มาเฟียเถื่อนอ้อนรัก

แอบหวง

“ระวังไว้ก่อนดีที่สุด พี่ไม่คิดเลยว่าเขาจะย้ายมาอยู่โรงแรมเพื่อง้อพี่ ต่อไปพี่คงต้องหลบหลีกที่จะเจอกับพี่บีมเขาแล้วล่ะ” ลินดาบอกไปแบบหนักใจ

“พี่ลินดาดูแลคุณหยางอี้นิคะ ฝ้ายว่าไม่น่าจะเจอพี่หมอบีมหรอกค่ะ ถ้าเขาไม่แอบมาดักรอเจอพี่ลินดานะคะ” ฝ้ายพูดไป

“อืม...พูดแล้วก็น่าโมโหจริงๆ เย็นนี้พวกเราว่างไหม เราไปหาอะไรดื่มกันหน่อย พี่อยากจะระบายอารมณ์สักหน่อย เดี๋ยวพี่เลี้ยงเอง” ลินดาบอกสองสาวไป

“สำหรับพี่ลินดาพวกเราว่างอยู่แล้วล่ะค่ะ แต่พี่ลินดาจะไปดื่มได้เหรอคะ ถ้าคุณหยางอี้เขาเรียกใช้พี่ลินดาขึ้นมาล่ะคะจะทำยังไง” นิกถามอย่างอดไม่ได้

“หลังจากสองทุ่มเขาไม่เรียกใช้พี่แล้วล่ะ อีกอย่างพรุ่งนี้พี่ก็หยุดอยู่แล้ว คืนนี้ขอเมาหน่อยเถอะ ไม่ได้เมามานานแล้ว” ลินดาบอกไปแบบเตรียมการไว้แล้ว

“โอเคค่ะ ถ้างั้นก็ดีเลย เราจะได้เต็มที่กันหน่อย คืนนี้ไปแรดกันค่ะ” ฝ้ายพูดบอกไปแบบดีใจ

“ได้เลย พี่โสดแล้วพี่แรดได้แล้วล่ะ...” ลินดาตอบไปแบบขำๆ

สามสาวก็พากันยิ้มแบบขำๆ จากนั้นลิฟต์ก็ขึ้นมาถึงชั้นบนสุดทั้งสามก็พากันเดินออกไป นิกและฝ้ายก็ไปตรวจเช็ดห้องพักของลูกน้องของลู่หยางอี้ที่แม่บ้านกำลังทำงานอยู่ ส่วนลินดาก็ไปที่ห้องพักของลู่หยางอี้

ด้านลู่หยางอี้ก็มานั่งที่ห้องโถงให้หมอล้างแผลที่หน้าท้องของเขา เขาก็ถอดเสื้อแล้วพันแค่ผ้าสีขาวที่เอวเท่านั้น

“แผลแห้งเกือบหมดแล้ว ไม่มีอะไรต้องห่วงแล้วล่ะครับ...ต่อไปไม่ต้องล้างแผลแล้วครับ” หมอหนุ่มบอกไปเพราะแผลที่ผ่าตัดจากการถูกยิงเริ่มแห้งแล้ว

“อืม ขอบคุณครับหมอ เดี๋ยวผมให้ลูกน้องไปส่งละกันนะครับ ซูหานไปส่งหมอหน่อย..” หยางอี้บอกไปด้วยรอยยิ้ม เพราะแผลเขาดีขึ้นในระดับหนึ่งแล้ว ทีนี้เขาจะได้ไปไหนมาไหนสะดวก แล้วก็ถึงเวลาที่เขาจะรุกลินดาจริงๆจังๆสักที

“ครับนาย...เชิญครับคุณหมอ” ซูหานบอกไปก็ผายมือเชิญหมอออกไปพร้อมกับเขา เขาก็เดินไปเปิดประตูแล้วเจอลินดาพอดี

“มอนิ่งค่ะคุณซูหาน วันนี้แต่งตัวสดใสจังเลยนะคะ” ลินดาเอ่ยทักทานซูหานอย่างเป็นกันเอง เมื่อเห็นเขาแต่งตัวชิวๆไม่เหมือนกับทุกวันที่จะใส่สูทหรือเสื้อเชิ้ตอย่างเป็นทางการ

