกค้าเท่านั้น ถึงแม้ว่าเธอจะรู้สึกว่าเขาอ่อยเธอก็ตาม แต่เธอก็ไม่ได้สนใจเขา ส่วนบีมแฟนเก่าของเธอก็ยังคงตามมาง้อเธอที่โรงแรมทุกวัน

“พี่ลินดาคะ พี่หมอบีมเขามาหาพี่ลินดาอีกแล้วค่ะ พี่ลินดาจะออกไปเจอเขาไหมคะ” นิกเอ่ยถามลินดา เพราะหลายวันมานี้หมอบีมมาหาลินดาตลอดเลย

“ไม่...ปล่อยเขารอต่อไปนั่นแหละ เดี๋ยวเขารอไม่ไหวเขาก็กลับไปเองแหละ พวกเราไม่ต้องไปสนใจอะไรเขา” ลินดาบอกไปด้วยสีหน้านิ่งๆ

“พี่ลินดานี่ใจแข็งเอาเรื่องเลยนะคะเนี่ย พี่หมอบีมตามง้อขนาดนี้ยังไม่ใจอ่อนเลย” ฝ้ายพูดไป

“เขานอกใจพี่นะฝ้าย เราจะให้พี่ใจอ่อนให้เขาได้ยังไงกัน เรื่องอื่นพอจะยอมได้แต่เรื่องนอกใจพี่ยอมไม่ได้ ถ้าเขารักพี่จริงเขาไม่นอกใจพี่หรอก...ถ้าเขาเป็นคนรักที่ดี เขาก็คงไม่ต้องมาลำบากง้อพี่แบบนี้” ลินดาบอกไปตามตรง

“มันก็จริงนะคะ...แต่ถ้าเขายังง้อแบบนี้ต่อไปล่ะคะ พี่ลินดาจะทำยังไงคะ” ฝ้ายถามกลับอย่างอยากรู้

“ก็ไม่ทำอะไร พี่ก็ใช้ชีวิตของพี่ต่อไปไงล่ะ เขาจะตามง้อมันก็เรื่องของเขา แต่พี่จะไม่กลับไปคืนดีกับเขาแน่นอน....” ลินดาบอกไปแบบจริงจัง

“แต่พี่จะทำให้ลินดากลับมาคืนดีกับพี่ให้ได้...” เสียงของบีมพูดออกไป เพราะเขามาได้ยินเธอพูดพอดี ทำให้ทั้งสามสาวหันไปมองแบบตกใจ เพราะไม่คิดว่าบีมจะเข้ามาในโรงแรมแบบนี้

“พี่บีมเข้ามาได้ยังไงคะ...ที่นี่เข้าได้แค่แขกของโรงแรมนะคะ” ลินดาทำหน้าตกใจแล้วถามเขาทันที เพราะหากไม่ใช่แขกของโรงแรมจะเข้ามาด้านในแบบนี้ไม่ได้

“ตอนนี้พี่ก็เป็นแขกของโรงแรมแล้วไง ในเมื่อเราไม่ยอมเจอพี่ พี่ก็หาวิธีที่จะมาเจอเราเอง หลังจากวันนี้ไปพี่จะย้ายมาพักที่โรงแรม เราจะได้เจอกันทุกวัน...” บีมบอกไปด้วยรอยยิ้มแบบไม่ยอมแพ้

“โอ้โห ลงทุนมากเลย....” ฝ้ายได้ยินก็ยอมใจหมอบีมเลยที่ลงทุนย้ายมาพักที่โรงแรมเพื่อง้อหัวหน้าของเธอ

“แก...” นิกสะกิดเพื่อนสาวให้เงียบๆ แล้วทำตาดุๆใส่ๆเพราะตอนนี้พวกเธอไม่ควรจะพูดอะไรออกไป

“แต่หนูไม่ได้อยากจะเจอพี่บีมค่ะ พี่อย่ามาเสียเงินเสียเวลาที่นี่เลยค่ะ ยังไงหนูก็ไม่กลับไปคืนดีกับพี่บีมแล้วค่ะ พี่ช่วยเข้าใจและยอมรับหน่อยได้ไหมคะ ไม่ใช่มาตามตื้อหนูแบบนี้” ลินดามองเขาด้วยสีหน้าเหนื่อยใจ

