“ทำไมจะไม่กล้าล่ะคะ ก็แค่จ้องตาคุณแค่นี้ไม่เห็นจะมีอะไรเลย...ฉันไม่หวั่นไหวแน่นอนค่ะ...” ลินดาตอบเขาแล้วเธอก็มองสบตากับเขาทันที ก่อนจะกัดฟันแน่นอย่างข่มความตื่นเต้นของตัวเอง ให้ตายเถอะ ทำไมมันไม่เหมือนกับที่เธอคิดไว้เลย ลินดาคิดไปขณะมองสบตากับเขา
“อืม....สายตาของคุณมันไม่หวั่นไหวกับผมจริงๆ...งั้นผมจะทำให้คุณเริ่มหวั่นไหวกับผมตอนนี้ละกัน....พรึบ...จุ๊บ....อื้ม....” หยางอี้เอามือจับท้ายทอยเธอดันเข้ามา พร้อมกับจูบปากของเธออย่างดูดดื่ม
“อื้อ....อือ....เพี๊ยะ! คุณทำบ้าอะไรของคุณน่ะ มาจูบฉันทำไม” ลินดาทำตาเบิกกว้างแบบตกใจ ก็เอามือผลักตัวเขาออกแล้วตบหน้าเขาอย่างไม่พอใจที่เขามาจูบเธอแบบนี้
“อืม...มือหนักเหมือนกันนิคุณ....หนึ่งจูบแลกกับหนึ่งตบจากคุณก็ถือว่าคุ้มนะ...หึ...” หยางอี้กระดกลิ้นที่กระพุ้งแก้มแบบเจ็บๆ แล้วเขาก็ยิ้มมุมปากแล้วมองเธอด้วยสีหน้าร้ายๆ
“เกิดมาฉันไม่เคยเจอผู้ชายหน้าด้านแบบคุณม