“อ่อมอนิ่งครับคุณลินดา พอดีชุดทำงานผมส่งซักหมดเลยน่ะครับก็เลยต้องใส่แบบนี้ไปก่อน ตลกไหมครับ” ซูหานตอบไปด้วยรอยยิ้ม ก่อนจะถามเธอแบบไม่มั่นใจเท่าไหร่

“ไม่ตลกเลยค่ะ คุณซูหานแต่งตัวแบบนี้แล้วดูดีมากเลยค่ะ เหมือนกับพระเอกหล่อๆในซีรีย์จีนเลยค่ะ” ลินดาพูดบอกไปตามตรง เพราะเขาดูดีจริงๆ

“คุณลินดาก็ชมผมเกินไปครับ ผมหล่อสู้พวกเขาไม่ได้หรอกครับ” ซูหานถูกชมก็ยิ้มอย่างเขินอาย

“ไม่เกินไปหรอกค่ะ คุณซูหานหล่อจริงๆนะคะ แถมหุ่นก็ยังดีมากๆเลยด้วย สู้พระเอกซีรีย์ได้สบายๆเลยค่ะ” ลินดาชมเขา

“ซูหาน...มัวทำอะไรอยู่ ไปส่งหมอได้แล้ว” เสียงเข้มๆของหยางอี้พูดออกมาเสียงดัง จนซูหานและลินดามองไปด้านในทันที

“อ่อครับนาย ผมจะไปเดี๋ยวนี้แหละครับ...ผมขอตัวไปส่งหมอก่อนนะครับคุณลินดา ผมฝากคุณลินช่วยดูแลเจ้านายแทนผมหน่อยนะครับ ผมไปส่งคุณหมอเขาก่อนครับ” ซูหานได้ยินแบบนั้นก็รู้เลยว่าเจ้านายอารมณ์ไม่ดี เขาก็รีบบอกเธอทันที

“ค่ะ เดี๋ยวฉันช่วยดูแลเขาเองค่ะ คุณซูหานรีบไปส่งคุณหมอเถะค่ะ แล้วเจอกันนะคะคุณซูหาน...” ลินดาบอกเขาแล้วยิ้มให้อย่างเป็นมิตร

“ครับ...ขอตัวก่อนครับ” ซูหานยิ้มให้แล้วเธอ จากนั้นเขาก็เดินออกไปพร้อมกับคุณหมอ ส่วนลินดาก็เดินเข้าไปในห้องพักของหยางอี้ พร้อมกับปิดประตู

“คุณหยางอี้จะทานอาหารเช้าเลยไหมคะ ฉันจะได้ให้พนักงานที่ห้องอาหารยกมาให้ค่ะ” ลินดาเข้าไปก็เอ่ยถามเขาตามหน้าที่ของเธอ

“หึ...ไม่คิดจะทักทายผมหน่อยเหรอ ทำไมกับซูหานคุณถึงมอนิ่งมันได้ แต่ทำไมกับผมคุณไม่เห็นจะพูดบ้างเลย...” หยางอี้หันมามองเธอด้วยสายตาดุดัน เพราะเขาได้ยินเธอพูดกับลูกน้องของเขาซะสนิทสนมเลย ทีกับเขาล่ะพูดทางการเชียว

“อ่อ ฉันก็พูดทักทายคุณนี่ไงคะ” ลินดามองเขาแบบงงๆก็ตอบไป

“..เข้ามาคุณก็ถามว่าผมจะกินอะไรเลยแบบนี้ แบบนี้มันเรียกว่าทักทายงั้นเหรอ” หยางอี้มองเธอแบบหงุดหงิดใจ

“อ่อ ขอโทษค่ะ ต่อไปฉันจะพูดทักทายคุณก่อนก็แล้วกันค่ะ” ลินดาก็ก้มหน้าขอโทษเขาตามมารยาทที่ทำให้เขาไม่พอใจ

“ทำไมกับผมคุณต้องพูดจาหรือว่าทำท่าทีเป็นทางการกับผมขนาดนี้ด้วยหึ” หยางอี้มองแล้วก็ยิ่งหงุดหงิดเมื่อเธอทำท่าทีแบบนั้นกับเขา

“ก็คุณเป็นแขกคนสำคัญของโรงแรมเรานิคะ ฉันก็ต้องให้เกียรติคุณสิคะ” ลินดาตอบไปตามตรง