“กับเราพี่ไม่เคยคิดว่ามันเสียเงินหรือว่าเสียเวลาเลยนะลินดา...พี่รู้ว่าพี่ทำให้ลินดาต้องเสียใจและผิดหวัง แต่ถ้ามันมีโอกาสที่พี่พอจะทำให้เรากลับมาคืนดีกันได้ พี่ก็จะทำ...” บีมบอกไปแบบจริงจัง

“เฮ้อ...ถ้าพี่พูดไม่รู้เรื่องแบบนี้ก็แล้วแต่พี่ก็แล้วกันค่ะ พี่อยากจะพักที่นี่ก็พักไปแต่อย่ามายุ่งกับหนู” ลินดาพูดบอกไปก็มองสบตากับเขาแบบงอนๆ แล้วเธอก็เดินหนีออกไปแบบหงุดหงิด

“เดี๋ยวสิลินดา...ลินดา...” บีมก็ร้องเรียกเธอแล้วทำท่าจะเดินตามไป แต่ลูกน้องของเธอก็เข้ามาขวางเขา

“อย่าตามพี่ลินดาไปเลยค่ะพี่หมอบีม...ตอนนี้พี่ลินดากำลังเสียใจและผิดหวัง รอให้พี่ลินดาใจเย็นกว่านี้หน่อยเถอะค่ะ...ขืนพี่หมอบีมตื้อแบบนี้พี่ลินดาจะยิ่งโมโหนะคะ” ฝ้ายเข้ามาขวางแล้วพูดเตือนเขา

“อืม...ฝ้ายกับนิกช่วยพี่ง้อลินดาหน่อยได้ไหม พี่ไม่อยากจะเสียลินดาเขาไปจริงๆ พี่รักเขา” บีมบอกไปแบบขอร้องสองสาวให้ช่วยเขา

“ตอนนอกใจพี่ลินดาทำไมไม่คิดดีๆคะ ตอนนี้มาขอร้องพวกเราให้ช่วยแล้วพวกเราจะช่วยอะไรได้คะ พี่ทำตัวเองก็ช่วยตัวเองเถอะค่ะ ไปกันเถอะแก” นิกบอกไปก็จับมือฝ้ายเดินหนีทันที เพราะทำตัวเองก็แก้ไขเอาเองสิ อย่าหวังว่าพวกเธอจะช่วย

“เฮ้อ...” บีมก็มองตามสองสาวแล้วถอนหายใจออกมา ขนาดลูกน้องเธอยังไม่พอใจขนาดนี้ แล้วลินดาจะขนาดไหนกัน บีมคิดในใจแบบหนักใจ

“แก เมื่อกี้แกพูดแรงไปไหมเนี่ย...พี่หมอบีมเขาอุตส่าห์ขอร้องพวกเราดีๆนะ ถ้าพี่ลินดาคืนกับกับเขา เราไม่เป็นหมาเหรอแก...” ฝ้ายพูดไปแบบอดไม่ได้เมื่อเดินออกมาแล้ว

“หมาก็หมาสิแก ตัวเองนอกใจแท้ยังจะมาขอร้องให้พวกเราช่วยอีก ฉันไม่ช่วยหรอกนะ ต่อให้ฉันจะสงสารก็เถอะ แต่ฉันสงสารพี่ลินดามากกว่า..” นิกบอกเพื่อนไป

“ก็จริง งั้นเราก็ปล่อยให้มันเป็นเรื่องของพวกเขาเถอะ ป่ะ...” ฝ้ายก็เข้าใจ ทั้งสองก็พากันเดินตามไปหาลินดาทันที

“พี่ลินดาคะ รอพวกเราด้วยสิคะ...” ฝ้ายร้องเรียกลินดาแล้วรียเดินเข้าไปในลิฟต์ด้วย

“พี่กลัวพี่บีมเขาจะตามมาน่ะสิ รีบกดเร็ว” ลินดาบอกไป เมื่อสองสาวเข้ามาในลิฟต์ด้วย

“ค่ะๆ นิกว่าพี่หมอบีมไม่น่าจะตามมาแล้วนะคะ” นิกพูดไปก็กดปิดประตูลิฟต์แล้วกดชั้นบนสุด เพราะพวกเธอต้องไปเชคห้องพักให้กับแขกวีไอพีที่เหมาทั้งชั้นเอาไว้