ด้านลู่หลิงที่นั่งรอก็พยายามที่จะใจเย็นจนกระทั่งครบสิบห้านาทีแล้วเธอก็มองนาฬิกาแล้วจะลุกไปเรียกน้องชายอีกครั้ง แต่ประตูห้องนอนก็เปิดออกมาพร้อมกับน้องชายของเธอเดินออกมา โดยมีผู้หญิงคนนั้นตามออกมาด้วย เธอก็มองแบบจดจ้องเลย
“ออกมาได้สักทีนะ ปล่อยให้ฉันรอตั้งนาน..” ลู่หลิงบ่นน้องชายแล้วมองแบบดุๆ
“ผมปวดท้องนิครับพี่ พี่ก็อย่าบ่นไปเลยน่า...” หยางอี้บอกพี่สาวด้วยสีหน้าทะเล้น
“มานั่งคุยกับฉันหน่อย ส่วนเธอหมดหน้าที่แล้วก็ไปซะ อย่ามาเสนอหน้าอยู่ที่นี่” ลู่หลิงบอกไปด้วยสีหน้าเชิดๆ เพราะเธอไม่จำเป็นต้องสนใจผู้หญิงที่นอนกับน้องชายของเธอ
“อ่อ...” ลินดาได้ยินแบบนั้นก็เงยหน้าขึ้นมองแบบทำตัวไม่ถูก เพราะพี่สาวหยางอี้ไล่เธอซะขนาดนี้
“พรึบ...อยู่กับผมนี่แหละ..มานั่งก่อนเถอะ...” หยางอี้ก็จับมือลินดาไว้แล้วเขาก็มองเธอด้วยรอยยิ้มอ่อนโยน ก่อนจะจูงมือเธอเดินไปนั่งที่โซฟาข้างๆพี่สาว
“ค่ะ..” ลินดาก็มองสบตากับ