“ซูหานมันเป็นลูกน้องของผม มันก็ถือว่าเป็นแขกของโรงแรมเหมือนกัน ทำไมคุณพูดกับมันแบบสนิทสนมได้ แล้วทำไมกับผมคุณไม่พูดแบบนั้นบ้างหึ...หรือว่าผมหล่อหรือว่าหุ่นดีสู้ซูหานมันไม่ได้ คุณถึงไม่อยากจะพูดสนิทสนมกับผมน่ะ” หยางอี้ถามเธอแล้วมองเธอแบบจดจ้องเลย

“อ่อ...ไม่ใช่แบบนั้นนะคะ คือฉัน...อ่อ...ฉันคือไม่ได้จะพูดจาสนิทสนมกับคุณหรือคุณซูหานนะคะ ฉันแค่รู้สึกว่าคุยกับคุณซูหานแบบนั้นแล้วมันสบายใจน่ะค่ะ” ลินดาบอกไปแล้วยิ้มแห้งๆใส่เขา

“คุยกับซูหานแล้วสบายใจงั้นเหรอ...แล้วคุยกับผมคุณไม่สบายใจงั้นสิ นี่คุณคงไม่คิดจะจีบลูกน้องของผมหรอกใช่ไหมลินดา...” หยางอี้มองเธอแล้วกัดฟันแน่น ดูสิ เธอยังจะมายิ้มให้เขาอีก รู้ไหมว่าตอนนี้เขาหงุดหงิดใจสุดๆเลย

“เปล่านะคะ ฉันไม่ได้คิดจะจีบลูกน้องของคุณเลยนะคะ ฉันมีแฟนแล้ว ฉันจะจีบลูกน้องของคุณได้ยังไงล่ะคะ” ลินดารีบปฏิเสธเขาแล้วรีบอ้างว่าเธอมีแฟนแล้วทันที

“งั้นเหรอ แต่ผมได้ยินคนพวกพนักงานเขาพูดกันว่าคุณเลิกกับแฟนแล้วนิ ไม่แน่ว่าคุณอาจจะกำลังหาผู้ชายคนใหม่อยู่ก็ได้...” หยางอี้พูดไปแบบไม่ให้เธอได้ปฏิเสธ

“ฉันจะเลิกหรือไม่เลิกกับแฟนฉัน มันก็เป็นเรื่องส่วนตัวของฉันค่ะ คุณไม่มีสิทธิ์มายุ่งค่ะ ต่อให้ฉันจะหาคนใหม่แล้วมันก็ไม่เกี่ยวอะไรกับคุณนิคะ” ลินดาได้ยินแบบนั้นก็ตอบเขาไปทันที

“คุณพูดแบบนี้แสดงว่าคุณสนใจลูกน้องของผมงั้นสิ” หยางอี้ได้ยินแบบนั้นก็เอ่ยถามเธอด้วยสีหน้าตึงๆ

“นี่คุณจะให้ฉันสนใจลูกน้องคุณให้ได้เลยใช่ไหมคะ งั้นก็ได้ค่ะ คุณซูหานเขาก็น่ารักดีนิคะ ถ้าฉันจะสนใจเขาก็ไม่ใช่เรื่องแปลกอะไรนิคะ...พอใจคุณหรือยังล่ะคะ” ลินดาตอบเขาไป เพื่อให้เขาเลิกถามเธอสักที

“พรึบ..คุณก็รู้ว่าผมสนใจคุณอยู่ แต่คุณกลับไปสนใจลูกน้องของผมเนี่ยนะลินดา แบบนี่มันหยามกันเกินไปแล้วนะ” หยางอี้ลุกไปจับมือเธอด้วยความไม่พอใจ

“อื้อ ปล่อยนะคะ ฉันเจ็บนะคุณหยางอี้ คุณมีสิทธิ์อะไรมาจับมือฉันน่ะ ปล่อยนะ พรึบ...” ลินดาต่อว่าเขาและสะบัดมือออกจากมือของเขาอย่างไม่พอใจที่เขาทำแบบนี้

“ทำไมหึ ผมไม่มีสิทธิ์แตะเนื้อต้องตัวคุณ คุณจะให้ซูหานมันมาจับหรือไง...” หยางอี้ตะหวาดใส่เธอเสียงดัง

“นี่คุณเป็นบ้าอะไรของคุณเนี่ยคุณหยางอี้...คุณจะมาอารมณ์เสียใส่ฉันทำไมคะ ฉันไม่ใช่ที่ระบายอารมณ์ของคุณนะคะ” ลินดาพูดต่อว่าเขาไป เมื่อเขาพูดเสียงดังใส่เธอ

“ก็คุณมันน่าโมโหนิ...รู้ตัวหรือเปล่าว่าคุณกำลังทำให้ผมหึงอยู่น่ะ” หยางอี้บอกเธอแล้วมองแบบดุๆ

“แล้วคุณจะมาหึงฉันทำไมคะ เราไม่ได้เป็นอะไรกันสักหน่อย” ลินดาทำหน้าตกใจที่เขาพูดออกมาแบบนี้

“ตอนนี้ไม่เป็นแต่อีกหน่อยก็เป็น...อะไรที่ผมอยากได้ ผมก็ต้องได้...โดยเฉพาะคุณลินดา...” หยางอี้พูดบอกเธอด้วยสีหน้าจดจ้อง

“ฉันไม่ได้สนใจคุณ และไม่คิดที่จะสนใจด้วย ดังนั้นคุณไม่มีวันได้ฉันหรอกค่ะ หยุดความคิดของคุณไว้แค่นี้เถอะค่ะ อย่าทำให้ฉันต้องลำบากใจที่จะดูแลคุณเลยค่ะคุณหยางอี้....” ลินดาบอกเขาไปแบบไม่สนใจ เพราะเธอไม่ต้องการเป็นของเล่นของเขา

“หึ...ไม่สนใจผม งั้นคุณก็สนใจซูหานมันงั้นสิ” หยางอี้ถามเธอพร้อมกับสายตาที่ดุดัน

“ฉันไม่ได้สนใจคุณหรือว่าคุณซูหานเลยค่ะ ฉันแค่พูดประชดคุณเฉยๆ..เพราะฉันไม่ต้องการให้คุณมาสนใจฉัน ดังนั้นในเมื่อคุณรู้แล้วว่าฉันไม่ต้องการ คุณก็ควรจะเว้นระยะห่างกับฉันหน่อยนะคะ ไม่อย่างนั้นฉันจะไม่รับหน้าที่ดูแลคุณอีกแล้วค่ะ” ลินดาบอกเขา

“ถ้าคุณไม่ดูแลผม คุณคิดว่าคุณจะได้ทำงานที่นี่ต่อไหมลินดา” หยางอี้ถามเธอ

“ถ้าคุณจะใจร้ายกับคนที่ช่วยชีวิตคุณก็เอาสิคะ...บอกคุณชยุทให้ไล่ฉันออกเลยก็ได้ค่ะ พวกคนรวยแบบคุณถนัดเรื่องเอาแต่ใจอยู่แล้วนิคะ” ลินดาพูดตอบเขาไปแบบท้าทาย เพราะถึงตอนนี้เธอจะได้รับตำแหน่งใหญ่ขึ้น แต่ถ้าต้องถูกเขาคุกคามแบบนี้เธอก็ไม่ทนเหมือนกัน

“หึ...คุณพูดขนาดนี้ผมจะกล้าทำใจร้ายกับผู้มีพระคุณของผมได้ยังไงล่ะ..ผมไม่ไล่ให้ชยุทมันไล่คุณออกหรอก เพราะผมอยากจะเห็นหน้าสวยๆของคุณไปนานๆ...” หยางอี้พูดไปด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์

“อย่ามาเล่นหูเล่นตากับฉันนะคะ..ฉันบอกแล้วไงคะว่าฉันไม่ได้สนใจคุณ เพราะฉะนั้นคุณก็อย่ามาทำอะไรแบบนี้กับฉัน ฉันไม่ชอบ” ลินดาบอกเขาไปด้วยสีหน้าจริงจัง

“ไม่ชอบ..หรือว่าคุณกลัวหวั่นไหวกับผมกันแน่หึ...” หยางอี้ยื่นหน้าเข้าไปใกล้กับหน้าของเธอแล้วยิ้มใส่

“คนอย่างคุณไม่ทำให้ฉันหวั่นไหวง่ายๆหรอกค่ะ ถอยไปเลยนะคุณ...ไม่ต้องมาอ่อยฉัน ฉันไม่หลงเสน่ห์ของคุณหรอก..” ลินดาถอยตัวหนีแล้วเอามือดันตัวเขาออกห่างเธอ

“หึ...ถ้าคุณคิดว่าคุณไม่หวั่นไหวกับผม คุณกล้าจ้องตากับผมไหมล่ะลินดา...” หยางอี้ถามเธอ เพราะเขารู้สึกได้ถึงความรนรานของเธอ